Zgodnie bowiem z treścią art.
p pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. W myśl zaś § 2 cyt. przepisu pracownik, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa. Powyższe świadczenie przysługuje pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty lub emerytury z tytułu ustania stosunku pracy w związku z przejściem na rentę lub emeryturę. Wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie bezsporne było, iż w dniu 17 sierpnia 2012 roku powód uległ wypadkowi w drodze do pracy. Następnie w dniu 15 maja 2013 roku umowa o pracę łącząca strony została rozwiązania przez pracodawcę w trybie art. 53 § 1 pkt 1 b kp. Okolicznością potwierdzoną materiałem dowodowym sprawy było również, iż w związku z wypadkiem w drodze do pracy powód przebywał na zwolnieniu lekarskim, a następnie na zasiłku chorobowym. W okresie zaś od dnia 15 lutego 2013 roku do dnia 9 lutego 2014 roku powód pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Od dnia zaś 10 lutego 2014 roku powód K. G. przeszedł na rentę. Podkreślić należy, iż materiał dowodowy potwierdził w tym zakresie ciągłość zdarzeń w postaci wypadku w drodze do pracy powoda, następnie przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim, na zasiłku chorobowym, świadczeniu rehabilitacyjnym, jak również ostatecznie przyznanie na jego rzecz z dniem 10 lutego 2014 roku świadczenia rentowego. Wskazać należy, iż pomiędzy powyższymi okresami nie było żadnej przerwy, niniejsze zdarzenia następowały po sobie bezpośrednio. W przedmiotowej sprawie rozważania wymagało natomiast ustalenie ewentualnego związku pomiędzy rozwiązaniem umowy o pracę przez strony, a przejściem powoda na rentę. Zdaniem Sądu dowody zgromadzone w aktach sprawy powyższy związek bezsprzecznie potwierdziły. Związek między rozwiązaniem stosunku pracy, a nabyciem prawa do emerytury lub renty może mieć charakter czasowy (rozwiązanie stosunku pracy zbiega się w czasie z nabyciem prawa do świadczenia niezależnie od przyczyny rozwiązania stosunku pracy), przyczynowy (rozwiązanie stosunku pracy następuje dlatego, że pracownikowi przysługuje prawo do świadczenia) bądź czasowo-przyczynowy (przyczyną rozwiązania stosunku pracy jest nabycie prawa do emerytury lub renty i rozwiązanie następuje w chwili przyznania świadczenia). Między rozwiązaniem stosunku pracy, a nabyciem prawa do świadczenia może zachodzić także związek funkcjonalny (w istocie przyczynowo-czasowy) gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje wprawdzie przed ustaleniem prawa do świadczenia, ale przyznanie świadczenia jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej ustanie zatrudnienia ( por. uchwała SN z dnia 29 maja 1989 r., III PZP 19/89, OSNCP 1990, nr 4-5, poz. 61; oraz wyrok SN z dnia 23 listopada 1993 r., I PRN 111/93, OSNCP 1994, nr 12, poz. 243). Dlatego odprawa przysługuje pracownikowi, z którym stosunek pracy został rozwiązany w okresie niezdolności do pracy, jeżeli nabył prawo do renty z tego tytułu bezpośrednio po wyczerpaniu okresu zasiłkowego (por. uchwały SN: z dnia 4 czerwca 1991 r., I PZP 17/91, OSNCP 1992, nr 3, poz. 37; OSP 1992, z. 3, poz. 53; z dnia 19 sierpnia 1992 r., I PZP 50/92, niepubl.; z dnia 7 stycznia 2000 r., III ZP 18/99, OSNP 2000, nr 24, poz. 888) albo jeżeli zgłosił wniosek o to świadczenie przed ustaniem zatrudnienia (por. wyrok SN z dnia 30 marca 1994 r., I PRN 10/94, OSNP 1994, nr 1, poz. 12). (Komentarz do art.92
Powyższe stwierdzenie wynika przede wszystkim z faktu, że następstwem przejścia pracownika na rentę (emeryturę) jest rozwiązanie stosunku pracy. Nie jest to jednak jedyna postać związku zachodzącego między ustaniem zatrudnienia, a przejściem pracownika na rentę. W uchwale z dnia 4 czerwca 1991 roku (I PZP 17/91, OSN 1992/3/37) w sprawie o odprawę przewidzianą w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214, z późn. zm.), Sąd Najwyższy uznał, iż ze zwrotu „przechodzącemu na rentę inwalidzką lub emeryturę" nie wynika, że w każdym wypadku powodem rozwiązania stosunku pracy musi być zamiar uzyskania jednego z tych świadczeń. Wystarczy bowiem, że występuje określone następstwo w czasie między rozwiązaniem stosunku pracy, a uzyskaniem renty inwalidzkiej lub emerytury, tym bardziej że z reguły uzyskanie prawa do renty, zwykle poprzedzone długotrwałą chorobą, nie zbiega się w czasie z datą ustania zatrudnienia. Jeszcze szerzej na temat związku między ustaniem stosunku pracy, a przejściem na rentę inwalidzką (emeryturę) wypowiedział się Sąd Najwyzszy w wyroku z dnia 8 grudnia 1993 roku ( I PRN 111/93, OSN 1994/12/243), stwierdzając, że przewidziany w przepisach regulujących prawo do odprawy związek między rozwiązaniem stosunku pracy, a nabyciem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej może mieć nie tylko charakter przyczynowy lub czasowy, ale także funkcjonalny. Ten ostatni związek występuje wtedy, gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje przed spełnieniem warunków uprawniających do emerytury lub renty inwalidzkiej, ale nabycie prawa do jednego z tych świadczeń i przyznanie świadczenia po ustaniu zatrudnienia jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy. ( m.in. wyr. z 30 marca 1994 r., I PRN 10/94, OSN 1994/1/12; z 17 lutego .1998 r., I PKN 528/97, OSN 1999/2/55) - patrz uzasadnienie wyr. SN z 07 stycznia 2000 r., III ZP 18/99, OSN 2000/24/888. (Komentarz do art.92
kp wiąże prawo do odprawy emerytalnej z ustaniem, nie zaś z rozwiązaniem stosunku pracy. Wystarczający jest w tym zakresie związek czasowy, to jest przejście na emeryturę lub rentę bezpośrednio po ustaniu stosunku pracy. (Jaśkowski Kazimierz, Maniewska Eliza, Komentarz do Kodeksu Pracy) W tym miejscu na uwagę w zakresie prowadzonych rozważań zasługuje również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2015 roku ( I PK 345/14), w którym wskazano, iż związek między rozwiązaniem stosunku pracy, a nabyciem prawa do emerytury lub renty może mieć charakter przyczynowy (rozwiązanie stosunku pracy następuje dlatego, że pracownikowi przysługuje prawo do świadczenia), czasowy (rozwiązanie stosunku pracy zbiega się w czasie z nabyciem prawa do świadczenia niezależnie od przyczyny rozwiązania stosunku pracy), bądź czasowo-przyczynowy (przyczyną rozwiązania stosunku pracy jest nabycie prawa do emerytury lub renty i rozwiązanie następuje w chwili przyznania świadczenia). Między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do świadczenia może zachodzić także związek funkcjonalny, gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje przed spełnieniem warunków uprawniających do emerytury lub renty inwalidzkiej, ale nabycie prawa do jednego z tych świadczeń i przyznanie świadczenia po ustaniu zatrudnienia jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd Najwyższy podkreślił, iż między rozwiązaniem stosunku pracy, a nabyciem prawa do świadczenia może zachodzić także związek funkcjonalny, gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje przed spełnieniem warunków uprawniających do emerytury lub renty inwalidzkiej, ale nabycie prawa do jednego z tych świadczeń i przyznanie świadczenia po ustaniu zatrudnienia jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy ( zob. np.: wyrok z dnia 8 grudnia 1993 r., I PRN 111/93, OSNCP 1994 Nr 12, poz. 243; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2000 r., III ZP 18/99, OSNP 2000 Nr 24, poz. 888; także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2011 r., II PK 149/10, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2015 r. II PK 136/14). Podobnie w uzasadnieniu uchwały z dnia 4 czerwca 1991 roku (I PZP 17/91, OSNCP 1992, Nr 3, poz. 37) wywiedziono, że pojęcie "przejścia na rentę lub emeryturę" powinno być interpretowane przede wszystkim w kategoriach obiektywnych, a więc przy uwzględnianiu, czy ostatecznie pracownik korzysta z renty po zaprzestaniu zatrudnienia, nie zaś subiektywnie, przez uznanie, iż rozstrzygające są jego początkowe intencje. Z ustawowego zwrotu "przechodzenie na rentę inwalidzką" nie wynika, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy w każdym wypadku ma być zamiar uzyskania przez pracownika renty. Wystarczy, gdy zachodzi określone następstwo w czasie lub też związek czasowy między rozwiązaniem stosunku pracy a uzyskaniem renty, bez konieczności dowodzenia, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy był zamiar przejścia, czy chęć "odesłania" pracownika na rentę. Ważne jest więc jedynie zachowanie określonego następstwa w czasie między rozwiązaniem stosunku pracy, a uzyskaniem renty. Zasadniczo zdarzenia te powinny następować bezpośrednio po sobie, ale na uwadze należy mieć także wyjątki, w których uzyskanie prawa do renty inwalidzkiej jest bezpośrednio poprzedzone okresem choroby, na którą pracownik zapadł jeszcze przed rozwiązaniem stosunku pracy (podobnie w uchwale z dnia 2 marca 1994 r., I PZP 4/94, OSNAPiUS 1994, Nr 2, poz. 24). W ocenie Sądu mając na uwadze szerokie rozumienie pojęcia „ przejścia na emeryturę, czy rentę” prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego zasadnym było również przyjęcie takowego jego rozumienia na gruncie niniejszej sprawy. Podkreślić należy, iż na gruncie pkt (...)Załącznika Nr (...) do ZUZP wystarczy bowiem, aby rozwiązanie stosunku pracy pozostawało w związku z uzyskaniem prawa do renty lub emerytury. Wskazać należy, iż pracodawca nie musi nawet zdawać sobie sprawy z tego, że pracownik po rozwiązaniu z nim stosunku pracy przejdzie na rentę. Regulacja ta nie uzależnia otrzymania nagrody jubileuszowej od tego, czy pracodawca wie albo zdaje sobie z tego sprawę, że po rozwiązaniu z pracownikiem stosunku pracy przejdzie on na rentę. Istotne jest bowiem samo ustanie stosunku pracy oraz fakt uzyskania prawa do jednego ze wskazanych wyżej świadczeń. Ostatecznie należy przyjąć, że przesłankami nabycia prawa do nagrody jubileuszowej są rozwiązanie stosunku pracy, przyznanie prawa do renty i związek między nimi. Przyznanie prawa do renty może więc nastąpić po pewnym czasie od ustania stosunku pracy, byle między nimi występował związek funkcjonalny. Prawo do nagrody powstaje w chwili spełnienia wszystkich jego przesłanek, a więc w dacie przyznania prawa do renty, jeżeli następuje to po pewnym czasie od rozwiązania stosunku pracy. Przyjęcie odmiennego rozumowania tj. prezentowanego przez stronę pozwaną, powodowałoby, iż pracownik uzyskałby takową nagrodę jednie gdy fakt uzyskania tychże świadczeń byłby przyczyną rozwiązania umowy o pracę, wyraźnie wyartykułowaną już w dacie ustania stosunku pracy. Tymczasem powyższe prawo, jak w niniejszej sprawie, może zostać przyznane pracownikowi również po rozwiazaniu umowy o pracę i przyznanie powyższego może pozostawać w ścisłym związku przyczynowym z sytuacją pracownika w dacie rozwiązania umowy. Pracownik bowiem w dacie rozwiązania umowy o pracę zazwyczaj nie może przewidzieć, iż takowe świadczenie otrzyma później. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, iż rozwiązanie umowy nastąpiłoby za porozumieniem stron, bez wskazania przyczyny powyższego lub też trybie art. 53 kp , a następnie pracownik uzyskałby prawo do renty. Mając zaś na uwadze sposób rozumienia zapisów ZUZP prezentowany przez pracodawcę taka sytuacja pozbawiałby pracownika prawa do nagrody jubileuszowej. Oceniając zatem treść powyższego zapisu w treści wskazanego ZUZP ( pkt (...)Załącznika Nr (...)) niniejszy należało interpretować mając na uwadze wykładnię celowościową spornej regulacji, nie zaś jednie kierując się wykładnią literalną zapisu. Zdaniem Sądu określenie w treści powyższej „ z powodu przejścia na emeryturę lub rentę inwalidzką” jest tożsame z ustaleniem „związku” miedzy rozwiązaniem umowy o pracę, a nabyciem prawa do tychże świadczeń. Mając powyższe na uwadze w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie zachodzi związek pomiędzy ustaniem stosunku pracy powoda, a przejściem na rentę. Mając powyższe na uwadze Sąd żądanie powoda dotyczące zasądzenia na jego rzecz nagrody jubileuszowej za 40 lat pracy uwzględnił. W tym miejscu wskazać należy, iż bez znaczenia w zakresie powyższego żądania pozostaje fakt, iż powód uzyskał rentę jedynie z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W tym zakresie wskazać bowiem należy, iż ustawodawca nie uzależnia prawa do odprawy rentowej od charakteru (rodzaju) niezdolności do pracy uzasadniającej jej przyznanie. Należy wobec tego przyjąć, że odprawa przysługuje pracownikowi niezależnie od tego, czy przechodzi na rentę z tytułu całkowitej, czy częściowej niezdolności do pracy ( por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1989 r., III PZP 6/89, OSNCP 1990, nr 3, poz. 35), jak również od czasu, na jaki renta została mu przyznana. O powyższym orzeczono zatem w punkcie I wyroku, mając na uwadze treść pkt (...) i (...) Załącznika Nr (...) do ZUZP. W przedmiotowej sprawie uznać należało, iż pracownik nabywa prawo do nagrody nie z datą rozwiązania stosunku pracy, lecz w dacie, od której przyznano mu świadczenie rentowe. Ta ostatnia jest datą przejścia na rentę i zarazem terminem wymagalności nagrody, który z natury rzeczy nie może nastąpić przed dniem powstania roszczenia o to świadczenie ( por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2011 r., III PK 18/10, OSNP 2012 nr 5-6, poz. 65). Mając powyższe na uwadze o odsetkach w punkcie I orzeczono, na podstawie art. 300 kp w zw. z art. 481 § 1 kc. W zakresie zaś pozostałego okresu za który powód domagał się odsetek ustawowych orzeczono w punkcie II wyroku. O rygorze natychmiastowej wykonalności – w punkcie V orzeczono na podstawie art. 477 2 § 1 kpc. Odnośnie kosztów postępowania: Zgodnie z treścią art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U Nr 167, poz. 1398 z zm.) opłatę stosunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe; wynosi ona 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 100.000 złotych. Natomiast zgodnie z art. 35 ust 1 zdanie drugie cytowanej ustawy w sprawach z zakresu prawa pracy w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 złotych pobiera się od wszystkich podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosunkową. W myśl art. 113 ust. 1 kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator lub prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją ku temu podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W zakresie określenia wpisu sądowego w sprawie Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2007 roku Sąd w orzeczeniu kończącym sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa 50.000 złotych obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U Nr 167, poz. 1398 ze zmianami) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu, w wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust.1 zd.1 powołanej ustawy. A zatem mając powyższe na uwadze pozwanego obciąża obowiązek uregulowania należności tytułem wpisu sądowego w zakresie uwzględnionego przez Sąd powództwa. Mając na uwadze, fakt iż strona pozwana przegrała proces w zakresie roszczeń objętych punktem I wyroku, Sąd na mocy art. 98 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc oraz art. 35 ust. 1 zdanie 2 w zw. z art. 13 i 113 ust. 1 cyt. ustawy nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Kasy Sądu Rejonowego (...) w G.kwotę 903 złotych (5% z kwoty 18.055,19 złotych) O powyższym orzeczono w punkcie IV wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego należnych na rzecz strony powodowej orzeczono w punkcie III na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2015, Nr 1804)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.