Sygn. akt XIV K 92/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Gdańsku, XIV Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Łyżwińska SSO Krzysztof Ratusz
§ 1k.k.
VII. w dniu 18 września 2014 r. w miejscowości T. gm. T., działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji mł. asp. M. Ł. z KPP w T. podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, - to jest o przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art.
§ 1k.k.
VIII. w dniu 18 września 2014 r. w miejscowości T. gm. T., działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji sierż. sztab. P. G. z KPP w T. podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, - to jest o przestępstwo z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art.
§ 1k.k.
IX. w dniu 18 września 2014 r. w miejscowości T. gm. T., działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, stosował groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji mł. asp. M. Ł. z KPP w T. do zaniechania prawnej czynności służbowej, - to jest o przestępstwo z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art.
§ 1k.k.
X. w dniu 18 września 2014 r. w miejscowości T. gm. T., działając publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, stosował groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji sierż. sztab. P. G. z KPP w T. do zaniechania prawnej czynności służbowej - to jest o przestępstwo z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art.
§ 1k.k. I. Oskarżonego A. H.
(1)w ramach czynu zarzuconego mu w pkt. I oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 30 września 2014 r. w miejscowości T., działając w bezpośrednim zamiarze pozbawienia życia usiłował dokonać zabójstwa K. K. w ten sposób, że zadając cios nożem w okolicę klatki piersiowej w linii pachowej tylnej, spowodował ranę kłutą, skutkującą powstaniem odmy opłucnowej lewostronnej, co stanowiło ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, a nadto zadając nożem kolejne ciosy spowodował ranę kłutą okolicy łopatki lewej, ranę kłutą powłok jamy brzusznej bez uszkodzenia ściany otrzewnej oraz ranę ciętą dłoni prawej, lecz swojego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego oraz udzielenie pokrzywdzonemu pomocy lekarskiej, czyn ten kwalifikuje z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy tych przepisów skazuje go, zaś przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i art. 14 § 1 k.k., na mocy art. 148 § 1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięć) lat pozbawienia wolności; II. oskarżonego A. H.
(1)w ramach czynu zarzuconego mu w pkt. II oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 25 października 2014 r. w miejscowości T., przewrócił A. G. a następnie naskoczył na jej rękę, w następstwie czego spowodował średni uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonej w postaci: złamania szyjki kości ramiennej lewej, co spowodowało naruszenie prawidłowych czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu, tj. popełnienia czynu z art. 157 § 1 k.k. i za to na mocy art. 157 § 1 k.k. skazuje go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; III. oskarżonego A. H.
(1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt. III oskarżenia i za to na mocy art. 178a § 1 i 4 k.k. skazuje go, zaś na mocy art. 178a § 4 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; IV. na mocy art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego A. H.
(1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 (cztery) lat; V. na mocy art. 49 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych na rzecz Fundacji (...) RUCHU DROGOWYM” w G.; VI. oskarżonego A. H.
(1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt. IV oskarżenia i za to na mocy art. 270 § 1 k.k. skazuje go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; VII. oskarżonego A. H.
(1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt. V oskarżenia z tym ustaleniem, iż stanowi on wypadek mniejszej wagi, czyn ten kwalifikuje z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005 r. i za to na mocy art. 62 ust. 3 cyt. ustawy skazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; VIII. oskarżonego A. H.
(1)w ramach czynu zarzuconego mu w pkt. VI oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 18 września 2014 r. w miejscowości T. gm. T., naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji mł. asp. M. Ł. z KPP w T. w ten sposób, iż dwukrotnie kopnął funkcjonariusza w głowę podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych, tj. popełnienia czynu z art. 222 § 1 k.k. i za to na mocy art. 222 § 1 k.k. skazuje go na karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności; IX. oskarżonego A. H.
(1)w ramach czynów zarzuconych mu w pkt. VII i IX oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 18 września 2014 r. w miejscowości T. gm. T., działając w krótkich odstępach czasu oraz ze z góry powziętym zamiarem, publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji mł. asp. M. Ł. z KPP w T. podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, a także stosował groźbę bezprawną w celu zmuszenia wskazanego funkcjonariusza do zaniechania prawnej czynności służbowej, co stanowiło czyn o charakterze chuligańskim, czyn ten kwalifikuje z art. 226 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to skazuje go, zaś przy zastosowaniu art.
§ 1k.k. i art. 11 § 3 k.k., na mocy art. 224 § 2 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności; X. oskarżonego A. H.
(1)w ramach czynów zarzuconych mu w pkt. VIII i X oskarżenia uznaje za winnego tego, że w dniu 18 września 2014 r. w miejscowości T. gm. T., działając w krótkich odstępach czasu oraz ze z góry powziętym zamiarem, publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariusza Policji sierż. sztab. P. G. z KPP w T. podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, a także stosował groźbę bezprawną w celu zmuszenia wskazanego funkcjonariusza do zaniechania prawnej czynności służbowej, co stanowiło czyn o charakterze chuligańskim, czyn ten kwalifikuje z art. 226 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to skazuje go, zaś przy zastosowaniu art.
§ 1k.k.
i art. 11 § 3 k.k., na mocy art. 224 § 2 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności; XI. na mocy art.
§ 2k.k. orzeka od oskarżonego A. H.
(1)na rzecz pokrzywdzonych P. G. i M. Ł. nawiązki w kwotach po 500 (pięćset) złotych; XII. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. łączy orzeczone wyżej kary jednostkowe i wymierza oskarżonemu A. H. karę łączną 13 (trzynaście) lat pozbawienia wolności; XIII. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 19.11.2014 r. do dnia 19.02.2015 r.; XIV. na mocy art. 44 § 2 k.k. orzeka przepadek zabezpieczonego w sprawie dowodu rzeczowego w postaci noża z rękojeścią koloru brązowego – poz. 7 wykazu dowodów rzeczowych nr I/70/15, k. 371 akt, a także przepadek – poprzez pozostawienie w aktach sprawy dowodu rzeczowego w postaci dokumentu imitującego prawo jazdy wystawionego na dane A. H.
(2)– poz. 1 wykazu dowodów rzeczowych nr 1/460/14, k. 239 akt; XV. na mocy art. 230 § 2 k.p.k. orzeka o zwrocie A. G. miski metalowej kol. białego oraz noża z rękojeścią w kolorze czarnym – poz. 5 i 8 wykazu dowodów rzeczowych nr I/70/15, k. 371 akt; XVI. na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 123, poz. 1058 z 2002 roku ze zm.), § 14 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 5 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), art. 618 § 1 pkt. 1, 2, 11 k.p.k. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. P. kwotę 1.845 zł. (tysiąc osiemset czterdzieści pięć) brutto, tytułem zwrotu kosztów obrony oskarżonego wykonywanej z urzędu a także kwotę 168,40 zł. (sto sześćdziesiąt osiem złotych 40/100) tytułem wydatków; XVII. na mocy art. 626 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 1, art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity z 1983 roku, nr 49, poz. 223 ze zmianami) zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia wydatków oraz opłaty sądowej, obciążając wydatkami Skarb Państwa.