oraz art. 482 k.c. zasądzając odsetki od dnia wniesienia pozwu zgodnie z żądaniem powoda. Na dzień zamknięcia rozprawy Sąd uwzględnił zmianę stanu prawnego w zakresie prawa materialnego wynikającą z art. 2 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1830). O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd meriti przyznał również adw. W. G. wynagrodzenie tytułem pomocy prawnej świadczonej pozwanemu z urzędu pozwanego w kwocie 221,40 zł wraz z podatkiem VAT w wysokości 23 % stosownie do § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i kwotę tę nakazał wypłacić z funduszy Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zgierzu. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w części to jest w zakresie pkt. 1 uwzględniającego powództwo. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę art. 233 § 1 k.p.c. przez dowolne uznanie, że kwota 185 zł, wymagana przez powoda na podstawie rozliczenia do faktury z dnia 5 sierpnia 2014 roku nr (...) za okres 5 lipca 2014 roku – 4 sierpnia 2014 roku oraz kwota 187 zł, wymagana przez powoda na podstawie rozliczenia do faktury z dnia 5 września 2014 roku nr (...) za okres 5 sierpnia 2014 roku – 4 września 2014 roku (rozliczenia załączone do pisma pełnomocnika pozwanego z dnia 4 marca 2016 roku) naliczone zostały za wysyłanie sms-ów P., mimo że: ⚫ z wyjaśnień pozwanego wynika, że opłaty te naliczono za informacje handlowe, a w umowie z dnia 30 września 2012 roku takie informacje nie zostały zamówione (akapit 5 umowy); ⚫ strona pozwana nie mogła, a strona powodowa nie przedstawiła wyliczenia lub dokumentów, które wskazywałyby z czego te opłaty wynikają; ⚫ na powodzie ciążył obowiązek wykazania, jakiego rodzaju usługi składają się na wymienione kwoty, a w szczególności czy naliczone opłaty w całości lub w części wynikały z SMS, (...) specjalnych P., czy też z serwisów (...). W oparciu o wskazane zarzuty pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa oraz zasądzenie na rzecz adwokata W. G. kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości, ani w jakiejkolwiek części. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 10 §
orzekł na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zaznaczyć także należy, że w myśl art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd II instancji podziela i przyjmuje za własny ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny. Wobec faktu, że nie jest rzeczą Sądu Odwoławczego powielanie wywodu Sądu I Instancji, którego argumentację Sąd Okręgowy w pełni podziela, w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do stanowiska apelacji. Jedyny zarzut apelacji dotyczył naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. a więc dokonanej przez sąd oceny materiału dowodowego. Należy podkreślić, że ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego, powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami i stronami. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu na podstawie tego samego materiału dowodowego dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej, albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.Skarżący powinien zatem wskazać, jakie kryteria oceny zostały naruszone przez sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im taką moc przyznając (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, Lex nr 52753, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2005 r., III CK 3/05, Lex nr 180925, wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05, lex nr 172176, z dnia 13 października 2004 r., III CK 245/04, lex nr 174185).), a także wskazać, dlaczego w świetle doświadczenia życiowego, wnioski, jakie wywiódł sąd dokonując tej oceny są niewłaściwe. Tymczasem sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. takich uchybień nie wykazuje. Odnosząc się zaś do braku poczynienia wniosków, które w ocenie apelującego nie wynikają z materiału dowodowego sprawy wskazać należy, że przepis art. 233 § 1 k.p.c. reguluje jedynie kwestię oceny wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonych w sprawie dowodów, a nie poczynionych ustaleń faktycznych, czy wyprowadzonych z materiału dowodowego wniosków, bądź też ich brak. Wbrew stanowisku apelującego Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy, obiektywny - zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 233 § 1 k.p.c. ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i na jego podstawie poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie niezbędnym do rozpoznania żądania powoda i wywiedzione przez niego konkluzje były trafne. Przede wszystkim Sąd I instancji słusznie odmówił wiarygodności twierdzeniom pozwanego w zakresie w jakim wskazał, iż kwoty z niezapłaconych faktur, które składały się na łączną kwotę 405,73 zł naliczane były przez powoda za usługi, których pozwany nie zamawiał. Niewątpliwie bardziej wiarygodne były w tym zakresie twierdzenie powoda, w których wskazał, iż zostały ona naliczone za wysyłanie tzw. sms- ów P., niż za płatne reklamy, których pozwany nie zamawiał, zwłaszcza, że w gospodarstwie domowym z pozwanym pozostaje małoletni syn. Sąd meriti trafnie uznał, że gdyby istotnie tak było, zapewne byłby jakiś ślad reklamacji pozwanego z tego tytułu, a już na pewno nie zapłaciłby faktur za takie usługi. Tymczasem pozwany je zapłacił i brak jest dowodu na to, aby zastrzegł przy tym zwrot spełnionego w ten sposób świadczenia. Wskazać także należy, że w niniejszej sprawie powód dochodzi należności wynikającej z jednej zaległej faktury VAT numer (...) wystawionej w dniu 5 października 2014 roku z terminem płatności - 19 października 2014 roku w kwocie 16,54 zł, odsetek ustawowych za opóźnienie oraz dwóch kar umownych z tytułu niedopełnienia warunków umowy. Faktury zaś o których mowa w apelacji, a które obejmowały należności za wysyłanie smsów P. nie były przedmiotem niniejszego postępowania, a ponadto wszelkie należności wynikające z tych faktur zostały przez pozwanego uregulowane po wypowiedzeniu przez powoda umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych i przed wniesieniem powództwa do Sądu. Pozwany dokonał więc płatności faktur, które obecnie kwestionuje w apelacji. W żaden sposób nie kwestionował zaś tak w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym tego, iż faktura nr (...) z dnia 5 października 2014 roku obejmująca kwotę 16,54 zł została przez niego zapłacona, a nadto w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wskazał jedynie, iż opóźnienia w płatności wynikały z jego ciężkiej sytuacji materialnej. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy słusznie uznał roszczenie powoda o zapłatę dochodzonej kwoty za zasadne. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 §
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, ustaloną na podstawie § 2 pkt. 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804). Zważywszy, że w toku postępowania drugoinstancyjnego pozwany korzystał z przyznanej z urzędu pomocy prawnej adwokataWitolda G. Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (j.t. Dz.U. z 2015 roku, poz. 615) przyznał i nakazał wypłacić na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zgierzu kwotę 221,40 zł, obejmującą podatek VAT w wysokości 23% - § 2 pkt. 1, § 4 ust. 3, § 8 pkt. 2 w zw. z § 16 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015roku, poz.1801).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.