za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. W przedmiotowej sprawie pracodawcą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji. Na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych stwierdzić należy, iż powołani likwidatorzy mają kompetencje zarządu co do prowadzenia spraw spółki i reprezentowania jej na zewnątrz (art. 201 w zw. z art. 280 k.s.h.). Na podstawie przedłożonego do akt sprawy wydruku KRS Sąd ustalił, iż do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch likwidatorów (wydruk z KRS k. 20-26). W przypadku pozwanej spółki, na mocy uchwały wspólników, na stanowiska likwidatorów powołani zostali W. J. i R. J.. Zatem zgodnie z przywołanymi przepisami k.s.h. oraz postanowieniami uchwały wspólników, ujawnionymi w rejestrze kara nagany udzielona powódce winna być stanowiskiem obu powołanych likwidatorów, czego wyrazem byłoby odpowiednie sygnowanie dokumentu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, zgodnie z ustaleniami Sądu, dokument zawierający oświadczenie o ukaraniu powódki został podpisany przez jednego tylko likwidatora - W. J.. Powyższe stanowi oczywiste naruszenie zasad reprezentacji spółki. Z powyzszych względów Sąd I instancji uznał, iż nieskutecznie zastosowano wobec powódki karę nagany. Na marginesie Sąd ten zauważył, iż powódka została ukarana, jednak nie dopuściła się ona naruszenia obowiązków pracowniczych. Powódka nie przyjmowała do hotelu gościa, który nie opłacił pobytu, ani nie wymeldowywała tej osoby. W czasie pobytu tego gościa w hotelu - od 24 do 28 września 2015 r., E. T. w dniach 24, 27 i 28 września 2015 r. nie była obecna w pracy. W czasie swoich dyżurów w recepcji hotelu powódka zajmowała się czynnościami bieżącymi - meldowaniem nowych gości, wymeldowywaniem osób opuszczających hotel, opłatami parkingowymi, itd. W ocenie Sądu I instancji trudno było wymagać od powódki, żeby śledziła jeszcze czynności z dnia poprzedniego, których, zgodnie z obwiązującymi w pozwanej spółce zasadami, miała dopilnować inna osoba. Do zakresu obowiązków powódki nie należało bowiem nadzorowania pracy innych osób zatrudnionych na analogicznych stanowiskach. Przy czym do okoliczności bezspornych należy to, iż powódka nie była informowana przez M. W., że został przyjęty gość, który nie opłacił z góry pobytu. W przedstawionym układzie wydarzeń powódka nie pełniła dyżuru przez większość czasu pobytu gościa w hotelu, a w czasie kiedy powódka była w pracy, to nie miała bezpośredniego kontaktu z gościem. W związku z tym nie można było wymagać od niej, aby dopilnowała spornej sprawy. W związku z tym ukaranie E. T.
poprzez przyjęcie, że reprezentacja pracodawcy była wadliwa a czynność nałożenia kary nieskuteczna, w sytuacji gdy nastąpiło potwierdzenie przez organ reprezentujący pracodawcę tej czynności/konwalidacja ze skutkiem ex tunc/, -naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny bez uwzględnienia - zgromadzonych dowodów związanych z obciążeniem powódki nadmiarem pracy i nieustosunkowanie się przez sąd do obowiązków pracownika opisanych w Regulaminie pracy i Zarządzeniu wewnętrznym Nr 19 Prezesa Zarządu i w konsekwencji sprzeczność ustaleń sądu z zebranym materiałem dowodowym. Mając powyższe na uwadze wniesiono o: -zmianę skarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie: -uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, -zasądzenie na rzecz strony pozwanej od powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za I i II instancję wg norm przepisanych. W uzasadnieniu strona apelująca wskazała, że pracodawca nakładając karę uwzględnił stopień winy i długoletni staż pracy powódki oraz okoliczność, że zachowanie pracownika dyskwalifikowało jego podejście do obowiązków pracowniczych i dbanie o interesy pracodawcy. Powódka miała możliwość dokonania właściwej oceny i analizy zaistniałej sytuacji. Powódka nie miała prawa zakładać bez uprzedniego sprawdzenia- że płatność została dokonana. Ustalenia faktyczne i ocena zachowania powódki prowadzi do konstatacji, że kara miała uzasadnione podstawy, tym bardziej, że powódka jest wieloletnim pracownikiem pozwanej, doskonale zna swoje obowiązki i ma świadomość konsekwencji ich niedopełnienia oraz jest dobrze obeznana ze specyfika pracy recepcjonisty. Pracodawca poniósł szkodę w wysokości około 1000 złotych. Ponadto przepis art.
stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 205 Kodeksu spółek handlowych i wobec tego ,ma pierwszeństwo w stosowaniu, a więc czynności z zakresu prawa pracy mogą być podejmowane jednoosobowo. Ważność czynności uzależniona jest również od tego, czy pracodawca dokona potwierdzenia czynności, ponieważ wówczas skutkiem potwierdzenia będzie konwalidacja czynności z mocą wsteczną od daty jej dokonania. Potwierdzenie czynności dokonane zostało przez uprawniony podmiot, t.j. likwidatorów w odpowiedzi na pozew. W dniu 19.10.2016 r. pełnomocnik strony pozwanej cofnął apelację i wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na to, że z powódką z dniem 18.08.2016 r. rozwiązano stosunek pracy za porozumieniem stron a od daty nałożenia kary porządkowej minął rok i zawiadomienie o ukaraniu zostało usunięte z akt pracowniczych. W piśmie procesowym z dnia 26.10.2016 r. pełnomocnik powódki wniósł o oddalenie apelacji pozwanej w całości jako bezzasadnej i o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał on że Sąd w niniejszej sprawie poddał wnikliwej analizie wszystkie przeprowadzone dowody i wywiódł z niego słuszne, logiczne wnioski przyjmując, iż pracodawca nie dopełnił spoczywających na nim na mocy art. 109 k.p. obowiązków podczas nakładania kary porządkowej nagany, gdyż nie doszło do wysłuchania pracownika; przed podjęciem decyzji o ukaraniu przez pracodawcę. Najistotniejszym w sprawie jest fakt, że przełożona powódki nie poinformowała jej, że sporządzenie wyjaśnień na piśmie jest formą wysłuchania powódki, przed nałożeniem kary porządkowej. Powódce zatem nie był znany cel sporządzenia wyjaśnień na piśmie. W ocenie pełnomocnika powódki Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że E. T.
poprzez przyjęcie, że reprezentacja pracodawcy była wadliwa a czynność nałożenia kary nieskuteczna. Zgodnie z odpisem z KRS pozwanej spółki do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch likwidatorów. W przypadku pozwanej Spółki, na mocy uchwały wspólników, na stanowiska likwidatorów powołani zostali W. J. i R. J.. Tymczasem w przedmiotowej sprawie dokument zawierający oświadczenie o ukaraniu powódki został podpisany przez jednego tylko likwidatora - W. J.. Stanowi to oczywiste naruszenie zasad reprezentacji spółki. Wymierzenie kary porządkowej następuje w momencie podpisania przez uprawnioną osobę pisma o wymierzeniu kary lub pisma zawiadamiającego o tym pracownika. Nie jest to bowiem oświadczenie woli i nie ma do niego zastosowania art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Tym samym zarzut strony pozwanej, iż doszło do konwalidowania tej czynności należy uznać za chybiony. Ponadto według pełnomocnika powódki należy mieć na uwadze, że wyznaczenie osoby działającej za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną może być dokonane w akcie ustrojowym lub porządkowym tej jednostki. Wyznaczenie może wreszcie być następstwem udzielenia danej osobie pełnomocnictwa. Sąd Najwyższy stwierdził, iż organ lub osoba, która na podstawie przepisów prawa lub statutu zarządza jednostką organizacyjną będącą pracodawcą, może wyznaczyć inną osobę do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy. W takiej sytuacji wyznaczenie innej osoby dokonującej czynności z zakresu prawa pracy następuje przez złożenie oświadczenia woli pracodawcy i wyrażenia na to zgody przez tę osobę. W wyroku z 7 grudnia 2012 r. (II PK 121/2012, LexPolonica nr 5044959) Sąd Najwyższy stwierdził, że w stosunkach pracy w zakresie zasad reprezentacji pracodawcy pierwszeństwo mają regulacje prawa pracy (art.
), a wyznaczenie osoby do dokonywania za pracodawcę czynności prawnych z zakresu prawa pracy może nastąpić w każdy sposób dostatecznie ujawniający taką wolę reprezentowanego. Nie mniej jednak, poza gołosłownym twierdzeniem, pozwany nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu pozwalającego choćby na dorozumiane przyjęcie, iż W. J. był umocowany do jednoosobowego podejmowania czynności z zakresu prawa pracy. Na terminie rozprawy z dnia 3.10.2016 r. pełnomocnik powódki wniósł o zasądzenie kosztów za postępowanie apelacyjne, w przypadku uznania, że cofnięcie apelacji jest dopuszczalne. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje: Cofnięcie apelacji przez stronę pozwaną prowadzi do umorzenia postępowania apelacyjnego. Zgodnie z treścią art. 391 § 2 k.p.c., w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne. Skuteczność cofnięcia apelacji nie jest przy tym uzależniona od zgody strony przeciwnej. W sprawach z zakresu prawa pracy dopuszczalność cofnięcia środka odwoławczego poddana jest kontroli sądu, który może uznać taką czynność za niedopuszczalną wówczas, gdyby była sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego, zmierzała do obejścia prawa lub naruszała słuszny interes pracownika. Zakres kontroli sądu rozpoznającego sprawę z zakresu prawa pracy w odniesieniu do czynności dyspozytywnych stron wyznaczony jest przepisem art. 469 k.p.c. W ocenie Sądu Okręgowego cofnięcie apelacji przez stronę pozwaną w rozpoznawanej sprawie jest dopuszczalne, ponieważ nie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego, nie stanowi obejścia prawa, a przede wszystkim nie narusza usprawiedliwionego i słusznego interesu powódki jako pracownika. Podkreślić należy, że apelację wniosła strona pozwana (pracodawca) a postępowanie przed Sądem I instancji wykazało, że to właśnie pracodawca podczas wymierzania kary porządkowej naruszył przepisy prawa pracy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art. 391 § 2 k.p.c. umorzył postępowanie apelacyjne. O kosztach zastępstwa procesowego za drugą instancję Sąd Apelacyjny orzekł w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt. 1 w związku z § 9ust. 1 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). Przewodnicząca: Sędziowie: KB
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.