( pismo procesowe organu rentowego – k. 24 a.s. ). W ocenie Sądu Okręgowego wniosek organu rentowego o wydanie orzeczenia przewidzianego w art.
nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem w sprawach o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzecznika komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia , stąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postepowanie. Wnioskując o zastosowanie tego przepisu organ rentowy powołał się na to, iż śmierć żony ubezpieczonego z reakcją żałoby stanowiła nową okoliczność w rozumieniu art.
Tymczasem biegli sądowi w swojej opinii z 23 kwietnia 2013r. stwierdzili pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonego już od listopada 2012r., argumentując iż jeszcze przed tym tragicznym w życiu ubezpieczonego zdarzeniem został on skierowany na leczenie w oddziale psychiatrycznym polikliniki wojskowej. (...) tego nie podjął właśnie z uwagi na śmierć żony. Na rozprawie ubezpieczony przedłożył zaświadczenie z dnia 9 września 2013r. wydane przez 10 (...) Szpital (...) z (...) (...) Oddziału (...), z którego wynika iż leczenie na tym Oddziale ubezpieczony podjął ostatecznie 2 sierpnia 2013r. i kontynuuje je nadal ( zaświadczenie w aktach sprawy). Przeprowadzone przez biegłych psychiatrów i psychologa klinicznego badanie eksponowało takie istotne objawy pogorszenia się stanu zdrowia ubezpieczonego: zaburzony sen, obniżenie aktywności, urojenia, niepokój, trudności w skupieniu uwagi i zapamiętywaniu czy bycie „śledzonym”. Wprawdzie w trakcie badania przeprowadzonego przez biegłych ubezpieczony nie ujawniał ostrych objawów psychotycznych, ale biegli stwierdzili występowanie u niego okresowo myśli rezygnacyjnych oraz obecność objawów negatywnych schizofrenii w sferze społecznej , emocjonalnej i poznawczej. Zdaniem Sądu Okręgowego powyższe objawy – zgodnie z opinią biegłych – wskazywały na okresowe pogorszenie się stanu zdrowia ubezpieczonego w okresie wskazanym przez biegłych sądowych czyli od listopada 2012r. do 31 grudnia 2013r. Należy też podkreślić, że organ rentowy w piśmie procesowym z dnia 29 maja 2013r. ( k. 24 akt ) odnosząc się do opinii biegłych sądowych ograniczył się do zaprzeczenia ustaleniom biegłych sądowych, stwierdzając że w trakcie postępowania przed ZUS nie było pogorszenia stanu zdrowia ubezpieczonego, w sytuacji w której biegli sądowi takie pogorszenie stwierdzili już od listopada 2012r. powołując się na skierowanie do polikliniki wojskowej. W tym stanie rzeczy na podstawie art.
w związku z art. 57, 58 i art. 12 ust.1 i ustawy 2 oraz art. 13 ustawy emerytalnej Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 118 ust. 1 a ustawy emerytalnej Sąd stwierdził odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Odpowiedzialność ta wynika z faktu, iż zaskarżona decyzja opierała się na wadliwej ocenie stanu zdrowia ubezpieczonego zamieszczonej w orzeczeniu Komisji Lekarskiej ZUS. Dowód z opinii biegłych sądowych wskazywał na całkowitą niezdolność do pracy ubezpieczonego zgodnie z posiadanymi przez niego kwalifikacjami od listopada 2012r. Skierowanie na szpitalne leczenie psychiatryczne stanowiło dowód potwierdzający pogorszenie się stanu zdrowia ubezpieczonego jeszcze przed śmiercią jego małżonki. SSO Janusz Madej
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.