I Ns 10/16

(1), Z. A., J. K.

(2), E. M., M. K.

(1), K. K.

(1)o stwierdzenie nabycia spadku po A. K. I. stwierdzić, że spadek po A. K. córce J. i J. z d. B. urodzonej w dniu (...) w Dobrym, zmarłej w dniu 17 września 2015 roku w W., ostatnio stale zamieszkałej w W. przy ulicy (...) na podstawie testamentu notarialnego z dnia 19 czerwca 2000 roku sporządzonego przed notariuszem H. S. i zarejestrowanego w repertorium A za nr (...), otwartego i ogłoszonego na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku, nabył mąż R. K. w całości; II. wnioskodawca i uczestnicy ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Sygn. akt I Ns 10/16 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2015 roku R. K. wniósł o stwierdzenie, że spadek po A. K. na podstawie testamentu notarialnego nabył R. K. (wniosek k. 1 - 4). Uczestniczka K. K.

(1)w piśmie z dnia 14 marca 2016 roku nie oponował przeciwko wnioskowi (k. 67). Uczestnik J. K.

(1)na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 roku przyłączył się do wniosku (k. 71). Uczestnik E. M. w piśmie z dnia 19 maja 2016 roku nie oponował przeciwko wnioskowi (k. 106). Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska. Stanowiska stron do momentu zamknięcia rozprawy nie uległy zmianie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Spadkodawczyni A. K. z d. K. zmarła w dniu 17 września 2015 roku w W. (akt zgonu k. 8, zapewnienie spadkowe k. 71-72). Przed śmiercią na stałe zamieszkiwała w W. przy ulicy (...). W dacie śmierci pozostawała w związku małżeńskim z wnioskodawcą R. K.. Związek małżeński zawierała tylko raz w życiu. Z małżeństwa nie miała dzieci. Nie pozostawiła również dzieci pozamałżeńskich ani przysposobionych. Jej rodzice zmarli przed nią – matka J. K.

(3)w dniu 23 listopada 1994 roku ( (...) k. 7), zaś ojciec J. K.

(4)w dniu 08 sierpnia 1967 roku ( (...) k. 6). Miała troje rodzeństwa. W dacie jej śmierci z rodzeństwa przy życiu pozostawał jedynie J. K.

(1). Siostra spadkodawczyni D. M. zmarła w dniu 30 grudnia 1988 roku ( (...) k. 29) pozostawiając po sobie syna E. M. i córkę M. K.

(2). M. K.

(2)zmarła w dniu 23 września 1994 roku ( (...) k. 30) pozostawiając po sobie córkę K. K.

(1)i syna M. K.

(1). Brat spadkodawczyni Z. K. zmarł w dniu 28 sierpnia 2006 roku ( (...) k. 31) pozostawiając po sobie córkę Z. A. i syna J. K.

(2). Spadkodawczyni w dniu 19 czerwca 2000 roku w Kancelarii Notarialnej w W. przed notariuszem H. S. sporządziła testament powołując do całości spadku swego męża R. K.. Testament ten nie był odwoływany, a spadkodawczyni nie sporządziła żadnych innych testamentów. Testament ten otwarto i ogłoszono na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 roku. Wnioskodawca, jako spadkobierca testamentowy, nie składał oświadczenia w przedmiocie przyjęcia lub odrzucenia spadku, nie zrzekał się dziedziczenia ani też nie został uznany za niegodnego dziedziczenia (zapewnienie spadkowe k. 71). Uczestnicy J. K.

(2)i Z. A. złożyli przed notariuszem oświadczenia, że jako spadkobiercy ustawowi przyjmują spadek po zmarłej z dobrodziejstwem inwentarza (k. 1-2 akt I Ns 406/16, k. 101-102). Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie zapewnienia spadkowego złożonego przez zgłaszającego się spadkobiercę R. K. (kl. 71) aktów stanu cywilnego i wypisów z aktów notarialnych. Sąd dał wiarę wszystkim dokumentom przedstawionym w niniejszej sprawie, albowiem ich autentyczność jak i wiarygodność nie budziła żadnych zastrzeżeń. Sąd dał również wiarę złożonemu zapewnieniu spadkowemu, albowiem w pełni korelowało ono z dokumentami ujawnionymi w toku rozprawy, a ponadto nikt nie zaprzeczył okolicznościom wskazywanym przez wnioskodawcę. Sąd zważył co następuje: Kodeks cywilny przewiduje dwie podstawy powołania do spadku. Zgodnie z art. 926 § 1 kc, powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu. Zgodnie z art. 941 kc testament jest jedynym sposobem rozporządzenia majątkiem na wypadek śmierci. Testament może być sporządzony w kilku formach. Przepis art. 949 § 1 kc stwierdza, że spadkodawca może sporządzić testament w ten sposób, że napisze go w całości pismem ręcznym, podpisze i opatrzy datą, zaś art. 950 kc, że testament może być sporządzony także w formie aktu notarialnego. W niniejszej sprawie zmarła A. K. sporządziła w dniu 19 czerwca 2000 roku testament w formie aktu notarialnego. Testament ten powołał do całości spadku jej męża R. K.. W toku postępowania nikt z uczestników nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani zarzutów co do ważności tego testamentu. Przepis art. 945 kc normuje trzy przesłanki, których zajście powoduje nieważność testamentu. Zgodnie z powyższym artykułem, testament jest nieważny jeżeli został sporządzony: 1) w stanie wyłączającym świadome lub swobodne wyrażenie woli; 2) pod wpływem błędu uzasadniającego przypuszczenie, że gdyby spadkodawca nie działał pod wpływem błędu, nie sporządziłby testamentu tej treści; 3) pod wpływem groźby. Przepis art. 950 kc odsyła - jeżeli chodzi o formę testamentu - do przepisów prawa o notariacie, stąd też przepisy tego prawa czyni uregulowaniami formy testamentu. Przepisy o formie aktu notarialnego są rygorystyczne i sformalizowane, stąd też ta forma testamentu uważana jest za najbardziej bezpieczną i najtrudniejszą do obalenia formę testamentu, z uwagi na charakter dokumentu oraz udział w czynności notariusza. Najpełniej też zabezpiecza rzeczywistą wolę spadkodawcy. Niemniej istotne jest też i to, że testament taki ma charakter dokumentu urzędowego w świetle art. 244 kpc. Uczestnik kwestionujący ważność testamentu notarialnego winien wykazać bądź niedopełnienie formy aktu notarialnego (w szczególności, czy została sporządzona przez uprawniona osobę – notariusza bądź asesora notarialnego i w prawem przewidzianej formie), bądź wadę oświadczenia woli (błąd, groźbę, czy też brak świadomego i swobodnego wyrażenia woli i powzięcia decyzji). Tego jednak w niniejszej sprawie żaden z uczestników uczynić nie zdołał. Sąd nie miał wątpliwości co do formy aktu notarialnego, która zresztą nie była przez strony kwestionowana. Co do innych przesłanek nieważności określonych w art. 945 kc, w toku postępowania żadnej z nich nie stwierdzono. Wobec braku jakichkolwiek zarzutów co do treści testamentu – Sąd uznał, że jest on ważny. Z uwagi na to, że zarówno treść jak i ważność testamentu nie budziła żadnych wątpliwości Sąd orzekł na jego podstawie. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd na rozprawie w dniu 25 maja 2016 roku oddalił wniosek uczestnika J. K.

(2)o przesłuchanie go w miejscu zamieszkania, albowiem Sąd nie widział potrzeby przeprowadzania takiego dowodu, zwłaszcza, że uczestnik nie wskazał żadnych okoliczności na jakie przesłuchanie to miałoby zostać przeprowadzone. Dowód z przesłuchania stron jest dowodem fakultatywnym nie zaś obligatoryjnym i Sąd przeprowadza go jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją okoliczności wymagające wyjaśnienia. W przedmiotowej sprawie takowe nie zaistniały. Podkreślić należy, że na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 roku uczestnik J. K.

(2)został zobowiązany do sprecyzowania okoliczności na jakie Sąd miałby przeprowadzić wnioskowany przez niego dowód i uczestnik okoliczności tych nie wskazał. W toku całego postępowania nie zgłosił również absolutnie żadnych zastrzeżeń co do testamentu. Z uwagi na to, że Sąd stwierdził nabycie spadku na podstawie testamentu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają okoliczności, że uczestnicy Z. A. i J. K.

(2), jako spadkobiercy ustawowi, złożyli oświadczenia w przedmiocie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Oświadczenia te miałyby znaczenie i podlegałyby badaniu przez Sąd jedynie wówczas, gdyby okazało się, że dziedziczenie nastąpi w drodze przepisów regulujących dziedziczenie ustawowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 1 kpc, zgodnie z którym każdy uczestnik (także wnioskodawca) ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Sąd nie dopatrzył się żadnej sprzeczności interesów pomiędzy stronami, co mogłoby spowodować odmienne rozstrzygniecie tej kwestii. Mając powyższe na uwadze na podstawie przywołanych wyżej przepisów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.