Sygn. akt I C 1212/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja 2016 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny: Przewodniczący: SSR Tadeusz Kotuk Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańsk

ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […] istniała w dniu 25 października 2012 r. Jako prawo właściwe uznano prawo polskie, jako najściślej związane z czynem niedozwolonym, gdyż miejscem pobytu poszkodowanego była Polska, uszkodzony pojazd był zarejestrowany i ubezpieczony w Polsce oraz usunięcie skutków szkody w pojeździe miało następować w także Polsce (naprawa pojazdu). Mimo więc „mobilności” uszkodzonego przedmiotu, wszystkie pozostałe aspekty powiązania osoby poszkodowanego oraz pojazdu z polskim porządkiem prawnym powodują, że nawet przy zastosowaniu łącznika miejsca powstania szkody (art. 4 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych) – przy odpowiedniej interpretacji – prawem właściwym byłoby prawo polskie. Jurysdykcja krajowa wynikała z treści art. 1103 5 § 1 pkt 1) k.p.c. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c., 436 § 2 k.c., art. 361 §

§ 2k.c., art.

14 ust.

ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […] w zw. z art. 481 §

§ 2k.c.

w zw. z art. 4 ust. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych ( (...)). Na marginesie należy jednak zauważyć, że przy zastosowaniu prawa materialnego obowiązującego w miejscu zdarzenia rozstrzygnięcie byłoby – za wyjątkiem kwestii VAT-u – bardzo zbliżone (por. § 7 niemieckiej ustawy z dnia 19 grudnia 1952 r. o zasadach ruchu drogowego, §

§ 3aust.

1 niemieckiej ustawy z dnia 5 kwietnia 1965 r. o obowiązkowym ubezpieczeniu dla posiadaczy pojazdów mechanicznych). W pozostałym zakresie w punkcie II. sentencji powództwo oddalono na mocy art. 361 §

§ 2k.c.

a contrario. Koszty procesu O kosztach stron orzeczono w punkcie III. sentencji na mocy art. 100 k.p.c. (stosunkowe rozdzielenie). Powód wygrał proces w 70%, pozwany – w 30%. Koszty powoda to: 2950 zł opłata sądowa od pozwu, 3.600 zł – opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych […]), 500 zł tytułem zaliczki, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. 70% z sumy tych kosztów to 4.946,90 zł. Koszty pozwanego to: 3.600 zł – opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych […]), 500 zł tytułem zaliczki, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. 30% z sumy tych kosztów to: 1235,10 zł. Różnica (3711,80 zł) została zasądzona w punkcie III. O nieuiszczonych kosztach sądowych (łącznie 1368,05 zł) orzeczono zgodnie z proporcją, w jakiej strony przegrały proces na mocy art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust.

ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, obciążając nimi – powoda w kwocie 410,42 zł, pozwanego – w kwocie 957,64 zł ( punkty IV. i V. sentencji).