1 ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów autocasco ochroną ubezpieczenia były w tym przypadku objęte szkody polegające na uszkodzeniu, całkowitym zniszczeniu lub kradzieży pojazdu wskutek wszelkich zdarzeń niezależnych od woli ubezpieczonego lub osoby uprawnionej do korzystania z pojazdu. Z ust. 2 wynika zasięg terytorialny, obejmujący m.in. Holandię.
3 ochroną ubezpieczenia nie są objęte, m. in., szkody spowodowane umyślnie przez ubezpieczonego, ubezpieczającego, a także przez osoby, z którymi ubezpieczony, ubezpieczający pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym.
pkt 3 w przypadku wystąpienia szkody ubezpieczający ma obowiązek przedstawić dowody dotyczące zaistnienia zdarzenia i ułatwić (...) ustalenie okoliczności i rozmiary szkody. /bezsporne, ustalone w oparciu o ogólne warunki ubezpieczenia k.19-24/ Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
brzmieniem art. 805 §1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swojego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku. Pomiędzy wypadkiem ubezpieczeniowym a szkodą musi istnieć związek przyczynowy, który poza wystąpieniem samej szkody powinien udowodnić poszkodowany. Odpowiedzialność ubezpieczyciela wynikająca z umowy ubezpieczenia majątkowego wyraża się w obowiązku spełnienia świadczenia pieniężnego polegającego na wypłacie odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku przewidzianego w umowie wypadku. Jej powstanie uzależnione jest zatem od wystąpienia przewidzianego umową zdarzenia, a także od powstania wskutek tego wypadku szkody w majątku ubezpieczonego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dacie zdarzenia z dnia 6 grudnia 2015 r. samochód powoda marki V. (...) nr rej. (...) objęty był ochroną ubezpieczeniową w zakresie auto-casco w pozwanym Towarzystwie. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że strona pozwana zobowiązała się wypłacić powodowi odszkodowanie w razie wystąpienia szkody wskazanej w umowie. P. S., zgłaszając pozwanemu żądanie wypłaty odszkodowania, wykazał, że samochód V. (...) nr rej. (...) spłonął na parkingu w miejscowości L. w Holandii z przyczyn mu nieznanych. Pozwany tego nie kwestionował. Podając jako podstawę odmowy §5 ust. 3 ogólnych warunków, wprost przyznał, że doszło do opisanej w §4 ust. 1 szkody objętej ubezpieczeniem. Obrona pozwanego sprowadza się tylko do objętej §5 okoliczności wyłączającej odpowiedzialność. Pozwany podniósł mianowicie w odpowiedzi na pozew, że z informacji uzyskanych przez niego od świadka wynika, iż podczas zapłonu pojazdu w jego wnętrzu znajdowała się osoba trzecia, która mogła spowodować pożar. Analizując ten zarzut, należy podkreślić najpierw, że został sformułowany przez przedsiębiorcę nie tylko profesjonalnie trudniącego się ubezpieczeniami na skalę ogólnokrajową, ale i reprezentowanego przez radcę prawnego. Zarzut ten został sformułowany wadliwie, ponieważ z powołanego przy nim przez pozwanego §5 ust. 3 ogólnych warunków nie wynika bynajmniej, by pozwany mógł uchylić się od wypłaty wskutek ustalenia, że szkodę spowodowała „osoba trzecia” znajdująca się we wnętrzu. Przeciwnie – z postanowienia tego wynika, że wyłączenie zachodzi tylko w przypadku szkody spowodowanej „umyślnie przez ubezpieczonego, ubezpieczającego, a także przez osoby, z którymi ubezpieczony, ubezpieczający pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym” – a tego wszystkiego pozwany nie tylko nie wskazuje w odpowiedzi na pozew, ale i nie wykazuje dowodami. Z tego tylko powodu wniosek dowodowy pozwanego podległ oddaleniu - ponieważ nie zmierzał do ustalenia okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia. Stanowiska pozwanego – wbrew jego odmiennej argumentacji - nie uwiarygadnia przy tym okoliczność, że powód nie przedstawił wymaganych informacji na temat okoliczności zdarzenia pochodzących od policji holenderskiej. Nie negując bowiem treści § 24 pkt 3 OWU AC,
którym, w przypadku wystąpienia szkody ubezpieczający ma obowiązek przedstawić dowody dotyczące zaistnienia zdarzenia i ułatwić Towarzystwu (...) ustalenie okoliczności i rozmiary szkody, stwierdzić wypada, że to ubezpieczyciel - jako profesjonalista korzystający z wyspecjalizowanej kadry - obowiązany jest do ustalenia przesłanek swojej odpowiedzialności, czyli samodzielnego i aktywnego wyjaśnienia okoliczności wypadku oraz wysokości powstałej szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2011 r., V CSK 38/11, LEX nr 1129170). Tego obowiązku, należącego do istoty działalności ubezpieczeniowej, ubezpieczyciel nie może przerzucić na inne podmioty, w tym samego ubezpieczyciela. Tym bardziej, że z przedstawionych przez powoda dokumentów wynika, że poinformował on pozwanego o zajściu bezpośredniego po jego wystąpieniu, zaś w dniu 30 grudnia 2015 r. zgłosił szkodę. Nadto, w terminie późniejszym, przekazał dane odnośnie siedziby jednostki policji uczestniczącej w czynnościach w dni 6 grudnia 2015 r., jak też o sygnaturze akt sprawy przez nią prowadzonej. W tej zaś sytuacji nie sposób przyjąć, aby P. S. nie dochował ciążących na nim na mocy § 24 pkt 3 OWU AC obowiązków. Postępowanie powoda było wszak ukierunkowane na umożliwienie pozwanemu ustalenia okoliczności zdarzenia. Pozwany dysponował zaś dostatecznie dużą ilością czasu, aby podjąć stosowne działania ukierunkowane na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia z dnia 6 grudnia 2015 r. i podjęcie decyzji w przedmiocie przyznania, bądź odmowy, powodowi odszkodowania. Reasumując, (...) S.A. z siedzibą w W. nie sformułowało prawidłowo i nie dowiodło istnienia przesłanki egzoneracyjnej, która uwolniłaby go od odpowiedzialności za powstałą, w wyniku zniszczenia na skutek pożaru w dniu 6 grudnia 2015 r. samochodu powoda marki V. (...) nr rej. (...), szkodę. W tej sytuacji, mając na uwadze, że P. S. wykazał – stosownie do § 4 ust. 1 i 2 OWU AC – szkodę w postaci całkowitego zniszczenia samochodu marki V. (...) nr rej. (...) w wyniku pożaru, która została wyceniona przez pozwanego na kwotę 83.800 zł, Sąd zasądził od (...) S.A. z siedzibą w W. na jego rzecz tę kwotę. O odsetkach orzekł
żądaniem pozwu na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 817 § 1 i 2 k.c. uznając, że zasądzenie odsetek od dnia doręczenia pozwu stronie pozwanej jest ze wszech miar zasadne (punkt I). O kosztach procesu rozstrzygnięto w oparciu o art. 98 k.p.c. zasądzając kwotę 7807 zł od pozwanego na rzecz powoda.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.