z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełniony w dniu 07 czerwca 2006r., na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata, na podstawie art. 72 § 1 pkt 6 kk zobowiązano oskarżonego do poddania się leczeniu odwykowemu w okresie próby, na podstawie art. 42 § 2 kk i art. 43 § 1 pkt 1 kk orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 lat, na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk zobowiązano oskarżonego do zapłaty na rzecz Stowarzyszenia Pomocy Poszkodowanym w Wypadkach i Kolizjach Drogowych „Alter Ego” z siedzibą w W. kwoty 100 zł tytułem świadczenia pieniężnego z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia – przy czym kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania nie podlega wykonaniu, środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został wykonany;
kk popełniony w dniu 4 listopada 2013r., na podstawie art.
kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 69 § 1 i § 2 i 4 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 4 lata, na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 10 złotych każda, na podstawie art. 42 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 lat, postanowieniem z dnia 17 marca 2016r. w sprawie II 2 Ko 4143/15 zarządzono skazanemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 71 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk skrócono zarządzoną karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności o okres 60 dni; 5. wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 listopada 2015r. w sprawie VII K 510/15 za czyn z art.
kk popełniony w dniu 07 lipca 2015r., na podstawie art.
kk wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 3 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczono od oskarżonego na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych. Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem łącznym z dnia 22 czerwca 2016r.: 1..na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk i art. 86 § 1 kk, art. 89 § 1a kk, art. 89 § 1b kk i art. 569 § 1 kk połączył orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach: w sprawie VII K 219/12, VII K 703/10, VII K 912/13 i VII K 510/15 kary pozbawienia wolności i orzekł wobec skazanego K. K. karę łączną 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;
kk, bowiem Sąd Rejonowy bezsprzecznie odniósł się do tej okoliczności, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nadto w tym względzie nie sposób podzielić ferowanej przez skarżącego tezy, iż ta tożsamość czynów popełnionych przez skazanego premiować powinna zastosowaniem w przypadku orzeczonych za nie kar zasadą pełnej absorpcji. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż stosowanie przez Sąd procedujący w przedmiocie wyroku łącznego zasady asperacji, czy też kumulacji jest uzależnione od istniejącego zbiegu między poszczególnymi czynami wchodzącymi w skład zbiegu realnego związku podmiotowo-przedmiotowego. Innymi słowy im ów związek jest ściślejszy, tym Sąd powinien odwoływać się do zasady absorpcji, natomiast im więzi te są luźniejsze, tym bardziej winien kształtować wymiar kary łącznej w oparciu o zasadę kumulacji. Sąd Rejonowy uzasadniając w pisemnych motywach wyroku wymiar kary łącznej wyczerpująco odniósł się do tego związku, uwypuklając w tym zakresie niewielki związek przedmiotowy między poszczególnymi czynami K. K., wskazując przy tym na różnorodność rodzajową poszczególnych przestępstw popełnionych przez skazanego i ich związki czasowe. Skazany bowiem w 5-cio letnim okresie popełnił czyny zabronione godzące w różne dobra prawne: w tym w bezpieczeństwo w komunikacji, cudze mienie i wymiar sprawiedliwości. Kierował się przy tym różnoraką motywacją i różne były sposoby jego działania. Sąd Odwoławczy w tym zakresie w pełni podzielił tok rozumowania i stanowisko Sądu Rejonowego, nie dopatrując się w nim jakichkolwiek uchybień. Podkreślić także należy, iż decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej nade wszystko winien mieć wzgląd na prewencyjne odziaływanie kary w znaczeniu prewencji indywidulanej i ogólnej, odzwierciedleniem czego pozostaje wprowadzenie przez ustawodawcę z dniem 01 lipca 2015r. do Kodeksu Karnego przepisu art. 85a kk, w którym określono osobne w stosunku do art. 53 kk i art. 54 kk, dyrektywy wymiaru kary łącznej. Jak wskazuje się w piśmiennictwie wiodącą jest dyrektywa prewencji indywidulanej (Jarosław Majewski, Komentarz do art. 85a Kodeksu karnego, [w:] Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, LEX nr 10233). Na pierwszym planie Sąd winien zatem uwzględnić cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skonkretyzowanego skazanego. W odniesieniu do realiów niniejszej sprawy, stwierdzić także należy, iż Sąd Rejonowy przy wymiarze kary łącznej orzeczonej w stosunku do K. K. w dostatecznym stopniu uwzględnił okoliczności przemawiające na jego korzyść w postaci postawy i zachowania skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej, wskazujące, iż cele kary zostały już w stosunku do niego częściowo osiągnięte. Skazany bowiem wykazuje się przeciętną postawą, przestrzegając porządku i dyscypliny jednostki penitencjarnej. Jego postawa wobec przełożonych pozostaje regulaminowa, a w gronie współosadzonych nie posiada jakichkolwiek konfliktów. Skazany nie jest zainteresowany odbywaniem kary w systemie programowego oddziaływania, jednakże wyraził chęć do odbycia terapii dla uzależnionych. Wyraża umiarkowanie krytyczny stosunek do popełnionych czynów. Dlatego też w odniesieniu do powyższych okoliczności, stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy słusznie wobec skazanego nie zastosował zasady pełnej absorpcji. Przeciwko takiemu rozstrzygnięciu przemawia przede wszystkim charakterystyka skazanego, jego wielkokrotna karalność sądowa, jak również omówiona powyżej okoliczność w postaci braku tak ścisłego powiązania podmiotowo-przedmiotowego przestępstw przypisanych mu w poszczególnych wyrokach podlegających łączeniu, właściwego dla zastosowania zasady absorpcji. Wskazać w tym miejscu należy, iż brak ścisłego związku czasowego i podmiotowo - przedmiotowego pomiędzy przypisanymi skazanemu przestępstwami przemawia przeciwko stosowaniu zasady pełnej absorpcji przy określaniu wymiaru kary łącznej ( post. SN z 09.01. 2013r., sygn. III KK 346/12, LEX nr 1277751; wyrok SN z 09.09.1976r., sygn. II KR 224/76, LEX nr 21724). Popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Absorpcję kar należy stosować bardzo ostrożnie, biorąc pod uwagę negatywną co do sprawcy - przesłankę prognostyczną, jaką jest popełnienie kilku przestępstw (wyrok SA w Warszawie z 12.07.2000r., II AKa 171/00, OSA 2001/2/5, Prok. i Pr.-wkł. 2001/2/21, LEX nr 45323). Kara łączna jest swego rodzaju podsumowaniem działalności przestępczej danej osoby w okresie objętym prawomocnymi skazaniami. Ma zlikwidować swoistą konkurencję kar w postępowaniu wykonawczym, wynikłą z kilku skazań wprowadzonych jednocześnie do wykonania. Nie jest to jednak sposób na premiowanie sprawcy większej ilości przestępstw i w ten sposób instytucja kary łącznej nie powinna być postrzegana przez samych skazanych i społeczeństwo. W kontekście przytoczonych wyżej judykatów, stwierdzenia wymaga także, iż na ogół nie ma powodu, by orzekać kary łączne w dolnych granicach tj. w wysokości najsurowszej ze zbiegających się kar. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno raczej skłaniać do odstępstwa od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności w stosunku do innych, penalizowanych przez Kodeks Karny, a prawomocnie osądzonych zachowań skazanego. Za chybiony uznać także należy zarzut apelującego dotyczący kwestii połączenia węzłem kary łącznej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania ze sprawy II K 703/10, jako rozwiązanie ewidentnie dla skazanego niekorzystne. Wprawdzie skarżący wskazuje, iż kara w sprawie VII K 703/10 nie jest karą bezwzględną pozbawienia wolności, a karą pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, która nie została zarządzono do wykonania, jednakże skoro ustawodawca przewidział możliwość połączenia węzłem kary łącznej karę bezwzględną karę pozbawienia wolności z karą pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, Sąd I instancji widząc taką możliwość na gruncie niniejszego postępowania z możliwości takiej skorzystał w oparciu o art. 89 § 1a i 1b kk. Kara ta spełnia bowiem warunek w postaci „podlegania wykonaniu”, które w tym przypadku jest co prawda jedynie prawdopodobne, nie zaś pewne, jednakże przyjęcie, iż w przypadku pozytywnego przejścia okresu próby kara ta mogłaby być w ogóle nie zarządzona do wykonania, byłoby zbyt daleko idące i sprzeczne z przyjętą w tym zakresie przez ustawodawcę niezbędnością wprowadzenia w/w przepisów. Skoro zatem w judykaturze jako obowiązujące przyjęte zostało stanowisko, iż wyrok łączny nie musi w każdym wypadku poprawiać sytuacji skazanego, twierdzenia skarżącego odnośnie objęcia węzłem kary łącznej także kary orzeczonej w sprawie II K 703/10 w kształcie określonym przepisem art. 89 § 1 b kk, są chybione, a rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w tym zakresie nie zawiera żadnych wad. Na koniec już tylko podniesienia wymaga, iż dolną granicą kary łącznej w tej sprawie była najsurowsza z kar jednostkowych podlegających łączeniu – 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś górną - suma wszystkich w/w kar, tj. 3 lata i 6 miesięcy. Postulowane przez apelującego orzeczenie o karze łącznej w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, stanowiące rozwiązanie zbliżone do zasady pełnej absorpcji, gdzie najsurowsza jednostkowa kara (1 roku i 6 miesięcy) niejako niemal „pochłania” pozostałe kary podlegające łączeniu, oznaczałaby w istocie bezpodstawne, quasi darowanie skazanemu ich odbycia. Rozstrzygnięcie tej treści kłóciłoby się tym samym z celami kary i przepisem art. 85a kk. Reasumując, Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się konieczności jakiejkolwiek ingerencji w pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie o karze wymierzonej K. K.. W tym stanie rzeczy, podzielając zasadność wyroku Sądu Rejonowego i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wywiedzionej apelacji, Sąd Okręgowy w Siedlcach zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Na podstawie § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1805), Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego A. B. kwotę 147,60 zł (w tym 27,60 zł podatku VAT) tytułem sprawowanej z urzędu obrony skazanego K. K. w postępowaniu apelacyjnym. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk, Sąd Okręgowy zwolnił skazanego od wydatków za II instancję, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Z tych też względów, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.