żądaniem pozwów. Zarzuty od obu nakazów zapłaty wnieśli pozwani W. R. i L. R.. Pozwani zaskarżyli nakazy zapłaty w całości, wnosząc o: uchylenie nakazu zapłaty w odniesieniu do nich i oddalenie powództwa, uchylenie nakazu zapłaty, a w odniesieniu do (...) spółka jawna, odrzucenie pozwu i umorzenie postępowania wobec wykreślenia spółki z KRS na mocy postanowienia z dnia 16 marca 2011 r. oraz zasądzenie o od powoda solidarnie na rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2013 roku połączono sprawę XGC 240/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą X GC 239/
5.1 OWUL Finansujący może rozwiązać umowę z zachowaniem 7-dniowego okresu wypowiedzenia jeżeli korzystający pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu, zalega o więcej niż 30 dni z jakąkolwiek płatnością wynikającą z umowy leasingu lub innych płatności na rzecz finansującego (ubezpieczenia, odsetki itp.). W wypadkach opisanych w § 7 ust.5 i 6 korzystający jest zobowiązany w dniu rozwiązania umowy do zwrotu przedmiotu leasingu w trybie § 7 ust. 11-13. W myśl § 7 ust. 6 finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia odszkodowania w wysokości sumy wszystkich przewidzianych umową a niezapłaconych opłat leasingowych, o których mowa w § 5 ust. 2.1, 2.2 i 2.4, od opóźnionych płatności naliczane będą umowne odsetki za zwłokę. W § 7 ust. 8.2 korzystający zobowiązał się do pomniejszenia kwoty odszkodowania o korzyści wynikające z rozwiązania umowy leasingu, pod warunkiem sprzedaży przedmiotu leasingu. Korzyści te rozumiane są jako cena otrzymana ze sprzedaży przedmiotu leasingu
11 w razie przedterminowego rozwiązania umowy leasingu korzystający zobowiązany jest bezzwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od upływu tego terminu, zwrócić przedmiot leasingu na własny koszt i ryzyko do siedziby finansującego lub w miejsce przez niego wskazane odrębnym pismem. W razie odmowy lub opóźnienia zwrotu przedmiotu leasingu, finansującemu przysługuje kara umowna za czas bezumownego pozostawania przedmiotu leasingu w posiadaniu korzystającego w wysokości 1/30 średniej miesięcznej okresowej opłaty leasingowej z roku, w którym powstał obowiązek zwrotu, za każdy dzień - § 7 ust. 12. W stosunku do umów (...), obowiązywały strony Ogólne Warunki Umowy Leasingu w wersji (...).
10 OWUL wysokość rat mogła ulec zmianie w przypadkach wskazanych w tym przepisie. Jedną z przyczyn zmiany wysokości rat jest zmiana stopy WIBOR/L./ (...), na co korzystający wyraził zgodę
par. 5 ust. 11 OWUL. W § 7 ust. 7 przewidywały on możliwość rozwiązania umowy przez finansującego ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli korzystający, pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu, zalega z jakąkolwiek płatnością wynikającą z umowy leasingu.
8 korzystający jest zobowiązany w dniu rozwiązania umowy do zwrotu przedmiotu leasingu w trybie § 7 ust. 15-17. W myśl § 7 ust. 9 w przypadku rozwiązania umowy leasingu w trybie § 7 ust. 7, poza obowiązkiem Korzystającego do zapłaty wszystkich opłat leasingowych, wymagalnych do dnia rozwiązania umowy, finansujący może żądać od korzystającego zapłacenia odszkodowania w wysokości sumy wszystkich przewidzianych umową a niewymagalnych opłat leasingowych, o których mowa w § 5 ust. 2, pomniejszonych o korzyści,
postanowieniami § 7 ust. 10. Korzyściami tymi jest cena ze sprzedaży przedmiotu leasingu, pomniejszona o koszt sprzedaży, koszty związane z posiadaniem, zapobieżeniem utracie lub pogorszeniu stanu przedmiotu leasingu poniesione przez finansującego. § 7 ust. 12 stanowił, że jeśli korzystający nie ureguluje całej kwoty odszkodowania, wskazanej w § 7 ust. 9, w terminie wskazanym przez finansującego w wezwaniu do zapłaty, finansujący ma prawo do naliczania odsetek umownych. W razie przedterminowego rozwiązania umowy leasingu korzystający zobowiązany jest bezzwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od upływu tego terminu, zwrócić przedmiot leasingu na własny koszt i ryzyko do siedziby finansującego lub w miejsce przez niego wskazane odrębnym pismem - § 7 ust. 15.
16 W razie odmowy lub opóźnienia zwrotu przedmiotu leasingu, finansującemu przysługuje kara umowna liczona za każdy dzień, w wysokości 1/30 średniej miesięcznej okresowej opłaty leasingowej z ostatnich 12 miesięcy poprzedzających miesiąc w którym powstał obowiązek zwrotu, a w przypadku umów rozwiązanych wcześniej niż po upływie 12 miesięcy – z okresu trwania umowy. Celem zabezpieczenia roszczeń powoda z umów leasingu pozwana spółka wystawiła: w dniu 1 lutego 2007 r. 2 weksle własne in blanco, w dniu 1 czerwca 2007 r. 8 weksli własnych in blanco, w dniu 2 sierpnia 2007 r. 1 weksel własny in blanco, w dniu 3 września 2007 roku 4 weksle własne in blanco, w dniu 8 października 2007 roku 8 weksli własnych in blanco. Wszystkie weksle zostały poręczone przez L. R. i W. R.. Do weksli zostały dołączone deklaracje wekslowe upoważniające (...) SA do wypełnienia weksli w każdym czasie (do chwili spłaty wszelkich zobowiązań z umów leasingu) na sumę odpowiadającą zadłużeniu spółki w (...) SA wynikającemu z zawartych umów leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umów leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. Pozwana spółka była powiadamiana o zmianie załącznika nr 1 do umów leasingu w związku ze zmianą stopy Wibor 1M, a zatem o zmianie wysokości rat leasingowych. W dniu 8 sierpnia 2008 roku powód wystosował do pozwanej spółki jawnej 23 oświadczenia o rozwiązaniu w trybie natychmiastowym bez okresu wypowiedzenia opisanych wyżej umów leasingu wobec opóźnienia w regulowaniu zobowiązań pieniężnych oraz wezwał do zwrotu przedmiotu leasingu i zapłaty zaległych opłat leasingowych wraz z odsetkami za zwłokę. Jednocześnie powód wskazał, że odszkodowanie za przedterminowe rozwiązanie umowy zostanie naliczone po ustaleniu korzyści przypadających Finansującemu na skutek rozwiązania umowy, w szczególności z tytułu sprzedaży przedmiotu leasingu. Oświadczenia zostały doręczone spółce w dniu 14 sierpnia 2008 roku. W dniu 8 grudnia 2008 roku powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 22 grudnia 2008 roku odszkodowania z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy (...). W dniu 17 lutego 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 3 marca 2009 r. odszkodowania z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy: (...) . W dniu 26 lutego 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 12 marca 2009 r. odszkodowania z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy: (...). Pismo zostało zwrócone nadawcy jako nieodebrane w terminie. W dniu 2 marca 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 16 marca 2009 r. odszkodowania z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy: (...). Pismo zostało zwrócone nadawcy jako nieodebrane w terminie. W dniu 4 marca 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 17 marca 2009 r. odszkodowań z tytułu przedterminowego rozwiązania umów: (...), (...). Pisma zostały zwrócone nadawcy jako nieodebrane w terminie. Także w dniu 4 marca 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 18 marca 2009 r. odszkodowania z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy: (...) . W dniu 9 marca 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 23 marca 2009 r. odszkodowania z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy: O/LD/2007/06/0001. W dniu 18 marca 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 1 kwietnia 2009 r. odszkodowań z tytułu przedterminowego rozwiązania umów: (...), (...). W dniu 28 grudnia 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 21 stycznia 2010 r. odszkodowań z tytułu przedterminowego rozwiązania umów: (...), (...), (...), O/LD/2007/06/0002, O/LD/2007/08/0031. Także w dniu 28 grudnia 2009 r. powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 21 stycznia 2010 r. odszkodowań z tytułu przedterminowego rozwiązania umów: O/LD/2007/09/0017, O/LD/2007/09/0018, O/LD/2007/09/0019, (...), (...). W dniu 4 marca 2009 roku powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 17 marca 2009 roku odszkodowania z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy (...). W dniu 9 marca 2009 roku powód w uzupełnieniu oświadczeń z dnia 8 sierpnia 2008 r. wezwał pozwaną spółkę do zapłaty w terminie do dnia 23 marca 2009 roku odszkodowań z tytułu przedterminowego rozwiązania umów: (...), (...), O/LD/2007/09/0019. W dniu 7 lutego 2011 r. wspólnicy Firmy Handlowo – Usługowej (...) spółki jawnej z siedzibą w Z. podjęli uchwałę o rozwiązaniu spółki bez przeprowadzania likwidacji. W związku z tym, postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi wykreślił pozwaną spółkę z Krajowego Rejestru Sądowego. Zawiadomieniem z dnia 15 marca 2012 r. powód zawiadomił pozwaną spółkę jawną – wobec zwłoki w zapłacie należności z tytułu 23 umów leasingu - o zamiarze uzupełnienia wystawionych przez spółkę weksli in blanco, płatnych w dniu 26 marca 2012 r. w siedzibie (...) SA w Ł. i wezwał do zapłaty należności. Powód uzupełnił weksle na widniejące w nich kwoty oraz opatrzył je terminem płatności 26 marca 2012 r. Notyfikacjami z dnia 27 sierpnia 2012 r. poręczyciele wekslowi zostali powiadomieni o niezapłaceniu weksli przedstawionych do zapłaty w dniu 26 marca 2012 r. i wezwani do zapłaty kwoty wekslowej. Dokonując oceny prawnej Sąd Okręgowy uznał, że powództwa w obu połączonych sprawach podlegały częściowemu uwzględnieniu. Powód wywodzi swoje roszczenie z uzupełnionych weksli własnych wystawionych przez Firmę Handlowo – Usługową (...) sp. j. w Z., poręczonych przez pozwanych L. R. i W. R..
deklaracją wekslową, pozwani wyrazili zgodę na wypełnienie przez powoda weksla w każdym czasie na sumę odpowiadającą zadłużeniu wystawcy, wynikającemu z zawartej umowy leasingu, w tym z tytułu opłat leasingowych i innych świadczeń wynikających z umowy leasingu, odsetek za opóźnione płatności oraz innych świadczeń ubocznych. Z chwilą podpisania weksla powstało zobowiązanie wekslowe, które ma charakter abstrakcyjny, a poręczyciele wekslowi odpowiadają w takim samym zakresie jak wystawca weksla
art. 32 prawa wekslowego. Po wniesieniu zarzutów od nakazu zapłaty, wydanego na podstawie weksla gwarancyjnego, spór z płaszczyzny stosunku prawa wekslowego przenosi się na ogólną płaszczyznę stosunku prawa cywilnego. Strony mogą zatem powoływać się na podstawy faktyczne i prawne wynikające z łączącego je stosunku prawnego, który jest źródłem dochodzonego przez powoda roszczenia cywilnoprawnego, nawet jeśli okaże się, że roszczenie wekslowe nie istnieje (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1997 roku w sprawie I CKN 48/97, publ. OSNC 1997/9/124, LEX poz. 30152) Powoda z Firmą Handlowo – Usługową (...) sp. j. w Z. łączyły 23 umowy leasingu, unormowane w art. 709 11 i nast. kc. Spółka jawna została wykreślona z KRS wskutek jednomyślnej uchwały wspólników o likwidacji spółki bez przeprowadzania likwidacji tj.
art. 67 § 1 ksh, który przewiduje możliwość odstąpienia od likwidacji spółki, jeżeli wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia działalności spółki. Wspólnicy w uchwale o rozwiązaniu spółki mogą pomiędzy sobą określić zasady spłaty tych zobowiązań wskazując np., że za zobowiązania te odpowiedzialny będzie tylko jeden lub wybrani wspólnicy. Uchwały w tym przedmiocie wspólnicy nie przedłożyli. Co ważne i warte podkreślenia, takie postanowienia nie mogą jednak prowadzić do osłabienia pozycji wierzycieli spółki, a co za tym idzie nie znajdą do nich zastosowania (co potwierdził Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z 29 czerwca 2011 r., sygn. IV CSK 473/10 oraz Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 13 stycznia 2010 r., sygn. I ACA 978/09). Uzgodnienia wspólników w przedmiocie zobowiązań spółki wywierać więc będą skutek jedynie pomiędzy nimi samymi, natomiast w stosunku do wierzycieli każdy ze wspólników odpowiadać będzie osobiście całym swoim majątkiem bez ograniczenia
art. 22 § 2 ksh. Powód rozwiązał umowę leasingu przed upływem terminu, na jaki została zawarta, z uwagi na nieregulowanie przez korzystającego przewidzianych w umowie leasingu opłat leasingowych. Wypowiedzenie powyższe nie było przez spółkę kwestionowane, zwróciła ona wszystkie pojazdy stanowiące przedmiot leasingu. W piśmie procesowym z dnia 10 września 2015 roku (k. 1172 – 1180) powód skonkretyzował, iż dochodzi w stosunku do każdej z umów czterech składników: a) zaległych opłat leasingowych; b) odsetek; c) kary umownej; d) odszkodowania. W pierwszym rzędzie odnieść należy się do podniesionego przez pozwanych zarzutu przedawnienia.
art. 118 kc termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata. Pozwy w obu połączonych sprawach zostały wniesione w dniu 13 września 2012 roku, a zatem wszelkie roszczenia, których termin wymagalności przypadał przed datą 13 września 2009 roku są przedawnione. W zakresie zaległych opłat leasingowych i odsetek w stosunku do wszystkich umów łączących strony, jako datę wymagalności powód wskazał 29 sierpnia 2008 roku. A zatem należności dochodzone przez powoda z tych tytułów uległy przedawnieniu z dniem 29 sierpnia 2011 roku. Odnośnie żądanych kar umownych wskazać należy, iż podstawę do ich naliczania stanowi § 7 ust. 11 i 12 OWUL/O/2002/08/01BanTruck-ciężarowe oraz § 7 ust. 15 i 16 Ogólnych Warunków Umowy Leasingu w wersji (...). Przy czym wskazać należy, iż za termin wymagalności przyjąć należy,
powołanymi postanowieniami OWUL, dzień następujący po 7 (siódmym) dniu od daty rozwiązania umowy. W każdym zaś przypadku tym terminem jest data zwrotu przedmiotu leasingu, gdyż wówczas kończy się podstawa do naliczania kary umownej – okres, za który karę tę można naliczać. Ponieważ zwrot przedmiotu leasingu następował w odniesieniu do wszystkich objętych sporem umów w okresie od 18 do 22 września 2008 roku, a zatem roszczenia w tym zakresie również uległy przedawnieniu, najpóźniej z dniem 22 września 2011 roku. Z uwagi na przedawnienie roszczeń weryfikacja powyższych żądań co do ich wysokości opinią biegłego okazała się zbędna. Podstawę do naliczenia odszkodowania stanowiły § 7 ust. 6 Ogólnych Warunków Umowy Leasingu w wersji OWUL/O/2002/08/01BanTruck-ciężarowe oraz § 7 ust. 9, 10 i 12 Ogólnych Warunków Umowy Leasingu w wersji (...). Stwierdzić należy, że zapisy umowy leasingu dotyczące wyliczenia odszkodowania i uwzględnienia korzyści finansującego w razie przedterminowego rozwiązania umowy są
art. 709 15 kc. Ponieważ żądanie spełnienia świadczenia w zakresie odszkodowania zależne jest od woli finansującego („finansujący może żądać od korzystającego zapłacenia odszkodowania”), zaś jego wysokość zależy od faktu sprzedaży przez finansującego przedmiotu leasingu i wysokości uzyskanej ceny, uznać należy, iż roszczenie w tym zakresie wymagalne jest od daty wskazanej w wezwaniu do zapłaty. Powyższe daty, prawidłowo wskazane przez powoda w piśmie z dnia 10 września 2015 roku i niezakwestionowane przez pozwanego, uznać należy za daty wymagalności roszczenia o odszkodowanie. Wobec powyższego nie są przedawnione roszczenia z tytułu odszkodowania wynikające z następujących umów w sprawie X GC 239/13:
OWUL, wysokości sumy wszystkich przewidzianych umową a niewymagalnych opłat leasingowych. Podkreślić należy, iż w swych wyliczeniach powód dokonał czystego działania matematycznego poprzez odjęcie od kwoty przyszłych rat ceny sprzedaży pojazdów. Powód nie uwzględniał przy tym pozostałych kwot wskazywanych w tabelach (pkt C: odsetki, niezapłacone opłaty leasingowe, kary umowne, koszty windykacji itd.). Celem weryfikacji tych wyliczeń dopuszczony został dowód z opinii biegłego. Do wyliczenia odszkodowania biegła przyjęła inne wysokości rat leasingowych, nie biorąc pod uwagę zmiany wysokości stóp procentowych. Wobec powyższego, powód złożył do akt sprawy wystosowane do pozwanej spółki powiadomienia o zmianie wysokości opłat leasingowych, w związku ze zmianą stawki Wibor 1M. Pomimo tego biegła, dokonując oceny prawnej brzmienia umowy, uznała, że nie ma podstaw do przyjęcia wysokości raty leasingowej z uwzględnieniem zmiany stawki Wibor 1M. W ocenie Sądu biegła wydała opinię ponad tezę dowodową, dokonując oceny prawnej, do której nie była zobowiązana. Podkreślić należy, iż strona pozwana nie kwestionowała brzmienia § 5 ust. 10.6 i § 5 ust. 10 obu wersji OWUL. Strony, w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, podpisały umowę leasingu w przywołanej treści, a zatem brak jest podstaw do jej podważenia. Zdaniem Sądu, po uzupełnieniu materiału dowodowego o powiadomienia o zmianie opat leasingowych, powód w sposób dostateczny wykazał wysokość odszkodowania. Wskazać bowiem należy, że pozwani przed wypowiedzeniem umów, płacili raty leasingowe w wysokościach wynikających z załączonych powiadomień. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 496 kpc Sąd utrzymał w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydany przez Sąd Okręgowy w Łodzi w dniu 13 listopada 2012 roku w sprawie X GNc 1566/12 w zakresie kwoty 145.606,78 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 marca 2012 roku do dnia zapłaty oraz nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydany przez Sąd Okręgowy w Łodzi w dniu 13 listopada 2012 roku w sprawie X GNc 1567/12 w zakresie kwoty 181.860,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 marca 2012 roku do dnia zapłaty. Podstawą orzeczenia o odsetkach był art. 481 kc. W zakresie odsetek należnych od dnia 1 stycznia 2016 roku wskazać należy, iż ustawą z dnia 9 listopada 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku poz. 1830) wprowadzono zmiany do art. 481 kc oraz do ustawy o transakcjach handlowych. Z powyższych zmian wynika, iż do transakcji handlowych (a taką z pewnością jest umowa leasingu) nie stosuje się art. 481 kc (art. 4a ustawy o transakcjach handlowych), zaś odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych to odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych (art. 4 pkt 3 ustawy). Wobec czego od 1 stycznia 2016 roku powód mógł żądać „podwyższonej” stopy odsetek za opóźnienie. Powód nie zgłosił w tym przedmiocie żadnego stanowiska, a Sąd związany treścią art. 321 § 1 kpc uznał, że należy zasądzić odsetki w wysokości równej stopie odsetek ustawowych z art. 359 § 2 kc. W pozostałej części, wobec zasadnego zarzutu przedawnienia, oba nakazy zapłaty podlegały uchyleniu zaś powództwo – oddaleniu. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 kpc. W sprawie X GC 239/13 powód wygrał proces w 24%. Na koszty powoda w niniejszej sprawie złożyły się opłata sądowa od pozwu w wysokości 7.524 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 7.217 zł – łącznie 14.741 zł. Pozwani nie ponieśli kosztów procesu. Powinni zwrócić powodowi solidarnie kwotę 3537,84 zł (14.741 zł x 24% = 3537,84 zł). Z kolei powód, w zakresie w jakim przegrał proces zobowiązany jest do pokrycia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu 6.730,56 zł oraz nieuiszczonych kosztów sądowych 20.761,98 zł (27.318,39 zł x 76 %=20.761,98 zł). Na nieuiszczone koszty sądowe złożyły się opłata od zarzutów w wysokości 22.572 zł oraz koszty opinii biegłej w łącznej wysokości 9.492,78 zł (8.052,24 + 554,05 + 886,49) podzielonej na dwie sprawy, z uwagi na fakt, iż do rozpoznania obu spraw opinia była przydatna w takiej samej proporcji (9.492,78 zł : 2 sprawy = 4.746,39 zł) Koszty zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu pozwanym rozliczono stosunkowo do wyniku sprawy. W części, w jakiej pozwani wygrali sprawę koszty te podlegały zasądzeniu od powoda. W części, w jakiej pozwany sprawę przegrał, koszty pomocy prawnej z urzędu zostały pokryte ze Skarbu Państwa. W sprawie X GC 240/13 powód wygrał proces w 26 %. Na koszty powoda we wskazanej sprawie złożyły się opłata sądowa od pozwu w wysokości 8.582 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 7.217 zł – łącznie 15.799 zł. Pozwani nie ponieśli kosztów procesu. Powinni zwrócić powodowi solidarnie kwotę 4.107,74 zł (15.799 zł x 26% = 4.107,74 zł). Powód, w zakresie w jakim przegrał proces zobowiązany jest do pokrycia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w wysokości 6.553,44 zł (8.856 zł x 74%) oraz nieuiszczonych kosztów sądowych w wysokości 22.564,36 zł (30.492,39 x 74 % = 22.564,36 zł). Na nieuiszczone koszty sądowe złożyły się opłata od zarzutów w wysokości 25.746 zł oraz koszty opinii biegłej w łącznej wysokości 9.492,78 zł podzielonej na dwie sprawy (9.492,78 zł : 2 sprawy = 4.746,39 zł). Brakującą część wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w wysokości 2.302,56 zł Sąd zasądził na rzecz pełnomocnika od Skarbu Państwa. Wyrok został zaskarżony przez pozwanych w części - co do pkt I ppkt l i 3-6 oraz co do pkt II ppkt l i 3-6. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji ozwani zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.