(1)pozwanym kwoty składające się na łączna kwotę 80000 zł., będącą ceną nabycia od pozwanych przedmiotowego mieszkania, pochodziły z zarobków powódki i L. G.

(1)oraz zaciągniętego przez nich w 2009 r. kredytu bankowego, czyli w okresie pozostawania przez nich w ustawowej wspólności majątkowej, a więc pochodziły z ich majątku wspólnego (art. 31 §

(1), tak więc należy stwierdzić, że – zgodnie z art. 43 § 1 k. r. o. - oboje w/w małżonkowie mają równe udziały w swoim majątku wspólnym, co powoduje, że w skład majątków, należących po ustaniu łączącej ich wspólności majątkowej małżeńskiej do każdego z małżonków, wchodzą „samodzielne" udziały we wszystkich przedmiotach, w tym we wierzytelnościach, które w czasie wspólności tworzyły majątek wspólny. Udziały te mają postać ułamków o wartościach, co do zasady, liczbowych równych. (tak: Tomasz Sokołowski: Komentarz do art. 43 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, Lex 2013). Bez znaczenia jest zatem w niniejszej sprawie, czy kwoty płacone z powyższego tytułu pozwanym przez powódkę i jej ówczesnego męża L. G.

(1)pochodziły w większej części z zarobków powódki czy jej męża, ponieważ wchodziły one do ich majątku wspólnego, w którym – podczas istnienia wspólności majątkowej - udział każdego z małżonków jest bezułamkowy. Mając zatem powyższe na uwadze należy uznać, że – po ustanowieniu przez strony rozdzielności majątkowej – udział powódki we wierzytelności, którą - na łączną kwotę 80000 zł. - posiadali wobec pozwanych powódka i L. G.

(1), wynosi ½ części, a więc kwotę 40000 zł. Solidarna odpowiedzialność pozwanych wynika z faktu, iż są oni małżeństwem i małżeństwem pozostawali przez cały okres małżeństwa powódki i ich syna L. G.

(1). Biorąc powyższe pod uwagę - mając na względzie, że dochodzona pozwem kwota została już od pozwanych wraz z kosztami procesu zasądzonymi w w/w nakazie zapłaty wyegzekwowana - Sąd, w punkcie 1 wyroku, zasądził od pozwanych M. G. i I. G. solidarnie na rzecz powódki J. Z. kwotę 40000 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 20 czerwca 2014 r. do dnia zapłaty, z tym zastrzeżeniem, że zasądzona kwota, wraz z przysługującymi odsetkami, została w całości wyegzekwowana od pozwanych na rzecz powódki na podstawie tytułu wykonawczego, stanowiącego zaopatrzony w klauzulę wykonalności nakaz zapłaty z dnia (...) wydany przez Sąd Rejonowy w Chełmnie w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygnaturze (...) w prowadzonym przez komornika (...) P. P.

(3)postępowaniu egzekucyjnym o sygnaturze (...) W punkcie 2 wyroku Sąd zasądził – na podstawie art. 98 §

(3)postępowaniu egzekucyjnym o sygnaturze (...) Na zasądzone w punkcie 2 wyroku koszty procesu składają się: kwota 500 zł. stanowiąca zwrot uiszczonej przez stronę powodową opłaty sądowej oraz kwota 2400 zł., stanowiąca - zgodnie z § 6 pkt 5 obowiązującego w dacie wniesienia pozwu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. 2013 r., poz. 461 z późn. zm.) - stawkę minimalną opłaty za reprezentowanie strony w procesie cywilnym przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10000 zł. do 50000 zł. W punkcie 3 wyroku Sąd nakazał pobrać – na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 z późn. zm.) w zw. z art. 98 § 1 k. p. c. - od pozwanych M. G. i I. G. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Chełmnie kwotę 1500 zł. z tytułu nie uiszczonych kosztów sądowych, ponieważ – zgodnie z art. 13 ust. 1 w/w ustawy - opłatę stosunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe i wynosi ona 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 100.000 złotych, czyli opłata stosunkowa przy wartości przedmiotu sporu 40000 zł. wynosi 2000 zł. Jednakże przy wniesieniu pozwu w niniejszej sprawie, w którym pełnomocnik powódki wnosił o wydanie w niniejszej sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, pobrano – stosownie do art. 19 ust 2 pkt 1 w/w ustawy, który stanowi, że m. in. od pozwu w postępowaniu nakazowym pobiera się czwartą część opłaty – jedynie czwartą część opłaty stosunkowej, a więc kwotę 500 zł. Po wniesieniu sprzeciwu on nakazu zapłaty nie wzywano strony powodowej do uzupełnienia w/w opłaty sądowej, t. j. do uiszczenia z tego tytułu kwoty 1500 zł., co powoduje, że kwestę nie uiszczonej opłaty sądowej należy rozstrzygnąć - mając na uwadze wynik sprawy - w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Wobec tego, że pozwani przegrali proces w niniejszej sprawie, należało – na podstawie wyżej powołanych przepisów – pobrać od pozwanych brakującą część należnej opłaty sądowej, czyli kwotę 1500 zł.