IV Ka 101/16

Sygn. akt IV Ka 101/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Majka Protokolant: Marta Synowiec po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. sprawy A. M. syna S. i Z. z domu Ś. urodzonego (...) w K. obwinionego z art. 94 § 1 kw i art. 95 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 17 grudnia 2015 r. sygnatura akt II W 1455/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierza 50 złotych opłaty za to postępowanie. Sygnatura akt IV Ka 101/16 UZASADNIENIE Wobec A. M. skierowany został do Sądu Rejonowego w Wałbrzychu wniosek o ukaranie w którym obwiniony został on o to, że: I. w dniu 19 sierpnia 2014r. w B. przy ul. (...) kierował pojazdem marki C. nr rej. (...) po drodze publicznej nie mając do tego wymaganych uprawnień tj. wykroczenia z art. 94§1 kw II. w tym samym miejscu i czasie co w pkt. I nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów, tj. dowodu rejestracyjnego i ubezpieczenia OC w/w pojazdu tj. wykroczenia z art. 95 kw Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 roku (sygnatura akt II W 1455/14) Sąd Rejonowy w Wałbrzychu: I. A. M. uznał za winnego dokonania zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie I i II części wstępnej wyroku stanowiących wykroczenie z art. 94§1kw i art. 95kw i za czyny te na podstawie art. 94§1kw w zw. z art. 9 §1 kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych; II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 50 złotych tytułem opłaty. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu wyczerpania przez obwinionego znamion ustawowych zarzuconych mu występków, powstały w konsekwencji naruszenia prawa procesowego – zasady swobodnej oceny dowodów oraz w szczególności art. 39 kpw poprzez pominięcie wniosku dowodowego obwinionego – w postaci zapisu monitoringu oraz odstąpienie od jego przeprowadzenia z urzędu mimo jego istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a podnosząc wskazane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zaś z ostrożności o dopuszczenie dowody z zapisu monitoringu miejskiego miejsca zdarzenia w krytycznej dacie na okoliczność linii obrony obwinionego. Sąd okręgowy zważył: apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew odmiennym zapatrywaniom skarżącego sąd rejonowy nie popełnił zarzucanych w apelacji uchybień. Analiza trybu procedowania sądu I instancji pozwala na stwierdzenie, iż sąd I instancji z należytą starannością przeprowadził postępowanie dowodowe oraz poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które oparte zostały na wnikliwej i rzetelnej analizie oraz swobodnej ocenie zgromadzonych dowodów jak i ujawnionych na rozprawie okoliczności. Ocena ta jest obiektywna oraz zgodna tak z zasadami wiedzy jak również doświadczenia życiowego i niewątpliwie spełnia wymogi art. 7 kpk. Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku niezbędne jest wykazanie przez skarżącego konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich miał dopuścił się sąd rozpoznający sprawę w świetle zasad logicznego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, autor apelacji natomiast nie przedstawił merytorycznych argumentów mogących podważyć dokonane w sprawie ustalenia oraz przeprowadzoną przez sąd ocenę dowodów. Przedstawione przez M. T.zeznania zasadnie uznane zostały za wiarygodne. W swojej relacji świadek opisał okoliczności zaistniałego wówczas zdarzenia wskazując przy tym m.in. na przyczynę podjętej wówczas interwencji. Starając się zdeprecjonować wartość zeznań wymienionego świadka w toku prowadzonego postępowania obwiniony zdawał się sugerować, iż przeprowadzona w dniu zdarzenia kontrola miała charakter działania pod wpływem emocji a wymieniony funkcjonariusz jest negatywnie nastawiony do obwinionego, co było powodem interwencji. Zwrócić w tym miejscu jednakże należy uwagę, iż wypowiedzi M. T.odnoszące się do sygnalizowanej powyżej kwestii, a mianowicie przyczyn interwencji nie są odosobnione, złożone bowiem w powyższym zakresie zeznania M. T.korespondują z relacją przedstawioną przez świadka M. K.. Tenże poruszając się samochodem służbowym, w którym to pojeździe przebywał wówczas także M. T.zaobserwował obwinionego A. M. jako kierującego samochodem osobowym - co miało miejsce wówczas gdy wskazany pojazd wymijał samochód służbowy prowadzony przez świadka M. T.. Zważyć przy tym należy, iż jak ustalono A. M. nie posiadał wówczas uprawnień do kierowania pojazdami i niewątpliwie poruszał się drogą publiczną. W czasie przeprowadzonej interwencji stwierdzono nadto, iż obwiniony A. M. nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów, a mianowicie dowodu rejestracyjnego i ubezpieczenia OC pojazdu marki C. nr rej. (...), co leży w zakresie obowiązków kierującego pojazdem i jest sankcjonowane. W toku prowadzonego postępowania przeprowadzono ponadto dowód z zeznań K. M. oraz funkcjonariuszy policji J. L. i M. T.