– o uchylenie decyzji, przekazanie mu sprawy do rozpoznania i umorzenia postępowania. ( pismo procesowe k.23 akt sprawy ). Sąd Okręgowy zobowiązał biegłych powołanego w sprawie zespołu do wydania w sprawie opinii uzupełniającej zgodnie z postanowieniem dowodowym z dnia 20 grudnia 2012r. ( bez przedstawienia badań (...) mózgu ). W opinii uzupełniającej z dnia 15 maja 2013r. biegli sądowi stwierdzili, iż obecnie w badaniu neurologicznym stwierdzono u ubezpieczonej odchylenia od stanu prawidłowego w postaci wygórowanych odruchów kończyn dolnych z tendencją do objawów patologicznych, co może przemawiać za naczyniopochodnym uszkodzeniem mózgu. Ponadto biegli wskazali, iż w wywiadzie występują objawy niewydolności kręgowo- podstawnej, a badana wymaga diagnostyki neurologicznej ( badanie (...) mózgu). Jednocześnie nie stwierdzili oni poprawy w porównaniu do badań przeprowadzonych wcześniej, a ze względu na stwierdzane objawy i konieczność dalszej diagnostyki stwierdzili oni częściową niezdolność ubezpieczonej do pracy do 31 października 2013r. ( opinia uzupełniająca – k. 30 akt sprawy ). Organ rentowy zgłosił zastrzeżenia do tej opinii biegłych, wskazując, iż w ocenie Przewodniczącego Komisji Lekarskich ZUS aktualnie stwierdzone pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczonej stanowi nową okoliczność, co uzasadnia wydanie orzeczenia na podstawie art.
( pismo procesowe – k. 42 a.s. ) Zgodnie z art.
w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych do którego prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS lub orzeczenie komisji lekarskiej ZUS i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, Sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dacie wniesienia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku Sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Wbrew stanowisku organu rentowego w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania orzeczenia na podstawie powyższego przepisu albowiem nie pojawiły się po wniesieniu odwołania nowe okoliczności. Zdaniem organu rentowego taką „nową” okoliczność stanowiło „stwierdzone pogorszenie stanu zdrowia” ubezpieczonej. Tymczasem biegli sądowi w opinii z dnia 15.05.2013r. ( k.(...)akt ) wprost stwierdzili, iż nie stwierdzają poprawy w porównaniu do badań przeprowadzonych wcześniej. Biegli odwoływali się przy tym do stwierdzonych podczas badania ubezpieczonej odchyleń od stanu prawidłowego w postaci wygórowanych odruchów kończyn dolnych z tendencją do objawów patologicznych, co może przemawiać za naczyniopochodnym uszkodzeniem mózgu. Jednocześnie – odwołując się do przebytego przez ubezpieczoną w kwietniu 2010r. udaru niedokrwiennego móżdżku – biegli wskazali, iż w wywiadzie występują u niej objawy niewydolności kręgowo - podstawnej. Stanowisko organu rentowego co do wystąpienia nowej okoliczności po wniesieniu odwołania nie miało zatem żadnych podstaw. Dowód z opinii powołanego w sprawie zespołu biegłych stanowił wystarczającą – zdaniem Sądu - podstawę do zakończenia postępowania wyrokiem uwzględniającym odwołanie. Okres orzeczonej przez ten zespół częściowej niezdolności ubezpieczonej do pracy jest stosunkowo krótki. W czasie tego okresu wymagana będzie dalsza diagnostyka schorzeń ubezpieczonej. Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS -renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy - niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji ( art. 12 w/w ustawy ). Oceniając stopień niezdolności do pracy należy, w myśl art. 13 wymienionej ustawy, uwzględnić stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego w związku z art.
i dlatego Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnej w pkt 2 wyroku Sąd stwierdził odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, która wydana została na podstawie wadliwego merytorycznie orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS. Z treści opinii biegłych sądowych wynikało bowiem, że dysponowali oni tym samym materiałem lekarskim, który był dostępny organowi rentowemu i jego organom orzeczniczym w postępowaniu administracyjnym. SSO Janusz Madej
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.