jeżeli sąd drugiej instancji stwierdzi, że zachodzi naruszenie prawa materialnego, a zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. Rację miał apelujący podnosząc, że umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych uregulowana została w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. prawo telekomunikacyjne, której przepisy pozwalają na wyodrębnienie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych jako odrębnego typu umowy nazwanej. Ustawa ta nie zawiera przy tym regulacji odnośnie przedawnienia roszczeń, a zatem w tej kwestii znajdą zastosowanie przepisy części ogólnej kodeksu cywilnego, w tym przepis art. 118 k.c. Trafnie apelujący powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., III CZP 20/09 (OSNC 2010/1/12, Biul.SN 2009/5/7, LEX nr 493968). W uchwale tej SN wyjaśnił, że termin przedawnienia roszczenia o opłatę abonamentową i wynagrodzenie za połączenia telefoniczne z umowy o świadczenie usług telefonicznych, zawartej na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), określa art. 118 k.c. Elementy istotne umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały wystarczająco uregulowane przez inne przepisy w rozumieniu art. 750 k.c., a więc przez Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. Fakt prawnego uregulowania umów telekomunikacyjnych w Prawie telekomunikacyjnym z 2004 r. oznacza, że do tych umów, choć są to umowy o świadczenie usług, nie mają zastosowania przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.). Umowa o usługi telefoniczne, jak wynika z definicji usługi telefonicznej (art. 2 pkt 30) oraz treści art. 81 Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., należy do kategorii umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a więc i do niej odesłanie z art. 750 k.c. nie ma zastosowania, w szczególności odesłanie do art. 751 k.c., który zawiera regulację terminów przedawnienia roszczeń. W sprawie doszło zatem do naruszenia prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania art. 751 k.c. przy braku zastosowania art. 118 k.c. i błędnego uwzględnienia zarzutu przedawnienia. Jak już wyżej wskazano z przepisu art.
wynika, że jeżeli sąd drugiej instancji stwierdzi, że zachodzi naruszenie prawa materialnego, a zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. Zgromadzone dokumenty nie dawały podstaw do ustalenia wysokości zobowiązań pozwanej wobec (...) (...), a tym samym do zmiany wyroku. Nie zostały złożone do akt żadne faktury, nie wiadomo też z czego wynika i na jakiej podstawie zostało określone co do wysokości zobowiązanie do zapłaty kary umownej. Mając na uwadze powyższe, zaskarżone orzeczenie podlegało uchyleniu w całości na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art.
SSO J. Grobelny
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.