Sygn. akt II K 113/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 04 kwietnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – SSR Tomasz Zieliński Protokolant – A
§1kks.
Takie same znaczenie mają także wymienione wyżej znamiona czasownikowe, jak w wypadku paserstwa akcyzowego. Jest to w przypadku nabycia towaru i jego przyjęcia delikt skutkowy, zaś pozostałe postacie paserstwa posiadają status deliktów formalnych. Przedmiotem czynności wykonawczej w zakresie art. 91 kks jest natomiast towar będący przedmiotem czynu zabronionego określonego w art.
§1kks.
Umyślna realizacja znamion paserstwa akcyzowego oraz celnego jest możliwa w obu postaciach zamiaru – bezpośrednim i ewentualnym. Kryterium przyjęcia kwalifikacji typu uprzywilejowanego zarówno przestępstwa skarbowego określonego art. 65§3 kks, jak i w art. 91§3 kks oraz typów wykroczeń skarbowych określonych w art. 65§4 kks i art. 91§4 kks jest wysokość kwoty podatku narażonego na uszczuplenie (art. 65§3 i 4 kks) oraz kwoty należności celnej lub wartości towarów w obrocie z zagranicą, co do której istnieje reglamentacja pozataryfowa (art. 91§3 i 4 kks). Mała wartość określająca typ kwalifikowany została zdefiniowana w art. 53§14 kks i oznacza wartość, która w czasie popełnienia czyny zabronionego nie przekracza dwustukrotnej wartości najniższego miesięcznego wynagrodzenia. Z wykroczeniem mamy natomiast do czynienia wówczas, jeżeli kwota podatku (art. 65§4 kks) albo kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa (art. 91§4 kks) nie przekracza ustawowego progu zdefiniowanego w art. 53§6 kks zgodnie, z którym jest to wysokość kwoty określonej w art. 53§3 kks, czyli nie przekraczającej pięciokrotnej wartości najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie popełnienia czynu zabronionego. Czynem zabronionym, którego typ został określony w art. 54§1 kks jest wyłącznie zaniechanie ujawnienia przedmiotu lub podstawy opodatkowania albo złożenie deklaracji podatkowej podyktowane chęcią uchylenia się od opodatkowania. Jeżeli kwota podatku narażona na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu w podanym wyżej rozumieniu sprawca czynu zabronionego określonego w §1 popełnia wykroczenie z art. 54§3kks (patrz m.in. Kodeks karny skarbowy, Komentarz G. Łabuda, P. Kardas, T. Razowski, WKP 2012r.; Kodeks karny skarbowy, Komentarz A. Piaseczny, A. Wielgolewska, Lexis Nexis 2012 r.; Kodeks karny skarbowy z komentarzem, G. Bogdan, A. Mita, Z. Radzikowska, A. Światłowski, Gdańsk 2000). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że to oskarżony M. B.
(1)mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, który stanowi podstawę dokonanych w tej części ustaleń, a mianowicie zeznania M. W.
(1), M. K.
(1), R. C.
(1), K. K.
(1), K. P. i Ł. J. przesłał za pośrednictwem firmy kurierskiej K- (...) Sp. z o.o. Oddział w O. wyroby akcyzowe importowane bez uprzedniego oznaczenia znakami skarbowymi akcyzy w postaci 618 paczek papierosów różnych marek w podanym wyżej rozumieniu. Wyjaśnieniom oskarżonego w tej części sąd nie dał wiary, gdyż są one sprzeczne z zeznaniami wskazanych wyżej świadków, a tym samym gołosłowne i w związku z tym uznać należy je za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Sąd dał natomiast wiarę przede wszystkim zeznaniom M. W.
(1)(k. 75 i k. 292-292v) prowadzącej firmę PHU (...) pośredniczącej m.in. w nadawaniu przesyłek kurierskich, w której oskarżony M. B. w dniu 26.05.2013 r. złożył zlecenie na dostawę przez firmę kurierską (...) paczki na adres pizzerii J. G.
(1)w G., czego w złożonych wyjaśnieniach nie kwestionował. Z zeznań tych wynika jednoznacznie, że po przyjęciu zlecenia i opłaceniu go przez M. B. na podany przez niego adres email automatycznie został przesłany list przewozowy. Nie ma również najmniejszych wątpliwości, że to on następnie wydrukował go, co wynika z zeznań M. K. (k. 56v, k. 173, k. 257-259, k. 429v-430) i pracowników formy (...) R. C.
(1)(k. 225v-226v), K. K.
(1)(k. 313-314v i k. 340-341) i K. P. (k. 367v-368). M. K.
(1)konsekwentnie w złożonych zeznaniach twierdził, że na paczce, którą odebrał z klatki schodowej domu położonego w G. przy Alei (...), co uzgodnił z mężczyzną podczas kilkukrotnych z nim rozmów telefonicznych, które odbyły się po połączeniu z numerem telefonu przekazanym mu sms-em, naklejony był list przewozowy zabezpieczony, jako dowód rzeczowy znajdujący się na k. 10 akt sprawy. Jego zeznania znalazły potwierdzenie historii przesyłki, której nadawcą był M. B., z treści której nie wynika, aby dokonano wydruku listu przewozowego. Nadto wymienieni wszyscy wyżej świadkowie tj. R. C.
(1)– zatrudniony na stanowisku dyrektora K- (...) Sp. z o.o. Oddział w O., K. K.
(1)– zatrudniony na stanowisku kierownika magazynu i (...) – zatrudniony na stanowisku dyspozytora, również twierdząc, że list przewozowy nie został wydrukowany w ich oddziale, zwrócili uwagę na to, że jego wydruku dokonano na drukarce kolorowej, o czym świadczy kolor czerwony nazwy ich firmy K- (...). Wszyscy zgodnie stwierdzili również, że w oddziale w O. drukarki takiej nie posiadają. Zeznaniom omówionych wyżej świadków sąd dał wiarę, gdyż tworzą one spójną wzajemnie uzupełniającą się i logiczną całość. Znamiona występku paserstwa akcyzowego i celnego wyczerpuje sprawca, który przesyła w podanym wyżej rozumieniu wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot czynu zabronionego stypizowanego m.in. w art. 63 kks oraz towary stanowiące przedmiot czynu zabronionego stypizowanego w jednym z przepisów art.
§1kks.
Z dokonanych wyżej ustaleń wynika, że skoro na przesyłkę został naklejony list przewozowy z danymi nadawcy i odbiorcy zgodnymi ze złożonym zleceniem to przesłał ją oskarżony M. B.
(1), gdyż tylko on mógł dokonać wydruku listu przewozowego. Sąd nie dał również wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której nie kwestionując tego, że w dniu 28.05.2013 r. telefonicznie skontaktował się z nim kurier twierdził, iż poinformował go, że nie przygotował przesyłki i prosił, aby przyjechał następnego dnia. Nie potwierdził tego M. K.
(1)zaś o wiarygodności jego zeznań świadczy to, że udał się pod wskazany adres i odebrał przesyłkę, która czekała na niego w uzgodnionym miejscu. Pośrednio wiarygodność zeznań tego świadka potwierdza także ilość prób i uzyskanych połączeń telefonicznych przez oskarżonego M. B. z numerem telefonu kuriera, podczas których niewątpliwie uzgodniono szczegóły dotyczące odbioru przesyłki. Oczywistym jest bowiem, że gdyby M. B. już podczas pierwszego kontaktu telefonicznego z kurierem poinformował go, że nie przygotował przesyłki i poprosił o przyjazd następnego dnia, to nie kontaktowałby się z nim ponownie i to tyle razy. M. K.
(1)wprawdzie nie potrafił wyjaśnić, dlaczego w historii przesyłki odnotowano, że na magazyn zdał ją pracownik jego matki S. K., który również jeździł jako kurier, jednak nie miał najmniejszych wątpliwości, że to on odebrał ją i zdał na magazyn w O. (k. 429-430). To, że kurierem-kierowcą, który odebrał i przywiózł zakwestionowaną przesyłkę był M. K. wynika z treści notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza służby celnej biorącego udział w kontroli sortowni firmy K- (...) w O. (notatka urzędowa k. 2). Powody tego, że w historii przesyłki odnotowano, iż na magazyn zdał ją S. K. przedstawił natomiast dyspozytor spółki K- (...) Oddział w O. K. P. twierdząc, że M. K. prawdopodobnie zalogował się na jego login (zeznania k. 267v-268). Zeznaniom tego świadka w tej części sąd również dał wiarę. W tym miejscu podnieść należy, że zgodnie z §5 pkt 7 regulaminu spółki K- (...) zawierającego ogólne warunki świadczenia usług kurierskich „Potwierdzeniem przyjęcia Usługi do realizacji jest List przewozowy z podpisem Przedstawiciela (...) (Kuriera lub Agenta). Jeden egzemplarz Listu przewozowego otrzymuje Nadawca”, który jak wynika z treści §5 pkt 4 tegoż regulaminu zobowiązany jest do podpisania go. Jak z powyższego wynika M. K. nie powinien odebrać przesyłki na liście przewozowym, której nie było podpisu nadawcy tym bardziej, że nie był on również obecny przy jej przekazaniu. W niczym nie zmienia to jednak tego, że jak wynika z przedstawionej wyżej analizy zgromadzonego materiału dowodowego to oskarżony M. B. przesłał przesyłkę, w której znajdowało się 618 paczek papierosów będących importowanymi wyrobami akcyzowymi nie oznaczonymi znakami skarbowymi akcyzy. Ustaleń w tym zakresie nie podważył także przeprowadzony przez M. B. „eksperyment”, jak również wskazane przez niego nieścisłości w dokumentach sporządzonych w związku z przeprowadzoną kontrolą przesyłki w postaci protokołu jej otwarcia (k. 3-4) i protokołu oględzin (k. 5), do których odnieśli się funkcjonariusze służby celnej biorący w niej udział a mianowicie E. S.
(3)(k. 311-311v) i W. K. (k. 341v-342). Ich zeznaniom sąd także dał wiarę, gdyż bezspornym jest, że kontrolę taką przeprowadzono oraz że miała ona miejsce po zdaniu przesyłki na magazyn, co potwierdzili pracownicy spółki K- (...) – magazynier (zeznania k. 367v), K. P. – dyspozytor (zeznania k. 367-368v) i P. C. – kierownik sortowni (zeznania k. 368v-369). Także zeznaniom tych świadków oraz B. Z.
(2)również biorącej udział w kontroli (zeznania k. 15 i k. 224v) sąd dał wiarę. Mając na uwadze powyższe ustalenia niezrozumiałym jest niewątpliwie zapis w historii przesyłki stwierdzający, że „zlecenie nieaktualne, błąd magazyniera, paczka nie wyszła od nadawcy”. Treści znaczenia tego zapisu nie potrafili wyjaśnić zarówno Ł. J., jak i K. K.
(1), który był jego autorem. Reasumując stwierdzić należy, że oskarżony M. B. zachowaniem opisanym w pkt II aktu oskarżenia w pełni wyczerpał znamiona zarzucanego mu przestępstwa skarbowego z art. 65§1 i 3 kks pozostającego w zbiegu kumulatywnym z wykroczeniami skarbowymi z art. 91§1 i 4 kks i z art. 54§1 i 3 kks w podanym wyżej rozumieniu. Z dokonanych wyliczeń należności celno-podatkowych zarówno w 2013 roku, w którym czynu tego dopuścił się, jak i w 2016 roku, w którym sąd orzekał wynika, że kwoty należności celnej i podatku VAT narażonego na uszczuplenie nie przekroczyły ustawowego progu zaś kwota podatku akcyzowego jest malej wartości (wyliczenie k. 17 i k. 465). Ustaleń w tym zakresie sąd dokonał mając na uwadze treść przepisu art. 2§2 kks zgodnie, z którym „Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy”. Sąd orzekając w powyższej sprawie stosował ustawę obowiązującą poprzednio, gdyż należności celno-podatkowe wyliczone w czasie popełnienia zarzucanego M. B. czynu są niższe niż w czasie orzekania, a tym samym jest ona względniejsza. Uznając oskarżonego M. B. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia sąd skazując go na podstawie art. 65§1 i 3 kks w zb. z art. 54§1 i 3 kks w zb. z art. 91§1 i 4 kks w zw. z art. 7§1 kks wymierzył mu na podstawie art. 65§3 kks w zw. z art. 7§2 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks w zw. z art. 2§2 kks karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 60 zł. Przy ustaleniu wysokości stawki dziennej sąd wziął pod uwagę wysokość dochodów uzyskiwanych przez oskarżonego, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Wymierzając powyższą karę sąd miał na uwadze, jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej z zamiarem bezpośrednim oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonych dóbr, wysokości narażonych na uszczuplenie należności publiczno-prawnych oraz sposobie i okolicznościach popełnienia tego czynu. Zdaniem sądu tak orzeczona kara grzywny jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się a nadto winna przyczynić się do osiągnięcia celów w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę oraz w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. Odnośnie zabezpieczonych papierosów orzeczono ich przepadek na podstawie art. 30§1 i 2 kks w zw. z art. 31§6 i 7 kks w zw. z art. 2§2 kks poprzez ich zniszczenie na koszt oskarżonego. Z ustaleń dokonanych przez sąd odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu J. G.
(1)w pkt I aktu oskarżenia wynika, że w związku z zatrzymaniem po przeprowadzeniu kontroli w sortowni spółki K- (...) Oddział w O. przesyłki do niego adresowanej przesłanej przez M. B. nie nabył on znajdujących się w niej wyrobów akcyzowych w podanym wyżej rozumieniu. Nie przedstawiono również dowodów, z których wynikałoby w sposób niebudzący wątpliwości, że wiedział o przesłaniu mu przez oskarżonego M. B. w dniu 28.05.2013 r. w przesyłce zaadresowanej na jego pizzerię w G. papierosów. Z oczywistych powodów nie potwierdził tego M. B. wyjaśniając, że miał przesłać ubrania i zabawki dla jego syna, co potwierdziła w złożonych zeznaniach również matka dziecka świadek K. Ś.
(1)(zeznania k. 256v-257). Na paczkę z taką zawartością czekał również J. G., co wynika ze złożonych przez niego wyjaśnień. Zdaniem sądu nie ma powodów, aby zarówno jego wyjaśnieniom, jak i wyjaśnieniom M. B. oraz zeznaniom K. Ś. w tej części nie dać wiary. Nie można również wykluczyć, że przesyłając w dniu 28.05.2013 r. przesyłkę oznaczoną nr (...) z wyrobami akcyzowymi, importowanymi bez uprzedniego oznaczenia znakami skarbowymi akcyzy w postaci 618 paczek papierosów różnych marek M., B. nie informował J. G., o tym co przesyłka ta zawiera i np. jedynie poprosił go o jej przyjęcie i przechowanie. To, że w dniu tym kontaktował się z nim telefonicznie, co wynika z wykazu rozmów nie dowodzi tego, że ich działanie miało charakter porozumienia i związane było z nabyciem przez J. G. tych papierosów. Mając powyższe na uwadze sąd uniewinnił J. G.
(1)od popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia zaś kosztami postępowania w części go dotyczącej na podstawie art. 113§1kks w zw. z art. 632 pkt 2kpk obciążył Skarb Państwa. W sprawie powyżej nie wniosły natomiast niczego istotnego w zakresie ustaleń dotyczących stawianych oskarżonym zarzutów zeznania świadka P. B. (k. 257). Sąd obciążył natomiast oskarżonego M. B. opłatą oraz kosztami sądowymi w pozostałym zakresie na podstawie art. 633kpk w 1/2 części nie znajdując podstaw do zwolnienia go od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa powyższych należności sądowych.