odwołanie od decyzji organu rentowego wnosi się w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji. Art.
stanowi zaś, że Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego. W niniejszej sprawie odwołujący P. D. otrzymał odpis spornej decyzji w dniu 24.03.2016 roku, a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął mu w dniu 24.04.2016 roku. W dniu 29.04.2016 roku, czyli po upływie terminu ubezpieczony reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od spornej decyzji. Podkreślić należy, iż to na odwołującym ciążył obowiązek dochowania należytej staranności w swoich działaniach. Skoro otrzymał w dniu 24.03.3016 roku odpis spornej decyzji z pouczeniem o prawie do wniesienia odwołania w terminie miesiąca od dnia jej otrzymania, to jego obowiązkiem było, w przypadku gdy się z nią nie zgadzał, dochowanie wskazanego, ustawowego terminu. Uchybienie temu terminowi może być uznane za usprawiedliwione tylko w wyjątkowych przypadkach. Choć przepisy nie wymieniają nawet przykładowo przyczyn opóźnienia, które mogą być uznane za niezależne od wnioskodawcy, powszechnie przyjmuje się, iż muszą to być przyczyny obiektywne od niego niezależne oraz takie, które rzeczywiście uniemożliwiałyby mu działanie. Skarżący reprezentowany w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika nie podał żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby mu złożenie odwołania we właściwym terminie. Skoro zatem ubezpieczony prawidłowo pouczony o terminie i sposobie złożenia odwołania, zaniechał działania we właściwym czasie, to de facto żadna obiektywna przyczyna nie uniemożliwiła mu złożenia odwołania. Przyczyna uchybienia przez odwołującego P. D. terminowi do złożenia odwołania nie była od niego niezależna. Jako że nieodrzucenie odwołania dopuszczalne jest tylko w razie kumulatywnego spełnienia obu wskazanych wyżej przesłanek, tj. niezawinionego oraz nienadmiernego uchybienia terminowi, a jak już wskazano, w niniejszej sprawie uchybienie to nie było niezawinione, bez znaczenia jest ustalenie czy przekroczenie terminu nie było nadmierne. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art.
orzekł jak w punkcie II wyroku. W odwołaniu od spornej decyzji P. D. żądał również przyznania mu prawa do zasiłku chorobowego. Na rozprawie w dniu 23.06.2016 roku cofnął żądanie przyznania mu prawa do tego zasiłku. Zgodnie z treścią art. 203 § 1 K.p.c., pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Jak zaś wynika z brzmienia art. 203 § 2 zdanie pierwsze K.p.c., pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. W świetle art. 203 § 4 K.p.c., sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Z kolei art. 355 § 1 K.p.c. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Przytoczone przepisy znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, przy czym, jak wynika z treści art. 469 K.p.c., sąd uzna cofnięcie pozwu za niedopuszczalne także wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika lub ubezpieczonego. W niniejszej sprawie ubezpieczony cofnął odwołanie w zakresie żądania przyznania prawa do zasiłku chorobowego. Z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, by cofnięcie odwołania w tym zakresie było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzało do obejścia prawa ani też by czynność ta naruszała słuszny interes odwołującego. Zatem uznać należało, że ubezpieczony dokonał skutecznego cofnięcia odwołania w tym zakresie, co skutkowało koniecznością umorzenie postępowania w zakresie żądania przyznania prawa do zasiłku chorobowego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 203 § 1 i 4 K.p.c. w zw. z art. 469 K.p.c. w zw. z art. 355 § 1 K.p.c. orzeczono jak w punkcie III wyroku. Na podstawie art. 99 w związku z art. 98 § 1 i 3 KPC w związku z § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804) Sąd zasądził od odwołujących na rzecz pozwanego kwoty po 360,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. SSO Tomasz Korzeń
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.