Sygn. akt II K 321/16 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 marca 2016 roku przed Sądem Rejonowym w Piszu odbyła się rozprawa w sprawie karnej sygn. II K 38/16 przeci
§ 1kk.
Odmiennie oceniono zarzucony Ł. K. czyn polegający na wypowiedzeniu groźby pozbawienia życia małoletnich B. P. i J. Z. . Słowa te oskarżony miał wypowiedzieć w obecności ojców wymienionych tj. P. P.
(2)i P. Z.. Jak ustalono Ł. K. opuszczając salę sądową zwrócił się do rodziców małoletnich ze słowami aby lepiej pilnowali swoich dzieci. W ocenie sądu wypowiedzi oskarżonego nie można bezspornie uznać jako groźby karalnej w rozumieniu art.190 § 1 kk tj. jako zapowiedzi popełnienia przestępstwa. Wypowiedź oskarżonego jest co najmniej dwuznaczna. Ł. K. nie wyraził się wprost ,że zabije pokrzywdzonych, choć tak jego słowa odebrali ojcowie pokrzywdzonych w kontekście prowokacyjnego zachowania oskarżonego w Sądzie. Nie można wykluczyć , że Ł. K. miał na myśli to ,że B. P. i J. Z. nie są dobrze pilnowani przez rodziców. Oskarżony zanim opuścił salę sądową wyjaśniał , że pokrzywdzeni w trakcie zajścia będącego przedmiotem sprawy sygn. II K 38/16 odzywali się wobec niego wulgarnie a jeden z nich go kopnął (protokół rozprawy k.249). W związku z tym uważa ,że nie są „święci” i powinni być lepiej pilnowani przez rodziców. Sąd ustalił ,że taki był sens tej dość niejednoznacznej wypowiedzi Ł. K. a zatem nie może być tu mowy o groźbie pozbawienia życia. Wymierzając kary Ł. K. sąd kierował się granicami ustawowego zagrożenia karą wynikającą z treści przepisów, które zastosowano do zachowań oskarżonego. Poza tym kierował się treścią przepisu art. 53 kk. Wymierzając kary brał pod uwagę okoliczności popełnienia przypisanych oskarżonemu przestępstw w szczególności fakt , że dopuścił się ich w budynku Sądu . W ocenie sądu zachowania te noszą znamiona czynów o charakterze chuligańskim. Oskarżony w sposób ostentacyjny wyraził swoją pogardę wobec C. H. , którego opluł i znieważył słownie. Podobna ostentacja towarzyszyła Ł. K. , który wykonał podczas rozprawy gest podcinania gardła wobec obecnych na sali świadków. Oskarżony zaprezentował rażące lekceważenie obowiązującego porządku prawnego. Zachowania Ł. K. nie da się usprawiedliwić jego problemami emocjonalnymi. Na niekorzyść oskarżonego działa również jego uprzednia karalność za przestępstwa. Na korzyść oskarżonego sąd poczytał złożenie przez niego prawdziwych wyjaśnień. Ważąc powyższe okoliczności sąd wymierzył oskarżonemu za popełnienie przypisanego mu przestępstwa z art. 245 kk w zw. zart.
§ 1kk na podstawie art.
245 kk w zw. z art. 57 a § 1 i 2 kk karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz nawiązki w kwotach po 200 zł na rzecz pokrzywdzonych . Z kolei za popełnienie przestępstwa z art. 216 § 1 kk w zb. z art. 217 § 1 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art.
§ 1kk na podstawie art.
217 § 1 kk w zw. z art.11 § 3 kk w zw. z art.
§ 1
i 2 kk karę 4 miesięcy pozbawienia wolności i nawiązkę w kwocie 200 zł na rzecz pokrzywdzonego C. H.. Sąd uniewinnił Ł. K. od popełnienia czynu zarzuconego mu jako drugi w oparciu o przepisy art. 414 § 1 kpk w zw. z art.17 § 1 pkt 2 kpk. W ocenie sądu orzeczone kary jednostkowe stanowią właściwą dolegliwość dla oskarżonego biorąc pod uwagę sumę okoliczności związanych z przypisanymi mu przestępstwami w tym znaczny stopień winy . Ł. K. swym zachowaniem godził w wolność pokrzywdzonych , którym zaprezentował swój gest. Czyn oskarżonego godził również w wymiar sprawiedliwości . Przestępstwo popełnione na szkodę C. H. godziło w godność tego pokrzywdzonego. Dlatego uzasadnionym jest aby oskarżony zrekompensował finansowo pokrzywdzonym naruszenie ich dóbr osobistych poprzez zapłatę orzeczonych nawiązek. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk , art.85a kk i art. 86 § 1 kk sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną roku pozbawienia wolności. Za takim sposobem łączenia wymierzonych kar przemawiał związek czasowy między przypisanymi oskarżonemu przestępstwami oraz różna tożsamość osób pokrzywdzonych. W ocenie sądu orzeczona kara łączna jest adekwatna i sprawiedliwa. Nie dopatrzono się po stronie oskarżonego podstaw uzasadniających warunkowe zawieszenie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności (art. 69 § 1 kk). Na podstawie art. 630 kpk wydatkami związanymi z oskarżeniem w części uniewinniającej obciążył Skarb Państwa. W oparciu o przepisy powołane w pkt VI wyroku sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. ZARZĄDZENIE - (...); - (...); - (...). P., dnia (...) r.