KPC Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Z kolei w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 roku, sygn. akt I UK 347/14, Sąd Najwyższy wskazał, że w odrębnym postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w odniesieniu do odwołania wszczynającego postępowanie sądowe, nie są stosowane ogólne reguły postępowania o przywrócenie terminu, przewidziane w art. 168 i n. k.p.c. Sąd z urzędu dokonuje nie tylko sprawdzenia zachowania przez stronę terminu do wniesienia odwołania, ale także - w przypadku stwierdzenia opóźnienia - ocenia jego rozmiar oraz przyczyny. Sąd ma dyskrecjonalną możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie. Może tego dokonać pod warunkiem uznania, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz że nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego i stosownie do oceny tych okoliczności odwołanie odrzuca albo nadaje mu bieg. Z ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, że decyzja ZUS, skarżona w niniejszym postępowaniu, została odebrana w poprzednim miejscu zamieszkania odwołującej się przez jej matkę, która z pewnym opóźnieniem przekazała tę decyzję odwołującej się. Odwołująca się w tym czasie, gdy została jej przekazana decyzja ZUS, była w ciąży i ze względu na obawy o stan ciąży nie wychodziła z domu i przez większość czasu leżała. Podczas ciąży odwołująca się nie zajmowała się również żadnymi sprawami prowadzonej działalności gospodarczej. W tym okresie nie było też w mieszkaniu jej męża, który wyjechał wówczas za granicę w sprawach rodzinnych. Dopiero po powrocie męża odwołującej się z zagranicy zajął się on wszelkimi sprawami dotyczącymi działalności gospodarczej, w tym zajął się również decyzją ZUS i formułowaniem argumentacji skierowanej przeciwko rozstrzygnięciu ZUS-u. Z zeznań odwołującej się wynika również, że nie zajmowała się ona w okresie ciąży żadnymi czynnościami związanymi z działalnością gospodarczą, nie wykonywała żadnych prac biurowych, ewentualnie wszelką pomoc otrzymywała ona od swojej matki. Skarżona w niniejszej sprawie decyzja ZUS została wydana dnia (...)roku. Jednocześnie została ona wysłana pocztą do odwołującej się, odebrana najpierw przez jej matkę, dopiero później została przedstawiona samej odwołującej się. Organ rentowy nie dysponuje żadnym potwierdzeniem odbioru przedmiotowej decyzji, stąd też nie sposób ustalić, kiedy dokładnie nastąpiło doręczenie tego pisma. Mając jednak na uwadze, iż po dwukrotnym awizowaniu poczta zwraca pismo do nadawcy należy przyjąć, że decyzja musiała zostać odebrana przez matkę odwołującej się najpóźniej na początku kwietnia (około 7 kwietnia 2015 roku), zaś do samej odwołującej się decyzja ta dotarła maksymalnie około tygodnia później, czyli w okolicach połowy kwietnia. Odwołująca się w okresie ciąży przebywała na zwolnieniu lekarskim uważna przy ciąży i starała się nigdzie nie wychodzić z domu, ani zajmować się jakimikolwiek pracami biurowymi związanymi z działalnością gospodarczą, o czym świadczy fakt, że we wszelkich pracach pomagała jej matka, zaś zakupy do domu zwykle robiła przez Internet.. Mąż odwołującej się wrócił z zagranicy dnia 24 maja 2015 roku, zaś odwołanie zostało złożone już dnia 28 maja 2015 roku, czyli po 4 dniach. Oznacza to, że faktycznie mąż odwołującej się zajął się sprawą odwołania bez jakiejkolwiek zwłoki. Po zbadaniu całokształtu okoliczności związanych ze złożeniem odwołania w ocenie Sądu należy je potraktować tak, jakby zostało złożone w terminie. Sąd miał na uwadze, iż nie jest konieczne wykazanie w tym przedmiocie przesłanek z art. 168 i nast. KPC. Jednocześnie w ocenie Sądu jedyną osobą, która mogła zająć się odwołaniem od decyzji ZUS był mąż odwołującej się, który z przyczyn od niej samej niezależnych przebywał za granicą i mógł zająć się tą sprawą dopiero po swym powrocie. Z tego względu w ocenie Sądu spełniona jest przesłanka z art.
KPC, zgodnie którą przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony. Ponadto mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd uznał również, że przekroczenie terminu do złożenia odwołania nie jest nadmierne, wniesienie odwołania nastąpiło bowiem po około 1,5 miesiąca od doręczenia decyzji, a więc termin został przekroczony o około 15 dni, ale trzeba mieć dodatkowo na uwadze, iż osobą która mogła się tym zająć był jedynie maż odwołującej się. Tym samym należy zauważyć, że od momentu powrotu męża odwołującej się do kraju do momentu wniesienia odwołania minęły zaledwie 4 dni, wobec czego należy to przekroczenie terminu do złożenia odwołania rozpatrywać w konkretnych okolicznościach danej sprawy i z uwzględnieniem daty, w której mąż odwołującej się dowiedział się o tej decyzji. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu zachodzą przesłanki z art.
KPC, które pozwalają na potraktowanie odwołania wniesionego w niniejszej sprawie tak jakby zostało ono wniesione w terminie. Wobec powyższego należy w tym miejscu przejść do analizy samej decyzji z dnia (...)roku wydanej przez ZUS (...)w W.. Podstawą dla wydania tej decyzji jest uznanie przez ZUS, iż ubezpieczona w okresie, za który wniosła o przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego, nie miała jeszcze prawa do tego zasiłku, nie minął bowiem 90-dniowy okres jej podlegania ubezpieczeniu chorobowemu. Zgodnie bowiem z regulacją z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity – Dz. U. z 2016 roku, poz. 372) ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego po upływie 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego - jeżeli jest ubezpieczony dobrowolnie. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy do tego okresu 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia wlicza się poprzednie okresy ubezpieczenia chorobowego, jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła 30 dni lub była spowodowana urlopem wychowawczym, urlopem bezpłatnym albo odbywaniem czynnej służby wojskowej przez żołnierza niezawodowego. W toku niniejszego postępowania Sąd ustalił, że w rzeczywistości odwołująca się zgłosiła się do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego dnia 6 listopada 2014 roku, wniosek zaś dotyczył objęcia jej tym ubezpieczeniem od dnia 1 listopada 2014 roku. Zgodnie z regulacją z art. 14 ust. ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 roku, poz. 963) objęcie dobrowolnie ubezpieczeniami emerytalnym, rentowymi i chorobowym następuje od dnia wskazanego we wniosku o objęcie tymi ubezpieczeniami, nie wcześniej jednak niż od dnia, w którym wniosek został zgłoszony. W niniejszej sprawie wobec tego odwołująca się powinna zostać objęta ubezpieczeniem chorobowym od dnia 6 listopada 2014 roku. 90-dniowy okres ubezpieczenia wymagany przez art. 4 ust. 1 ustawy zasiłkowej z kolei minął w przypadku odwołującej się z dniem 5 lutego 2015 roku. Sąd ustalił również, ze składka na ubezpieczenie chorobowe za listopad 2014 roku została przez odwołującą się zapłacona dnia 9 grudnia 2014 roku. W tytule przelewu do ZUS błędnie jednak został wpisany nr PESEL męża odwołującej się, zamiast jej nr PESEL. Oczywiście pozostaje kwestia samego prawidłowego przeksięgowania w ramach konta ZUS tej kwoty, ale nie sposób jednak uznać, aby kwota ta nie została zapłacona przez odwołującą się. ZUS bowiem od momentu wykonania przelewu z dnia 9 grudnia 2014 roku miał w dyspozycji środki przekazane przez odwołującą się tytułem składki na ubezpieczenie chorobowe. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, iż z ustaleń wynika, że faktycznie wniosek o przeksięgowanie składki został przez odwołującą się złożony. Wobec powyższego Sąd ustalił, że składka na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe odwołującej się została opłacona dnia 9 grudnia 2014 roku, a więc w terminie. Tym samym należy uznać, że faktycznie odwołująca się podlegała dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 6 listopada 2014 roku, co prowadzi do wniosku, iż w okresie od dnia 24 lutego 2015 roku do dnia 28 lutego 2015 roku nabyła ona prawo do zasiłku chorobowego. Sama bowiem niezdolność do pracy odwołującej w tym okresie nie była kwestionowana przez organ rentowy. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, zmieniając zaskarżoną decyzję ZUS z dnia (...)roku, znak: (...), w ten sposób, iż przyznaje odwołującej się K. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 lutego 2015 roku do dnia 28 lutego 2015 roku. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art.98 k.p.c oraz § 11 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163 ze zm).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.