XVII AmA 69/12

Sygn. akt XVII AmA 69/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Dąbrowski Protokolant: Sekretarz sądowy Wioleta Żochowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.i (...)spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przy udziale zainteresowanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. i Przedsiębiorstwa Handlowego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o zawarcie porozumienia ograniczającego konkurencję na skutek odwołania powodów od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31 grudnia 2010 roku Nr (...) orzeka: 1. zmienia zaskarżoną decyzję w punkcie III (trzecim) w ten sposób, że obniża karę pieniężną nałożoną na (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do kwoty 2521021,65 zł (dwa miliony pięćset dwadzieścia jeden tysięcy dwadzieścia jeden złotych, 65/100), 2. zmienia zaskarżoną decyzję w punkcie IV (czwartym) w ten sposób, że obniża karę pieniężną nałożoną na (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do kwoty 699656,23 zł (sześćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt sześć złotych, 23/100), 3. zmienia zaskarżoną decyzję w punkcie V (piątym) w ten sposób, że obniża karę pieniężną nałożoną na (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do kwoty 1099029,16 zł (jeden milion dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dwadzieścia dziewięć złotych, 16/100), 4. zmienia zaskarżoną decyzję w punkcie VI (szóstym) w ten sposób, że obniża karę pieniężną nałożoną na (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. do kwoty 4594569,50 zł (cztery miliony pięćset dziewięćdziesiąt cztery tysiące pięćset sześćdziesiąt dziewięć złotych, 50/100), 5. oddala odwołania w pozostałym zakresie, 6. znosi wzajemnie między stronami koszty postępowania. SSO Dariusz Dąbrowski Sygn. akt XVII AmA 69/12 UZASADNIENIE W dniu 31 grudnia 2010 roku Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany w dalej „Prezesem UOKiK” lub „Prezesem Urzędu”) wydał decyzję nr (...) (w dalszej części również „Decyzja”), w której: I. na podstawie art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za praktykę ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów zawarte przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (następcę prawnego (...) sp. z o.o. z siedzibą we W.) z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami porozumienie ograniczające konkurencję, polegające na ustalaniu cen odsprzedaży farb i lakierów (...) Sp. z o.o. i stwierdził jej zaniechanie z dniem 31 grudnia 2006 roku II. na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie stwierdził stosowania przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. praktyki ograniczającej konkurencję i naruszającej zakaz, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji, i konsumentów polegającej na udziale w porozumieniu zawartym przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (następcę prawnego (...) sp. z o.o. z siedzibą we W.) z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. ograniczającym konkurencję na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami, polegającym na ustalaniu cen odsprzedaży farb i lakierów (...) Sp. z o.o. III. na podstawie art. 101 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 103a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałożył na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (następcę prawnego (...) sp. z o.o. z siedzibą we W.) karę pieniężną w wysokości 10 336 188 zł (dziesięć milionów trzysta trzydzieści sześć tysięcy sto osiemdziesiąt osiem zł) płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt I sentencji decyzji). IV. na podstawie art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałożył na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 13 031 097 zł (słownie: trzynaście milionów trzydzieści jeden tysięcy dziewięćdziesiąt siedem złotych) płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt I sentencji decyzji). V. na podstawie art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałożył na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 2 170 582 zł (słownie: dwa miliony sto siedemdziesiąt tysięcy pięćset osiemdziesiąt dwa złote) płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt I sentencji decyzji). VI. na podstawie art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałożył na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 28 428 898 zł (słownie: dwadzieścia osiem milionów czterysta dwadzieścia osiem tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt osiem złotych) płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu określonego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt I sentencji decyzji). VII. na podstawie art. 103a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego z urzędu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odstąpił od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa wart. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, na (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. z tytułu naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt I sentencji decyzji). VIII. na podstawie art. 72 i art. 75 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów obciążył kosztami postępowania antymonopolowego i zobowiązał do uiszczenia na rzecz Prezesa Urzędu: - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w kwocie 459,70 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt dziewięć i 70/100 zł); - (...)z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w kwocie 381,40 zł (słownie: trzysta osiemdziesiąt jeden i 40/100 zł); - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w kwocie 320,35 zł (słownie: trzysta dwadzieścia i 35/100 zł); - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w kwocie 359,50 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt dziewięć i 50/100 zł); - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w kwocie 348,40 zł (słownie: trzysta czterdzieści osiem i 40/100 zł). Od powyższej decyzji powodowie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnieśli odwołania. W odwołaniu z dnia 17 stycznia 2011 roku powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżył decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31 grudnia 2010 roku w części tj. w pkt I Decyzji w zakresie w jakim dotyczy powoda oraz w pkt III Decyzji. Zaskarżonej decyzji powód zarzucił: 1. Naruszenie art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 8 k.p.a. statuującym zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji poprzez uwzględnienie wobec powoda na podstawie wyjaśnień Prezesa UOKiK w sprawie ustalania wysokości kar pieniężnych za stosowanie praktyk ograniczających konku­rencję (dalej również jako: Wyjaśnienia) jedynie okoliczności go obciążających, w tym błędnie ustalonych, przy całkowitym pominięciu okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść powoda, tj. w szczególności: (

1. i)pominięcie okoliczności łagodzących, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym oraz wskazanych w Decyzji, z których jednoznacznie wynika, że w wielu przypadkach (...) Sp. z o.o. (zwana dalej również (...)) nie była inicjatorem zabronionych zachowań; (
2. ii)pominięcie okoliczności łagodzących, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym oraz wskazanych w Decyzji, z których jednoznacznie wynika, że (...) była ekonomicznie zależna od sieci (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o., zwane łącznie również jako: sieci (...), przez co działała pod przymusem ekonomicznym; ( (...)) uwzględnienie w wymiarze kary okoliczności wyłącznie obciążających, które nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym, tj. w szczególności okoliczności jakoby (...) stosowała groźby wobec sieci (...); 2. naruszenie art. 101 ust. 1 pkt 1 w zw. 103a ust. 1 i art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu przy ustalaniu wymiaru kary pieniężnej nałożonej na powoda okoliczności, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym oraz wskazanych w Decyzji, że (...) w odniesieniu do (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. jako jedyny i pierwszy podmiot przedłożyła Prezesowi UOKiK informacje i dowody" doty­czące istnienia porozumienia cenowego pomiędzy (...), a (...), co wymagało przeprowadzenia przez Prezesa UOKiK oceny spełnienia przez Powoda warunków od­stąpienia od nałożenia kary na (...) w zakresie porozumień pomiędzy (...), a (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. oraz w zakresie porozumień pomiędzy (...) a (...). 3. naruszenie art. 101 ust. 1 pkt 1 w zw. 101 ust. 3 i art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu za podstawę wymiaru kary przychodu (...) osiągniętego w roku 2009 w wysokości określonej w pkt 308 Załącznika 1 do Decyzji, tj. przychodu osiągniętego przez połączone (...) i (...) (dawną (...) Sp. z o.o.), mimo że (...) jest jedynie następcą prawnym (...) i nie dokonała naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów; 4. naruszenie art. 104 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 31 Konstytucji), przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu w pkt I Decyzji, że (...) zawarła zabronione porozumienie, mimo że (...) jest jedynie następcą prawnym (...) i nie zawarła zabronionych prawem porozumień cenowych oraz polegające na braku uwzględnienia przy ustalaniu końcowego wymiaru kary okoliczności łagodzących wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż (...) jako następca prawny (...) nie była stroną porozumień cenowych, przez co nie dokonała naruszenia przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z art. 5 ust. 1 pkt 1; 5. naruszenie art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przy ustalaniu wymiaru kary pieniężnej okoliczności, iż wzięcie za podstawę wymiaru kary przychodu (...) za rok 2009 (tj. przychodu po połączeniu z (...)) było spowodowane przedłużającym się (tj. trwającym ponad 4 lata) postępowaniem administracyjnym, w trakcie którego doszło do przejęcia (...) przez (...)Sp. o.o. (dalej również jako (...)) i do którego przedłużenia się i ukarania innych podmiotów pierwotnie nieuczestniczących w postępowaniu przyczyniły się właśnie dowody i informacje przedłożone przez (...) i następnie przez (...); 6. naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) poprzez udzielenie (...) jedynie 50% redukcji kary, mimo że w podobnej sprawie zakończonej decyzją Prezesa UOKiK nr (...)z 24 maja 2010 roku (...) S.A. również jako wnioskodawca w trybie art. 103a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów otrzymała taką samą tj. 50% redukcję kary, choć w znacznie mniejszym stopniu niż (...) przyczyniła się do wydania decyzji stwierdzającej niedozwolone praktyki; Powód (...) wniósł o zmianę Decyzji w zaskarżonej części, tj. - w pkt I decyzji w części dotyczącej powoda, poprzez orzeczenie, iż praktyka ograniczająca konkurencję była stosowana przez (...) Sp. z o.o., którego następcą prawnym jest (...) Sp. z o.o.; - w pkt III Decyzji, poprzez odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na (...), w zakresie w jakim (...) (jako następca prawny (...)) spełnia przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary lub orzeczenie obniżenia kary w stosunku do (...) i orzeczenie kary jak najniższej, która to kara byłaby adekwatna do stopnia zawinienia (...) oraz do stopnia przyczynienia się (...) i (...) do wydania Decyzji; Nadto powód wniósł o załączenie akt postępowania prowadzonego przez Prezesa UOKiK pod sygn. (...)i przeprowadzenie wszystkich dowodów powołanych w odwołaniu i znajdujących się w aktach ww. postępowania, ograniczenie na podstawie art. 479 33 § 3 k.p.c. wszystkim pozostałym uczestnikom postępowania prawa wglądu do tajemnic przedsiębiorstwa (...) oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odwołaniu z dnia 18 stycznia 2011 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwany również (...)), zaskarżył decyzję Prezesa Urzędu Konkurencji i Konsumentów nr (...)dnia 31 grudnia 2010 roku w zakresie jej punktów I, IV w całości oraz w części jej punktu VIII w zakresie dotyczącym powoda. Zaskarżanej decyzji (...) zarzucił: 1. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie poprzez uznanie, że powód zawarł z (...) Sp. z o.o. , (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. , (...) Sp. z o.o. na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami porozumienie ograniczające konkurencję, polegające na ustalaniu cen odsprzedaży farb i lakierów (...); 2. naruszenie § 8 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 sierpnia 2002 roku w sprawie wyłączenia określonych porozumień wertykalnych spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję , poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie poprzez przyjęcie, że ceny sugerowane dotyczące produktów (...) ograniczały Powoda w ustalaniu jego cen sprzedaży i że ceny te w przypadku Powoda miały w rzeczywistości charakter cen minimalnych lub były cenami o określonej wysokości (sztywnymi); 3. naruszenie art. 93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wszczęcie przez Pozwanego w dniu 2 sierpnia 2007 roku postępowania wobec Powoda w sytuacji, kiedy od końca roku, w którym zaprzestał on stosowania zarzucanych przez Pozwanego praktyk, tj. od końca roku 2005, upłynął okres dłuższy niż jeden rok; 4. naruszenie art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie poprzez nałożenie kary na Powoda w sytuacji, w której ani nie zawarł on, ani nie uczestniczył w porozumieniu z (...), (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami, polegającym na ustalaniu cen odsprzedaży farb i lakierów (...); 5. naruszenie art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że będący podstawą do obliczenia wysokości kary przychód jest wyłącznie przychodem uzyskanym przez powoda ze sprzedaży wszystkich jego produktów w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, a nie że przychodem będącym podstawą do obliczania wysokości kary jest przychód uzyskany ze sprzedaży towarów objętych niedozwolonym porozumieniem w takim roku, a przychód uzyskany ze sprzedaży wszystkich towarów określa jedynie maksymalną granicę wysokości kary; 6. naruszenie art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastoso­wanie, a mianowicie poprzez niedokonanie indywidualizacji wysokości nałożonej kary wynikającej z indywidualnej oceny zachowania powoda w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie względnie uwzględnienie w niewłaściwy sposób w stosunku do powoda okoliczności łagodzących, w tym w szczególności charakteru zarzucanego porozumienia, rzeczywistego czasu trwania zarzucanego porozumienia, stopnia zawinienia, skutków zarzucanego porozumienia, potencjału ekonomicznego powoda, zaprzestania przez powoda udziały w rzekomym porozumieniu przed wszczęciem postępowania, faktycznego niestosowania się przez powoda do zarzucanego porozumienia, braku wcześniejszych naruszeń, niewielkich korzyści finansowych uzyskanych przez powoda, jak również poprzez nieprawidłową ocenę okoliczności obciążających, czy wreszcie poprzez niewłaściwą indywidualizację wysokości nałożonej na powoda kary na tle zachowań innych uczestników zarzucanego porozumienia; 7. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 233 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a w szczególności dowolność w ustaleniu okresu trwania zarzucanego porozumienia oraz niewyjaśnienie okoliczności istnienia horyzontalnego porozumienia pomiędzy producentami farb i lakierów w Polsce i jego wpływu na zarzucane porozumienie. Z uwagi na powyższe powód (...) wniósł o uchylenie w stosunku do powoda pkt. I i pkt. IV Decyzji w całości oraz uchylenie pkt. VIII Decyzji w zakresie obciążającym powoda kosztami postępowania antymonopolowego; W przypadku nieuwzględnienia powyższego powód wniósł o zmianę pkt I Decyzji poprzez stwierdzenie, iż w sprawie nie miała miejsce praktyka ograniczająca konkurencję i naruszająca zakaz, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów polegająca na udziale (...) w porozumieniu zawartym przez (...), (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. ograniczającym konkurencję na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami, polegającym na ustalaniu cen odsprzedaży farb i lakierów (...) oraz uchylenie pkt IV Decyzji ewentualnie zmianę pkt IV Decyzji poprzez obniżenie wysokości kary pieniężnej i wymierzenie jej w jak najniższej wysokości; Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych, dopuszczenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu odwołania na okoliczności tam wskazane, przesłuchanie wskazanych świadków na wskazane okoliczności oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wskazane w odwołaniu. W odwołaniu z dnia 19 stycznia 2011 powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również jako (...)) zaskarżył decyzję Prezesa UOKiK z 31 grudnia 2010 roku nr (...)w zakresie pkt I, pkt VI oraz pkt VII Powód (...) wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, iż nie dopuścił się ograniczającej konkurencję praktyki polegającej na zawarciu przez (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o. (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o. porozumienia ograniczającego konkurencję polegającego na ustalaniu minimalnych cen odsprzedaży produktów (...) na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie pkt I i VI. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, (...) wniósł o zmianę pkt VI Decyzji i zmniejszenie nałożonej na Powoda kary. a także zmianę pkt VII decyzji i nałożenie kary pieniężnej na (...) sp. z o.o. Nadto powód (...) wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz powoda, wg norm przepisanych, dopuszczenie i przeprowadzenie wszystkich dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania antymonopolowego oraz dowodów wskazanych w uzasadnieniu odwołania, a także o ograniczenie pozostałym poza Prezesem UOKiK stronom postępowania prawa wglądu do informacji zawartych w załączniku 15 do odwołania. Zaskarżonej decyzji powód (...) zarzucił naruszenie: I.W zakresie przyjęcia, że doszło do zawarcia porozumienia polegającego na ustaleniu minimalnych cen odsprzedaży przez powoda z pozostałymi stronami postępowania antymonopolowego:
3. a)art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez przyjęcie, że powód był stroną zakazanego porozumienia ustalającego ceny odsprzedaży produktów (...).
4. b)art. 7, 77 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 233 § 1 i art. 231 k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego sprawy i przyjęcie, że powód zawarł ograniczające konkurencję porozumienie o skutkach horyzontalnych;
5. c)art. 7, 77 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 233 § 1 i art. 231 k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego sprawy i przyjęcie, że powód zawarł ograniczające konkurencję porozumienie wertykalne z (...);
6. d)§ 3 w zw. z § 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyłączenia określonych porozumień wertykalnych spod zakazu porozumień ograniczających konkurencję z 13 sierpnia 2002 roku w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez ich niezastosowanie;
7. e)art. 7, 77 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 233 § 1 i art. 231 k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego sprawy i przyjęcie, że okres obowiązywania porozumienia obejmował dla powoda lata 2004-2006.
8. f)art. 7, 77 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz art. 233 § 1 i art. 231 k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego sprawy i przyjęcie, że powód uczestniczył w porozumieniu o charakterze ciągłym i jednolitym. II.W zakresie wszczęcia postępowania i wydania decyzji mimo zaistnienia przedawnienia antymonopolowego. a.) art. 93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 105 k.p.a. przez wszczęcie postępowania antymonopolowego mimo upływu wskazanego w tym przepisie terminu. III.W zakresie wymiaru kary nałożonej na Powoda a.) art. 101 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez nałożenie na Powoda kary pieniężnej mimo braku winy; b.) art. 101 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. w zw. z art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez nałożenie kary nieproporcjonalnej i sprzecznej z zasadą równości, w związku z zaniżeniem kary pieniężnej nałożonej na spółkę (...); c.) art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów roku przez nałożenie kary nieproporcjonalnie wysokiej w stosunku do stwierdzonego zakresu przewinienia i jego skutków, a w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, że Powód miał pełnić rolę biernego uczestnika porozumienia, nieuwzględnienie wartości towarów, które miały być objęte porozumieniem, korzyści jakie miały zostać uzyskane z realizacji porozumienia oraz bezpodstawnym przyjęciu długotrwałego okresu stosowania praktyki. IV.W zakresie odstąpienia od wymierzenia kary (...) sp. z o.o. a.) art. 103a ust. 1 pkt 1 lit a i b oraz ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez ich zastosowanie mimo braku spełnienia przez (...) sp. z o.o. przesłanek tych przepisów i mimo iż odstąpienie od wymierzenia kary (...) Sp. z o.o. jest sprzeczne z prawidłowymi celami polityki ochrony konkurencji w RP W odwołaniu z dnia 27 stycznia 2011 roku powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwany dalej również (...)), zaskarżył decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 31 stycznia 2010 roku Nr (...)w części dotyczącej punktów I oraz V i VIII. Zaskarżonej decyzji powód (...)zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - polegające na sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego i w efekcie bezpodstawne przyjęcie, że (...) była uczestnikiem porozumienia antykonkurencyjnego, jak również, że zawarła to porozumienie ze wszystkimi pozostałymi stronami postępowania antymonopolowego, oraz że strony postępowania łączyło jedno, długotrwałe porozumienie; 2. naruszenie przepisów postępowania - art. 258 k.p.c. w związku z art. 81 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów - poprzez zastąpienie dowodów z zeznań świadków ich oświadczeniami pisemnymi załączonymi do akt sprawy; 3. naruszenie prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez jego zastosowanie i uznanie, że (...) Sp. z o.o. stosowała praktykę ograniczającą konkurencję polegającą na zawarciu porozumienia mieszanego na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami, w przedmiocie ustalenia cen farb i lakierów (...) Sp. z o.o., mimo, że z treści zgromadzonego materiału dowodowego wynika przeciwnie; 4. naruszenie prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez jego zastosowanie i uznanie, że (...) poprzez uzgadnianie cen odsprzedaży dopuściło się praktyki ograniczającej konkurencję, podczas gdy z treści ww. przepisów wynika, że porozumieniem ograniczającym konkurencję są tylko ustalenia cen minimalnych i sztywnych, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym; 5. naruszenie art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez orzeczenie kary pieniężnej pomimo niestosowania przez (...) praktyki ograniczającej konkurencję. Na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów powód z ostrożności procesowej, skarżonej Decyzji zarzucił: 6. naruszenie art. 93 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez wszczęcie postępowania i wydanie decyzji wobec praktyk, w przypadku których upłynął rok od końca roku, w którym (...) zaprzestało ich stosowania; 7. naruszenie art. 101 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości niewspółmiernej do stopnia zawinienia Spółki i nieuwzględniającej okoliczności sprawy. Powód (...) wniósł o zmianę zaskarżonej Decyzji w części co do pkt I, poprzez niestwierdzenie stosowania przez (...) Sp. z o.o. praktyki ograniczającej konkurencję i umorzenie postępowania w części dotyczącej uzgodnionych praktyk, jakie miały miejsce w 2004 i w 2005 roku oraz uchylenie punktu V zaskarżonej decyzji; na wypadek nieuwzględnienia powyższego powód wniósł o zmianę zaskarżonej Decyzji w części dotyczącej punktu V, poprzez znaczące obniżenie kary pieniężnej nałożonej na (...). Ponadto, powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z zeznań wskazanych świadków na okoliczności wskazane w odwołaniu. Spółki (...), (...), (...) oraz (...) wniosły odpowiedzi na odwołanie powoda (...) przedstawiając swoje stanowiska w sprawie i odniosły się do argumentów, twierdzeń i wniosków (...), przy czym (...), (...) i (...) podtrzymali swoje stanowiska przedstawione we wniesionych przez nich jako powodów odwołaniach. W odpowiedzi na odwołanie (...) od Decyzji, pozwany Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie odwołania (...) w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwany odniósł się do twierdzeń i wniosków powoda (...) i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Spółki (...), (...), (...) oraz (...) wniosły odpowiedzi na odwołanie powoda (...) przedstawiając swoje stanowiska w sprawie i odniosły się do argumentów, twierdzeń i wniosków (...), przy czym (...), (...) i (...) podtrzymali swoje stanowiska przedstawione we wniesionych przez nich jako powodów odwołaniach. W odpowiedzi na odwołanie (...) od Decyzji, pozwany Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie odwołania (...) w całości, oddalenie zgłoszonego przez (...) wniosku dowodowego z przesłuchania wskazanych świadków oraz biegłego zakresie wszystkich wskazanych przez powoda okoliczności i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwany odniósł się do twierdzeń i wniosków powoda (...) i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Spółki (...) wniosły odpowiedzi na odwołanie powoda (...) przedstawiając swoje stanowiska w sprawie i odniosły się do argumentów, twierdzeń i wniosków (...), przy czym (...) podtrzymał swoje stanowisko przedstawione we wniesionym przez niego jako powoda odwołaniu. W odpowiedzi na odwołanie (...) od Decyzji, pozwany Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie odwołania (...) w całości, oddalenie zgłoszonych przez (...) wniosków dowodowych i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwany odniósł się do twierdzeń i wniosków powoda (...) i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Spółki (...), (...), (...) oraz (...) wniosły odpowiedzi na odwołanie powoda (...) przedstawiając swoje stanowiska w sprawie i odniosły się do argumentów, twierdzeń i wniosków (...), przy czym (...), (...) i (...) podtrzymali swoje stanowiska przedstawione we wniesionych przez nich jako powodów odwołaniach. W odpowiedzi na odwołanie (...) od Decyzji, pozwany Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o oddalenie odwołania (...) w całości, oddalenie zgłoszonych przez (...) wniosków dowodowych i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwany odniósł się do twierdzeń i wniosków powoda (...) i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 maja 2014 roku Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i wyrokowania sprawy o sygnaturze XVII AmA 69/12, XVII AmA 70/12, XVII AmA 71/12, XVII AmA 72/12 i sprawy prowadzić w dalszym ciągu pod sygnaturą XVII AmA 69/12 zakreślając pozostałe sygnatury. W dalszych pismach procesowych strony odnosiły się do argumentów podnoszonych przez pozostałych uczestników postępowania podtrzymując prezentowane stanowiska w sprawie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Stronami postępowania w niniejszej sprawie są następujący przedsiębiorcy: 1. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą W. jest przedsiębiorca wpisanym do KRS pod pozycją (...). Jest on częścią międzynarodowego koncernu (...), który zajmuje się między innymi produkcją farb i lakierów. (...) przed przekształceniami występował pod firmą (...) sp. z o.o. we W., (...) sp. z o.o. Pod firmą (...) działa od 28 grudnia 2009 roku. 2. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod pozycją (...). Przedsiębiorca prowadzi na terenie Polski działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów budowlanych, dekoracyjnych, a także elementów wyposażenia wnętrz i ogrodów, poprzez utworzoną w tym celu sieć handlową marketów budowlanych - markety (...), z jęz. ang. „(...). (...) w okresie objętym decyzją, jak też obecnie, oferuje produkty powoda (...)w postaci farb i lakierów we wszystkich sklepach należących do spółki. Sklepy te działają pod szyldami (...) i inne. 3. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod pozycją (...) - prowadzi na terenie Polski działalność w zakresie sprzedaży detalicznej oraz artykułów budowlanych, dekoracyjnych, a także elementów wyposażenia wnętrz i ogrodów, poprzez utworzoną w tym celu sieć handlową tzw. marketów budowlanych (markety (...)). (...) oferuje szeroką gamę produktów (...) we wszystkich marketach należących do spółki. 4. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod pozycją(...)- prowadzi na terenie Polski działalność w zakresie sprzedaży detalicznej oraz artykułów budowlanych, dekoracyjnych, a także elementów wyposażenia wnętrz i ogrodów, poprzez utworzoną w tym celu sieć handlową tzw. marketów budowlanych (markety (...)). Na terenie Polski działa za pośrednictwem (...) sp. z o.o. w W. oraz (...) sp z o.o. w W.. Powód (...) jest umocowany do zawierania w imieniu dwóch powyższych spółek umów o współpracy handlowej z dostawcami trowarów, w tym także z powodem (...). 5. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego pod pozycją(...). Przedsiębiorca prowadzi na terenie Polski działalność w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów budowlanych, dekoracyjnych, a także elementów wyposażenia wnętrz i ogrodów, poprzez sieć handlową marketów budowlanych. (...) w okresie objętym decyzją, jak też obecnie, oferuje farby i kaliery powoda (...). Sklepy te działają pod szyldami (...) i (...). Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Prezesa UOKiK, co do produktów, których dotyczyło zawarte przez powyżej opisanych przedsiębiorców porozumienie cenowe. Porozumienie dotyczyło wskazanych w Decyzji przez Prezesa Urzędu farb i lakierów produkowanych przez (...), a sprzedawanych uczestnikom porozumienia - sklepom (...), (...), (...), (...). Sąd w pełni podziela ustalenia Prezesa UOKiK co do okresu trwania porozumienia. Z tym, że zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy prowadzi do weryfikacji daty od jakiej do porozumienia przystąpił powód (...). Ustalenia poczynione przez Sąd prowadzą do ustalenia, że ten przedsiębiorca przystąpił do porozumienia w 2005 roku. Wszyscy przedsiębiorcy uczestniczący w porozumieniu uczestniczyli w nim do 30 grudnia 2006 roku. Mimo różnego nasilenia oddziaływania porozumienia i jego skutków na ustalonym rynku właściwym, szczególnie w okresie promocji wybranych produktów w poszczególnych sklepach dystrybutorów oraz różnym okresie przystępowania do niego poszczególnych jego uczestników, należy uznać, że porozumienie to miało charakter ciągły i jednolity Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Prezesa UOKiK, co do faktu, iż inicjatorem porozumienia, którego dotyczy postępowanie był Producent – (...). Wszelkie propozycje wprowadzenia minimalnych cen sprzedaży były proponowane przez Producenta. Także jedynie Producent ustalał wysokość minimalnych sugerowanych cen sprzedaży i przesyłał je pozostałym uczestnikom porozumienia w cennikach. Także Producent pilnował aby ceny produktów nie spadały poniżej sugerowanych cen minimalnych. Sąd podziela także ustalenia Prezesa UOKiK dotyczące rynku właściwego występującego w sprawie. Rynkiem właściwym, na którym doszło do zawarcia porozumienia co do ustalenia minimalnych cen sprzedaży był krajowy rynek hurtowego obrotu farbami i lakierami, natomiast skutek zawartego porozumienia nastąpił na lokalnych detalicznych rynkach sprzedaży farb i lakierów przez sieci (...) obejmujących obszar całego kraju. W dniu 28 września 2005 r. w ramach postępowania o sygn. akt (...) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedstawiła Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pięć wiadomości elektronicznych dotyczących współpracy handlowej pomiędzy (...) Sp. z o.o. a spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. (obecnie: (...) (...)), mogących świadczyć o zawarciu pomiędzy tymi przedsiębiorcami porozumienia zakazanego w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. W dniu 22 grudnia 2006 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wszczął z urzędu, na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów postępowanie antymonopolowe w sprawie zawarcia przez (...)Sp z o.o. z siedzibą w W. a (...) Polska Sp z o.o. w W. porozumienia ograniczającego konkurencję na krajowym rynku hurtowego obrotu farbami i lakierami, co może naruszać zakaz określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Po wszczęciu postępowania antymonopolowego w niniejszej sprawie Prezes Urzędu, pismem z dnia 29 grudnia 2006 r., wezwał strony do ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów, a także zażądał na podstawie art. 45 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów przedstawienia umów handlowych i pełnej korespondencji handlowej (również korespondencji elektronicznej) prowadzonej pomiędzy (...) a (...) w latach 2005 i 2006. W dniu 15 lutego 2007 roku nastąpiła zmiana firmy (...) Sp. z o.o. na (...) Sp. z o.o. W dniu 5 stycznia 2007 roku (...) sp. z o.o. złożyła na podstawie art. 103a ustawy z dnia 15.12.2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów wniosek o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. W dniu 27 kwietnia 2007 r. (...)złożyła na podstawie art. 103a ustawy z dnia 15.12.2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów wniosek o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Przychód (...)będący podstawą do obliczenia wymiaru kary wyniósł (...)zł. Przychód (...) będący podstawą do obliczenia wymiaru kary wyniósł (...)zł. Przychód (...) będący podstawą do obliczenia wymiaru kary wyniósł (...)zł. Przychód (...) będący podstawą do obliczenia wymiaru kary wyniósł (...)zł. Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów załączonych przez strony do pism procesowych oraz znajdujących się w aktach administracyjnych. Prawidłowości powyższych dowodów strony nie kwestionowały, a Sąd uznał je za w pełni wiarygodne. Sąd uzupełnił postępowanie dowodowe poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków zgłoszonych przez strony. Oceniając zeznania świadków Sąd zauważa, że wielokrotnie wydarzenia bardziej odległe w czasie były lepiej pamiętane niż bliższe składanym zeznaniom, często odpowiadano „nie pamiętam” lub „nie potrafię powiedzieć dlaczego”, zeznania były niespójne, a wręcz wykluczające się, unikano operowania datami, faktami, nazwiskami. Sąd odnosząc się do poszczególnych zarzutów podda ocenie poszczególne wypowiedzi świadków. Sąd oddalił wniosek powoda (...) o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, albowiem nie miał on znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzone dowody jednoznacznie wykazały, że przedsiębiorca brał udział w zakazanym porozumieniu cenowym. Nadto teza jest sformułowana niezrozumiale, nie wynika z niej co ma wskazywać, czy dotyczy celu porozumienia, czy jego skutku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołania powodów okazały się częściowo zasadne, co skutkowało znacznym obniżeniem kar w stosunku do wymierzonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W tym miejscu podnieść należy, że ustalenia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dotyczące zawarcia przez przedsiębiorców wymienionych w stanie faktycznym porozumienia dotyczącego ustalania minimalnych cen sprzedaży produktów (...) są prawidłowe, a Sąd je w pełni podziela i w przeważającej części uznaje za własne. Powód (...) potwierdził fakt zawarcia porozumienia pomiędzy nim a sklepami (...), na podstawie którego ustalano minimalne ceny odsprzedaży farb i lakierów przez niego produkowanych, a także okres, w którym porozumienie to funkcjonowało. Wobec tego stwierdzenia, któremu Sąd dał wiarę, a które zostało poparte korespondencją mailową przedstawiona w trakcie postępowania administracyjnego, nie zasługują na wiarę oświadczenia powodów (...), (...) oraz (...), twierdzących, że nie byli uczestnikami porozumienia. Twierdzenia powoda (...), znajdują także potwierdzenie w twierdzeniach uczestnika postępowania (...). Twierdzenia (...) i (...) są jednoznaczne w swej treści, wzajemnie się uzupełniają, a przedstawione przez tych przedsiębiorców dowody w postaci korespondencji mailowej, faksowej oraz notatek ze spotkań zostały prawidłowo ocenione przez Prezesa UOKiK i zdaniem Sądu jednoznacznie wskazują na zawarcie kartelu cenowego. W dalszej kolejności należy podnieść, iż zarzuty naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, Sąd uznaje je za całkowicie bezzasadne, ponieważ nawet gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych to nie mogą one być przedmiotem postępowania sądowego mającego na celu merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym. Sąd rozpoznając sprawę z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu nie może ograniczać się do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, które poprzedza postępowanie sądowe. Ewentualne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie jest przedmiotem postępowania sądowego i nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia decyzji w tym postępowaniu. Celem postępowania jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, której przedmiotem jest spór powstający pomiędzy stronami dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji, a nie przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego. Wniesienie do Sądu odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym Sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego, na co wielokrotnie wskazywał tak Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak też Sąd Apelacyjny oraz Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach (np.: wyrok Sądu Najwyższy z dnia 29 maja 1991 roku, sygn. akt III CRN 120/91, wyroku z dnia 19 stycznia 2001 roku sygn. akt I CKN 1036/98, wyrok SOKiK z dnia 18 lutego 2004 roku o sygn. akt XVII AmT 2/03). Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest sądem cywilnym i prowadzi sprawę cywilną, wszczętą w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a nie sądem legalności decyzji administracyjnej, jak to czynią sądy administracyjne w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Tylko takie odczytanie relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowym może uzasadniać dokonany przez racjonalnego ustawodawcę wybór między drogą postępowania cywilnego i drogą postępowania sądowo-administracyjnego dla wyjaśnienia istoty sprawy. Rolą Sądu jest ustalenie w oparciu o argumenty i dowody powołane przez strony, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy, w jakim zakresie doszło do takiego naruszenia oraz czy środki zastosowane przez Prezesa Urzędu są zgodne z przepisami ustawy oraz wymogami zasady proporcjonalności. Mając powyższe na uwadze Sąd odniesie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w odwołaniach przez powodów. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów podniesionych przez powodów (...), (...) ((...)) i (...), którzy twierdzili, że nie byli uczestnikami porozumienia. (...), (...) i (...) zarzuciły Prezesowi Urzędu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15.12.2000 roku o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Sądu zarzut ten jest bezpodstawny. Zgodnie z treścią powyższego przepisu zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, polegające w szczególności na ustalaniu, bezpośrednio lub pośrednio, cen i innych warunków zakupu lub sprzedaży towarów. Zgodnie z twierdzeniami producenta, potwierdzonymi przez zainteresowanego (...), porozumienie takie zostało zawiązane. Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem organów antymonopolowych dla istnienia antykonkurencyjnego porozumienia wystarczające jest wyrażenie wspólnej woli działania na rynku w określony sposób, ograniczający ich autonomię decyzyjną. Nie ma przy tym znaczenia brak zawarcia takiego porozumienia na piśmie (tak: Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 23.11.2011 roku wydanego w sprawie III SK 21/11, publ. OSNP 2012/21-22/276), co więcej nieświadomość naruszenia zakazów wynikających z ustawy nie ma znaczenia dla samej możliwości kwalifikacji zachowania przedsiębiorcy jako praktyki ograniczającej konkurencję (tak: Sąd najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20.02.2014 roku wydanego w sprawie III SK 26/13, publ. LEX nr 1448754). Zgodnie z powyższym, dla stwierdzenia istnienia praktyki zarzucanej w skarżonej decyzji, która polega na zawarciu porozumienia ograniczającego konkurencję, wystarczające jest wykazanie, że strony porozumienia ustalały minimalny poziom cen odsprzedaży farb i lakierów produkowanych przez Producenta. Przedmiotowe porozumienie polegało na tym, że dystrybutor nie będzie sprzedawał produktów Producenta po cenach niższych niż uzgodnione, mógł natomiast sprzedawać po cenach równych lub wyższych. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że porozumienie dotyczyło w różnych okresach różnych produktów Producenta, czy też fakt, iż nie zawsze ustalenia były przez poszczególnych uczestników wprowadzane w życie. Niewątpliwie pomiędzy producentem a dystrybutorami podejmowane były negocjacje dotyczące cen odsprzedaży, o czym jednoznacznie świadczy korespondencja mailowa zgromadzona w postępowaniu administracyjnym, a szczegółowo opisana w skarżonej decyzji (np.: maile z k. 6932, 6940, 6944, 6954, 6960, 6967, 8099, 8375, 10672, 11142 akt administracyjnych). Treść tych maili nie została zakwestionowana przez powodów, a ich inna interpretacja przez świadków słuchanych w czasie rozprawy nie zasługuje na uwzględnienie, o czym niżej. Z korespondencji mailowej jednoznacznie wynika, że strony ustalały minimalne ceny odsprzedaży – w ich treści pojawiają się takie zwroty jak: „są to minimalne ceny sprzedaży autoryzowane przez (...)”, „według umowy, ceny zostaną wyregulowane do poziomu…”, czy też „proszę o wprowadzenie do systemu minimalnych cen półkowych niektórych produktów (...)”. Sąd nie znajduje żadnych powodów, dla których dystrybutorzy mieli negocjować ceny odsprzedaży farb i lakierów Producenta. Jedynym tego wytłumaczeniem jest zawarcie niedozwolonego porozumienia, co potwierdza tak Producent, jak i zainteresowany (...). Niedozwolona praktyka ma miejsce w momencie rozpoczęcia negocjacji dotyczących cen odsprzedaży między producentem a dystrybutorem. Producent może zasugerować cenę odsprzedaży, która nie jest wiążąca dla dystrybutora, jednakże prowadzenie ustaleń co do wysokości tych cen, a także koordynowanie ich wysokości z innymi dystrybutorami jest niewątpliwie niedozwolonym porozumieniem cenowym. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że każdy z powodowych sklepów był uczestnikiem niedozwolonego porozumienia cenowego. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że na udział (...), (...) i (...) wskazał producent – (...), a pośrednio powyższe potwierdził zainteresowany (...). Potwierdza to także korespondencja mailowa dotycząca każdego z podmiotów, a szczegółowo przedstawiona przez pozwanego w skarżonej decyzji. Jak wyżej wskazano powodowie nie negowali prawdziwości treści korespondencji mailowej. O udziale powoda (...) w porozumieniu cenowym świadczą także historie cenowe przedstawione przez tego przedsiębiorcę w trakcie postępowania. Wynika z nich jednoznacznie, że ustalenia dotyczące cen odsprzedaży na farby i lakiery poczynione szczególnie w związku z akcjami promocyjnymi prowadzonymi przez (...), były przez przedsiębiorcę wprowadzane w życie. Co do powoda (...) o udziale w porozumieniu świadczą także zapiski na faksach przesyłanych między producentem a dystrybutorem, a których prawdziwości powód nie zanegował (k. 8089 – 8090 akt administracyjnych). Ich treść (np. „proszę o zastosowanie cen sprzedaży sugerowanych przez (...)”) nie pozostawia wątpliwości co do uczestniczenia powoda w niedozwolonym porozumieniu cenowym. O udziale powoda (...) w porozumieniu cenowym świadczy bogata korespondencja mailowa przytoczona przez pozwanego w treści decyzji, których prawdziwość nie była podważana. Wynika z niej jednoznacznie, że (...) nie tylko samo ustalało minimalne ceny odsprzedaży z producentem, ale miało świadomość, że ceny te są ustalane także z innymi sieciami (...). Świadczy o tym chociażby email przedstawiony na k. 7547 akt administracyjnych, w którym pojawia się zapis „((...) nie utrzymał minimalnej ceny sprzedaży sugerowanej przez Państwa)”, czy też z k. 11205 akt administracyjnych („Według informacji z firmy (...) w całym kraju, w każdej z naszych konkurencji od jutra cena na (...) powinna wynosić nie mniej niż 82 zł…”). W kontekście przykładowo zacytowanych maili (Sąd, jak wyżej wskazano w pełni podziela ustalenia poczynione przez Prezesa Urzędu i cytowania całej korespondencji przedstawionej w skarżonej decyzji nie jest potrzebne) stwierdzić należy, że powód (...) nie prowadził niezależnej od producenta polityki cenowej, co więcej przedsiębiorca ten aktywnie uczestniczył w ustalaniu cen minimalnych na produkty (...). Nadto producent informował (...) o polityce cenowej wobec innych sieci (...). Dodać należy, że analiza treści korespondencji mailowej prowadzonej przez (...) dokonana przez pozwanego w odpowiedzi na odwołanie (k. 152-154 akt XVII AmA 71/12), jednoznacznie wskazuje na udział powoda w porozumieniu, a Sąd w pełni dokonaną analizę podziela. Podobnie co do udziału powoda (...) w porozumieniu świadczy korespondencja mailowa zgormadzona w aktach postępowania administracyjnego (np.: k. 6954: „proszę o przestrzeganie minimalnego poziomu cen i wyregulowanie go w Państwa sklepach najpóźniej do końca tego tygodnia”, k. 6946: „w poniedziałek podnosimy ceny w (...), o czym państwa oficjalnie poinformujemy”, czy też k. 6934: „wedle umowy przesyłam Pani jeszcze plik z cenami sprzedaży w (...). Bardzo proszę o podniesienie tych cen, które w Państwa sieci są niższe”). Treść tej korespondencji świadczy jednoznacznie o tym, że między powodem a producentem istniało porozumienie dotyczące stosowania przez (...) minimalnych cen odsprzedaży wskazanych przez producenta, jak też o świadomości powoda, że w porozumieniu uczestniczą także inne sieci (...). (...) przyznała, że uczestniczyła w przedmiotowym porozumieniu. Mając powyższe na uwadze Sąd nie miał wątpliwości, że producent zawarł z dystrybutorami (sieciami (...)) porozumienie dotyczące ustalania minimalnych cen odsprzedaży farb i lakierów. Żaden z dystrybutorów nie przeciwstawił się porozumieniu, żaden z nich nie dał jasno do zrozumienia, że udział w porozumieniu go nie interesuje, żaden z nich wreszcie nie wyartykułował wyjścia z porozumienia w taki sposób, że zostało to przyjęte przez innych jego uczestników. W tym miejscu należy podnieść, że zaproponowane przez powodów dowody z zeznań świadków nie doprowadziły do ustalenia, że strony postępowania nie zawarły porozumienia ograniczającego konkurencję. Wbrew wywodom powoda (...) (k. 656 i następne), zeznania świadków nie zaprzeczają faktowi zawarcia porozumienia przez Producenta i Dystrybutorów – sieci (...). Sąd odniesie się do zeznań świadków w kolejności ich przesłuchiwania na kolejnych rozprawach. Co do zeznań świadka M. K.