Umowa o przyznanie limitu kredytowego została zawarta na okres jednego roku, przy czym Bank mógł automatycznie przedłużać umowę o przyznanie limitu na kolejne roczne okresy. Bank nie mógł przedłużyć terminu obwiązywania umowy limitu w sytuacji m.in. braku wymagalnej spłaty przez okres 2 miesięcy (R..
1 Regulaminu). Spłata zadłużenia miała następować w okresach miesięcznych poprzez dokonywanie przez B. K. spłat minimalnych na wskazany rachunek bankowy, których wysokość oraz termin miały być określone w wyciągu z rachunku, brak spłaty minimalnej w terminie powodowało naliczenia odsetek od kapitału w wysokości określonej w Tabeli opłat i prowizji (R.. VI ust. 1 Regulaminu). Rozwiązanie umowy nastąpić miało m.in. po upływie okresu wypowiedzenia umowy. Najpóźniej do dnia rozwiązania umowy limitu (końca okresu wypowiedzenia) posiadacz rachunku kredytowego był zobowiązany do spłaty całości zadłużenia wobec Banku. (R..
1 c oraz 3 Regulaminu). Każda ze stron mogła wypowiedzieć umowę w formie pisemnej z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Strony postanowiły, iż Bank może wypowiedzieć umowę tylko z ważnych przyczyn, a w szczególności w przypadku m.in. braku spłaty minimalnej przez okres 2 miesięcy. O wypowiedzeniu umowy Bank miał zawiadomić kredytobiorcę pisemnie, podając powód decyzji i informując o dalszym trybie postępowania, w szczególności o wysokości zadłużenia i terminie spłaty tego zadłużenia. (R..
1 c, 2 oraz 3 Regulaminu). dowód: KRS strony powodowej nr (...) k. 7 – 10 v., Tabela opłat i prowizji dla limity kredytowego MAXIMA PLUS k. 26 – 27 v., regulamin przyznawania i korzystania z limitu kredytowego i karty kredytowej MAXIMA PLUS k. 19 – 23, lista operacji k. 12 –
1 c oraz 3 Regulaminu rozwiązanie umowy nastąpić miało m.in. po upływie okresu wypowiedzenia umowy (termin jednomiesięczny, o ile strony nie umówiły się na krótszy), zaś najpóźniej do dnia rozwiązania umowy limitu (końca okresu wypowiedzenia) posiadacz rachunku kredytowego był zobowiązany do spłaty całości zadłużenia wobec Banku. Wynika z tego jednoznacznie, iż tylko w przypadku wypowiedzenia umowy Bank mógłby dochodzić całej należności. W rozpoznawanej sprawie umowa o limit kredytowy i o wydanie katy kredytowej została zawarta w dniu 16.05.2006 roku. W toku procesu powód powoływał się na dokonanie wypowiedzenia umowy w listopadzie 2011 roku. Co istotne jednak, ustalenia tego nie można było poczynić na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy bowiem podkreślić, iż powód nie tylko nie przedłożył samego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, ale i dowodu doręczenia pozwanej tegoż oświadczenia. W świetle powyższego oraz postanowień Regulaminu limitu i o kartę kredytowa powód nie mógł dochodzić całej należności, skoro nie udowodnił, iż umowa została skutecznie rozwiązana. Odnosząc się zatem do podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia należy wskazać, iż został on podniesiony skutecznie. Z załączonego wydruku dotyczącego operacji na rachunku karty wynika, iż pozwana dokonywała częściowych spłat należności z czego ostatnia wpłata nastąpiła w dniu 24.06.2010 r. /k. 105/ Zgodnie z przepisem art. 451 § 3 k.c., który zdaniem Sądu powinien znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, w braku oświadczenia dłużnika lub wierzyciela spełnione świadczenie zalicza się przede wszystkim na poczet długu wymagalnego, a jeżeli jest kilka długów wymagalnych - na poczet najdawniej wymagalnego. W ocenie Sądu powyższych wpłat nie sposób traktować jako niewłaściwego uznania całego długu, skutkującego przerwaniem biegu przedawnienia ( art. 123 § 1 pkt 2 k.c. ). W ocenie Sądu bowiem powyższe drobne wpłaty mogą jedynie stanowić o tym, że osoba je dokonująca, uznaje zasadność należności banku jedynie w tej kwocie, którą wpłaca. Ponadto jak wyjaśnił Sąd Najwyższy wyroku z dnia 17 grudnia 2008 roku zapadłym w sprawie sygn. akt I CSK 243/08 jeżeli posiadacz karty kredytowej wydanej przez wystawcę na podstawie umowy zawartej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych środkach płatniczych (Dz.U. Nr 169, poz. 1385) zaprzestał wpłacania minimalnej kwoty zadłużenia podawanej każdorazowo w doręczanych mu wyciągach bankowych, bieg dwuletniego terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę tych kwot rozpoczyna się z upływem dnia wskazanego w wyciągu jako termin zapłaty kwoty minimalnej, nie zaś dopiero po wyczerpaniu limitu kredytu, ustalonego w umowie ( opubl. OSNC 2010/1/16, Biul. SN 2009/5/10, M.Prawn. 2010/6/340-341). Podsumowując, powód nie wykazał aby skutecznie wypowiedział umowę o limit kredytowy i o kartę kredytową, a zatem nie był uprawniony do dochodzenia całej należności. Z kolei wobec zarachowania częściowych wpłat na poczet długu najwcześniej wymagalnego zarówno w zakresie opłat, prowizji jak i kapitału wymagalnego miesięcznie, dokonanie przez pozwaną wpłat nie stanowiło niewłaściwego uznania długu i nie przerwało biegu terminu przedawnienia. Skoro pozwana, jako posiadacz karty kredytowej, zaprzestała wpłacania minimalnej kwoty zadłużenia już w czerwcu 2010 r., to - zdaniem Sądu - nie było przeszkód, aby powód wypowiedział umowę w najwcześniej możliwym terminie (art. 120 § 1 k.c.), to jest w sierpniu 2010 r., zatem bieg dwuletniego terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę należności wynikającej z umowy o limit i kredyt rozpocząłby się w we wrześniu 2010 r., a powództwo w niniejszej sprawie zostało wytoczone dopiero 2014 r. Sąd uznał, iż z uwagi na przedawnienie należności głównej roszczenie odsetkowe jest również przedawnione, bowiem podziela ono los należności głównej, jak również przedawnione jest roszczenie o opłaty i prowizje. Z kolei co do naliczonych opłat i prowizji zauważyć należy, że strona powodowa nie wskazała, za jakie czynności domaga się opłat bankowych i nie wykazała, że takie czynności przedsięwzięła. W rezultacie z uwagi na podniesiony zarzut przedawnienia roszczenia, Sąd na podstawie art. 117 §2 k.c. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 12 września 2002 roku o elektronicznych instrumentach płatniczych, oddalił powództwo, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku. W sprawie ustanowiony został kurator procesowy dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej. Stosownie do treści § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13.11.2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. 2013.1476) wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych. Oceniając stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy kuratora w niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, iż wysokość należnego kuratorowi wynagrodzenia winna określać kwota 180,00 zł, stanowiąca stawkę minimalną, ustaloną na podstawie § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349), o czym orzekł w pkt II sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.