kc, jeżeli przedsiębiorca odmawia zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, a jest ona konieczna do korzystania z urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 kc, właściciel nieruchomości może żądać odpowiedniego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie służebności przesyłu. Cytowane przepisy zostały wprowadzone do kodeksu cywilnego ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 731), która weszła w życie z dniem 3 sierpnia 2008 r. wprowadzając do polskiego systemu prawnego, obok służebności gruntowych i służebności osobistych, trzeci rodzaj służebności – służebność przesyłu (art. 305 1 – 305 4 kc). Celem uchwalenia wskazanej wyżej ustawy nowelizującej kodeks cywilny, która wprowadził nowy rodzaj służebności była potrzeba uzyskania przez przedsiębiorców tytułu prawnego do cudzych nieruchomości w celu posadowienia na nich urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 kc, oraz konieczność uregulowania tzw. zaszłości. Zgodnie z przytoczonymi przepisami służebnością przesyłu można obciążyć nieruchomość gruntową, budynkową lub lokalową (art. 46 § 1 w zw. z art. 49 § 1 k.c.), na której są lub mają być posadowione urządzenia przesyłowe przedsiębiorcy (por. wyrok SN z dnia 23 czerwca 1993 r., I CRN 72/93, Mon. Praw. 1993, nr 4, poz. 15; uchwałę SN z dnia 13 stycznia 1995 r., III CZP 169/94, OSNC 1995, nr 4, poz. 64; zob. M. Gabriel, Status prawny urządzeń przesyłowych w świetle projektu zmiany Kodeksu cywilnego, Nieruchomości 2008, nr 4, s. 4 i n.). Sąd wskazał, że podmiotem, na rzecz którego może być ustanowiona służebność przesyłu, jest wyłącznie przedsiębiorca, a więc osoba fizyczna, osoba prawna i podmiot ustawowy, o którym mowa w art. 33 1 § 1 kc, prowadzące we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Przedmiotem działalności takiego przedsiębiorcy powinna być działalność związana z wykorzystaniem urządzeń przesyłowych, stąd w doktrynie pojawiło się pojęcie przedsiębiorcy przesyłowego, na określenie podmiotów, które zajmują się działalnością z wykorzystaniem określonych w art. 49 kc urządzeń (zob. G. Bieniek, Urządzenia przesyłowe. Problematyka prawna, Warszawa 2009, s. 11; B. Rakoczy, Służebność przesyłu w praktyce, Warszawa 2009, s. 16; uzasadnienie projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, Sejm RP VI kadencji, druk sejmowy nr 81). Ustanowienie służebności przesyłu jest możliwe tylko na rzecz takiego przedsiębiorcy, który jest właścicielem urządzeń, służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz innych urządzeń podobnych lub który zamierza wybudować takie urządzenia (art. 49 § 1 kc). Podmiotem, który może ustanowić służebność przesyłu, jest natomiast właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości, na której urządzenia przesyłowe są lub mają być posadowione (nieruchomości obciążonej). Przy czym bez znaczenia jest jego status prawny, może to być osoba fizyczna, prawna, podmiot ustawowy, o którym mowa w art. 33 1 kc, ponieważ ustawa nie wprowadza w tym względzie żadnych ograniczeń. W niniejszej sprawie wg Sądu nie budziło wątpliwości , że zarówno wnioskodawcy jak i uczestnik postepowania są podmiotami legitymowanymi do żądania ustanowienia służebności przesyłu, albowiem R. W. i E. W. są współwłaścicielami na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości położonej w M. (gmina N.), dla której Sąd Rejonowy w Gnieźnie prowadzi księgę wieczystą KW (...), zaś R. W. jest właścicielem nieruchomości położonych w T. (gmina N.), dla których Sąd Rejonowy w Gnieźnie prowadzi księgę wieczystą KW (...) oraz księgę wieczystą KW (...), na których to nieruchomościach niewątpliwie posadowione są urządzenia przesyłowe (napowietrzne linia elektroenergetyczne niskiego, średniego i wysokiego napięcia oraz słupy je podtrzymujące). Natomiast uczestnik postępowania jest właścicielem tychże urządzeń. Ustosunkowując się do zgłoszonego prze uczestnika postępowania zarzutu braku legitymacji czynnej po stronie wnioskodawczyni E. W. w stosunku do działek oznaczonych geodezyjnie numerami(...), Sąd wskazał , że wnioskodawczyni przysługiwało wyłącznie roszczenie o ustanowienie służebności przesyłu na działce oznaczonej numerem geodezyjnym (...), bowiem tylko w odniesieniu do niej E. W. przysługuje status współwłaściciela. Okoliczność ta została wzięta pod uwagę przez Sąd i znalazła odzwierciedlenie w treści postanowienia o ustanowieniu służebności przesyłu. Stąd zarzut braku legitymacji czynnej po stronie wnioskodawczyni E. W., w zakresie dotyczącym nieruchomości nieobjętych wspólnością ustawową z R. W., należało uznać za bezprzedmiotowy. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie było natomiast posiadanie przez uczestnika postępowania tytułu prawnego do zajęcia i korzystania z nieruchomości wnioskodawczyni w zakresie odpowiadającym służebności przesyłu. Wnosząc o oddalenie wniosku uczestnik postępowania twierdził bowiem, iż taki tytuł do korzystania z nieruchomości wnioskodawczyni posiada, na podstawie stosownych decyzji administracyjnych wydanych na rzecz jej poprzednika prawnego, względnie że tytuł ten wynika z zasiedzenia przez niego służebności przesyłu, ewentualnie zasiedzenia służebności gruntowej o treści służebności przesyłu, w odniesieniu do linii elektroenergetycznych przebiegających przez nieruchomość wnioskodawców. Odnosząc się do pierwszego z wymienionych wyżej zarzutów Sąd podniósł, iż uczestnik postepowania nie wykazał, by istniały jakiekolwiek decyzje administracyjne umożliwiające uczestnikowi postępowania (a w istocie jego poprzednikowi prawnemu) założenie i przeprowadzenie na nieruchomości wnioskodawców urządzeń elektroenergetycznych. Nie budzi wątpliwości, iż w niektórych przypadkach budowania linii elektroenergetycznych, podstawą administracyjną wejścia na nieruchomość osób trzecich i posadowienia na niej właściwych urządzeń, były decyzje administracyjne wydawane w oparciu o art. art. 97 kpa oraz art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). Tym niemniej, sytuacja taka nie zachodziła w każdym wypadku, a uczestnik postępowania w niniejszym postępowaniu nie złożył jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego wydanie takiej (lub jakiejkolwiek innej) decyzji administracyjnej potwierdzającej, że jego władztwo oparte było na prawie. Z pewnością bowiem nie może być za taką uznana decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego na budowę linii SN 15kV i linii NN 380/220 V z dnia 31 marca 1983 r. (k. 89 akt). Tym samym, nie sposób przyjąć, iż przysługiwał mu jakikolwiek tytuł prawny do władania w nieruchomością wnioskodawców (lub jej poprzedników prawnych). Nie budziło przy tym wątpliwości Sądu, iż uczestnik postępowania posiadał wiedzę, że nieruchomość nie stanowi jego własności (podobnie, jak nie stanowiła własności jego poprzedników prawnych), co w konsekwencji pozwala na opatrzenie go przymiotem posiadacza służebności w złej wierze. W złej wierze pozostaje bowiem posiadacz, który wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć, że nie przysługuje mu prawo podmiotowe do posiadanej rzeczy. W niniejszej sprawie nie sposób nie zauważyć, iż nieruchomość wnioskodawców ma urządzoną księgę wieczystą i przy dołożeniu minimalnej staranności uczestnik postępowania i jego poprzednicy prawni, mogli uzyskać wiedzę o podmiocie, któremu przysługuje prawo własności nieruchomości. Zresztą o tym, że taką wiedzę posiadał świadczy chociażby fakt, iż sporządził wykaz właścicieli gruntów położonych we wsi T., przez które miała przebiegać przedmiotowa linia elektroenergetyczna. Odnosząc się z kolei do podniesionego przez uczestnika postępowania zarzutu zasiedzenia służebności przesyłu Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka upływu 30 – letniego okresu wymaganego do zasiedzenia przez którykolwiek podmiot wskazany przez (...) Sp. z o.o. w P. w odpowiedzi na wniosek. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że podmiot, który wszedł w posiadanie służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu, był w złej wierze. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie sposób przyjąć, że wejście w posiadanie służebności odpowiadającej treścią służebności przesyłu nastąpiło w przekonaniu o nienaruszaniu prawa właścicieli nieruchomości. Za dobrą wiarą posiadacza przemawiałoby bowiem istnienie tytułu, na podstawie którego wszedł on na cudzy grunt i korzystał z niego w określonym zakresie. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, istnienia dobrej wiary nie można wyprowadzać z faktu posiadania służebności przez poprzedników prawnych uczestnika postępowania bez stosownych decyzji administracyjnych, a jedynie za milczącym przyzwoleniem właścicieli nieruchomości na wybudowanie i korzystanie z usytuowanych na ich gruncie urządzeń przesyłowych. Posiadacz służebności opowiadającej treścią służebności przesyłu, jako podmiot wykonujący swoją działalność w sposób profesjonalny, powinien był posiadać wiedzę o sposobie ustanawiania stosownej służebności. W art. 245 § 2 k.c. wprowadzony został wymóg zachowania formy aktu notarialnego dla oświadczenia właściciela ustanawiającego ograniczone prawo rzeczowe na nieruchomości. Z uwagi na powyższe, w judykaturze Sądu Najwyższego zaistniał i ugruntował się pogląd, zgodnie z którym nie można uznać za posiadanie służebności w dobrej wierze korzystania z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności gruntowej na podstawie oświadczenia złożonego bez formy aktu notarialnego (por. wyrok SN z dnia 04.02.1988 r., IV CR 45/88, OSNC 1990/2/33 oraz postanowienie SN z dnia 14.06.2005 r., V CK 700/04, LEX nr 301799). Zatem jeśli uznać za zasadne twierdzenia uczestnika postępowania o przekazaniu urządzeń przesyłowych do eksploatacji w 1984 r., wówczas upływ okresu niezbędnego do zasiedzenia nastąpiłby w 2014 r. Jednak z uwagi na przerwanie biegu zasiedzenia w 2012 r., spowodowane wniesieniem do Sądu wniosku o ustanowienie służebności przesyłu, nie upłynął okres czasu niezbędny do zasiedzenia przez którykolwiek ze wskazanych w odpowiedzi na wniosek podmiotów. Odnosząc się z kolei do zarzutu nadużycia prawa podmiotowego przez wnioskodawców Sąd wskazał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie poglądem, w świetle konstytucyjnej zasady ochrony własności, która znalazła wyraz w art. 21 ust. 1 Konstytucji, nie jest dopuszczalne ekstremalne ujmowanie nadużycia prawa własności i w związku z tym zbyt liberalne stosowanie w tym zakresie klauzuli generalnej zasad współżycia społecznego, zawartej w art. 5 k.c. Zasady współżycia społecznego, chroniąc przed nadużyciem prawa własności, nie mogą tego prawa w ogóle unicestwiać. Na podstawie art.
wyposażono właściciela nieruchomości w prawo podmiotowe polegające na żądaniu odpowiedniego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie służebności przesyłu, w sytuacji gdy przedsiębiorca odmawia zawarcia takiej umowy, jeżeli jest ona niezbędna do korzystania z urządzeń przesyłowych. Z treści powyżej przytoczonego artykułu wynika, że po spełnieniu wskazanych w nim przesłanek, tj. zaistnienia konieczności korzystania z urządzeń oraz niemożliwości zawarcia stosownej umowy, właściciel nieruchomości jest uprawniony do wystąpienia do sądu z wnioskiem o ustanowienie służebności przesyłu za odpowiednim wynagrodzeniem. Wnioskodawcy występując ze stosownym wnioskiem korzystają więc wg Sądu z przyznanego im przez ustawodawcę uprawnienia, zaś samego wykonywania uprawnień przez właścicieli nie można postrzegać jako nadużycia prawa. Jak bowiem podkreślił Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 11 września 2014 r., „przez odwoływanie się do klauzuli generalnej przewidzianej w art. 5 k.c. nie można podważać pośrednio mocy obowiązującej przepisów prawa” (zob. wyrok SA w Katowicach z dnia 11.09.2014 r., I ACa 404/14, LEX nr 1526987). Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca uznał za zasadne i usprawiedliwione żądanie właściciela przyznania stosownego wynagrodzenia za ustanowienie służebności, które ma na celu zniwelowanie uszczerbku związanego z trwałym obciążeniem nieruchomości. Natomiast Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. podkreślił, że zastosowanie art. 5 k.c. ma na celu zapobieżenie „stosowaniu prawa w sposób, który prowadzi do wywarcia skutków niemoralnych albo rozmijających się zasadniczo z założeniem jego ustanowienia” (por. wyrok SA w Poznaniu z dnia 14.05.2014 r., LEX nr 1466886). Zważywszy na wyżej poczynione uwagi, należy podkreślić, że Sąd nie dopatrzył się w okolicznościach rozpatrywanej sprawy jakichkolwiek podstaw do uznania, że zgłoszone przez wnioskodawców żądanie prowadzi do powstania sytuacji nieakceptowalnej ze względów moralnych bądź teleologicznych. Wnioskodawcy korzystają z przyznanego im przez ustawę uprawnienia zmierzającego do zrekompensowania uszczerbku polegającego na ograniczeniu ich uprawnień właścicielskich w stosunku do przedmiotowych nieruchomości w następstwie wybudowania i eksploatacji urządzeń przesyłowych, a ponadto czynią to w granicach przyznanego im prawa. Tym samym, w ocenie Sądu nie zachodzi jakakolwiek przesłanka, która nakazałaby postrzegać roszczenie wnioskodawców za nadużycie przysługującego im prawa podmiotowego, a w konsekwencji przemawiałaby za oddaleniem wniosku bądź ustanowieniem służebności bez wynagrodzenia lub za symbolicznym wynagrodzeniem. Wobec powyższego, Sąd ustanowił na nieruchomościach położonych: w miejscowości T. (gmina N.), oznaczonej jako działka nr (...), o powierzchni 5,2800 ha, dla której Sąd Rejonowy w Gnieźnie prowadzi księgę wieczystą KW (...), stanowiącej własność R. W.; w miejscowości M. (gmina N.), oznaczonej jako działki nr (...), o powierzchni 7,7500 ha, dla której Sąd Rejonowy w Gnieźnie prowadzi księgę wieczystą KW (...), stanowiącej własność R. W.; w miejscowości T. (gmina N.), oznaczonej jako działki nr (...), o powierzchni 5,2100 ha, dla której Sąd Rejonowy w Gnieźnie prowadzi księgę wieczystą KW (...), stanowiącej własność R. W. i E. W. na prawach wspólności majątkowej małżeńskiej służebność przesyłu na rzecz (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., o przebiegu i zakresie uwidocznionym na mapach sporządzonych przez biegłego sądowego J. A. w opinii z dnia 15 października 2014 r. (k. 216, 217, 218 akt), stanowiących integralną część postanowienia, polegającą na prawie korzystania przez uprawnionego z urządzeń infrastruktury technicznej – napowietrznych linii energetycznych niskiego, średniego i wysokiego napięcia - usytuowanych nad i pod powierzchnią nieruchomości wyżej opisanych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w szczególności zaś nieograniczonym dostępie do tych urządzeń w razie ich awarii lub w celu eksploatacji, konserwacji, remontów lub modernizacji (punkt 1. postanowienia). Za ustanowienie służebności przesyłu, uczestnik postępowania domagał się jednorazowego wynagrodzenia. Przy czym obie strony zaakceptowały wysokość tego wynagrodzenia wyliczoną przez biegłego w dziedzinie geodezji i wyceny nieruchomości w opinii z dnia 15 października 2014 r. Za ustanowienie służebności przesyłu właściciel nieruchomości obciążonej może żądać od przedsiębiorcy, stosownie do art.
Nie zostały określone wskazówki, w jaki sposób powinna być ustalona wysokość tego wynagrodzenia. W literaturze i orzecznictwie wyrażono zapatrywanie, że można sięgać, na zasadzie analogii, do wyznaczników wypracowanych w odniesieniu do wynagrodzeń właścicieli nieruchomości obciążonych służebnościami dróg koniecznych. Powinno to być zatem wynagrodzenie jednorazowe – za ustanowienie służebności – co nie wyłącza możliwości określenia sposobu jego zapłaty w postaci świadczeń płatnych okresowo (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1969 r., III CRN 379/68, OSNCP 1969, Nr 12, poz. 223; z dnia 5 kwietnia 2012 r., II CSK 401/11, niepubl; z dnia 18 kwietnia 2012 r., V CSK 190/11, niepubl.; z dnia 20 września 2012 r., IV CSK 56/12, niepubl.; z dnia 8 lutego 2013 r., IV CSK 317/12, niepubl.), ale nie powinno dotyczyć służebności przesyłu, z uwagi na charakter działalności przedsiębiorcy. Przy ustalaniu wysokości tego wynagrodzenia należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, interes stron, społeczno-gospodarczy charakter służebności i rekompensaty należnej właścicielowi nieruchomości obciążonej. Określenie w ustawie tego świadczenia jako wynagrodzenia wskazuje, że powinno odpowiadać wartości świadczenia spełnionego przez właściciela nieruchomości obciążonej na rzecz podmiotu uprawnionego w ramach służebności lub osiągniętej przez niego korzyści. Za odpowiednie wynagrodzenie może być uznane takie, które będzie stanowić ekwiwalent wszystkich korzyści, jakich właściciel nieruchomości zostanie pozbawiony w związku z jej obciążeniem. Indywidualizowany w konkretnej sprawie sposób obliczenia wynagrodzenia powinien uwzględniać po stronie właściciela: charakter nieruchomości – jej położenie, rodzaj, rozmiar, kształt, społeczno–gospodarcze przeznaczenie ujęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w ich braku właściwości terenu i sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich, utratę pożytków, zakres ograniczenia w prawie rozporządzania, swobodnego decydowania o przeznaczeniu nieruchomości, zagospodarowania jej, zakres i sposób ingerencji przedsiębiorcy oraz pozbawienia władztwa nad nią, sposób przebiegu urządzeń, trwałość i nieodwracalność obciążenia w dłuższej perspektywie oraz uciążliwość ustanowionego prawa. Po stronie przedsiębiorcy rozważaniu podlegać powinno, że za pośrednictwem urządzeń realizuje on cele społeczne w odniesieniu do dostarczania energii elektrycznej, wody czy paliw, także właścicielowi nieruchomości obciążonej, doprowadzenie tych nośników tysiącom osób musi odbywać się za pomocą sieci (instalacji i urządzeń), które posadowić trzeba na wielu gruntach stanowiących własność osób trzecich, względy społeczne nakazują ograniczenie ich prawa własności, korzystanie z tych nieruchomości w zakresie ustanowionej służebności wpływa na wartość przedsiębiorstwa i możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, jak też, że korzystanie z energii elektrycznej i paliw wpływa na rozwój społeczno – gospodarczy oraz lepsze wykorzystanie nieruchomości. Z uwagi na faktyczną niemożność wyliczenia wynagrodzenia w oparciu o korzyści uzyskiwane przez przedsiębiorcę, na którego działalność wpływa również korzystanie z cudzej nieruchomości, trzeba określić je z perspektywy interesów ekonomicznych właściciela nieruchomości. Przytoczone przykładowo czynniki, podlegające ocenie we wzajemnym powiązaniu, znalazły wyraz w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego, które oddają istotę tej problematyki (por. uchwałę z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZP 29/05, OSNC 2006, Nr 4, poz. 64; postanowienia: z dnia 3 lutego 2010 r., II CSK 444/09, niepubl.; z dnia 5 kwietnia 2012 r., II CSK 410/11, niepubl.; z dnia18 kwietnia 2012 r., V CSK 190/11, niepubl.; z dnia 20 września 2012 r., IV CSK 56/12, niepubl.; z dnia 8 lutego 2013 r., IV CSK 317/12, niepubl.). Wnioski wysnute z rozważenia wszystkich istotnych w konkretnej sprawie wyznaczników stanowią również podstawę do miarodajnego określenia postaci ekwiwalentu - obniżenia użyteczności nieruchomości albo jej wartości, przy czym nie może on przewyższać wartości nieruchomośc i. Uszczerbek właściciela związany z pogorszeniem nieruchomości w następstwie posadowienia na niej i eksploatacji urządzeń przesyłowych rekompensowany jest wynagrodzeniem, które może on uzyskać na podstawie art.
(por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 440/12). Zasądzając w niniejszej sprawie jednorazowe wynagrodzenie na rzecz wnioskodawców, Sąd miał na uwadze dotychczasowy sposób korzystania przez uczestnika postępowania z przedmiotowego prawa, społeczno - gospodarcze przeznaczenie nieruchomości obciążonej oraz fakt, że przedmiotowe nieruchomości są użytkowane jako grunty rolne w zabudowie siedliskowej. Sąd wziął pod uwagę również fakt, iż ustanowienie służebności przesyłu nie pozbawia w zupełności faktycznego władztwa właściciela nad nieruchomością obciążoną i uwzględnił stopień tej ingerencji w rozpatrywanym przypadku. Sąd miał na uwadze także, że w ramach wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy, kompensuje się również zmniejszenie wartości nieruchomości obciążonej. A zatem uwzględnił, iż wynagrodzenie za ustanowienie służebności powinno równoważyć wszelki uszczerbek związany z trwałym obciążeniem nieruchomości . Ustalając w niniejszej sprawie jednorazową wartość służebności przesyłu biegły miał na uwadze zmniejszenie wartości nieruchomości oraz zmianę sposobu korzystania z nieruchomości z uwagi na reglamentację sposobów korzystania z niej. Biegły wskazał, że łączna powierzchnia części nieruchomości położonych w miejscowości T. (gmina N.) oraz M. (gmina N.), oznaczonych geodezyjnie jako działki (...) stanowiących pasy służebności przesyłu dla linii energetycznej wysokiego, średniego i niskiego napięcia wynosi 6.787 m 2 i pokrywa się w całości ze strefą oddziaływania w/w linii energetycznych . Ustalona przez biegłego sposobem pośrednim (parametrycznym) wartość wynagrodzenia za dalsze korzystanie z nieruchomości w pasie służebności przesyłu w czasie eksploatacji urządzenia uwzględnia: powierzchnię pasa służebności przesyłu, powierzchnię pasa służebności przesyłu wyłączoną z użytkowania na skutek lokalizacji naziemnych elementów infrastruktury technicznej, współczynnik służebności przesyłu, wartość nieruchomości oraz okres dalszego istnienia urządzeń na nieruchomości. Ustalona przez biegłego wysokość wynagrodzenia za dalsze korzystanie z nieruchomości w pasie służebności przesyłu wyniosła 28.200 zł. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono, jak w punkcie
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.