Sąd Okręgowy podkreśla, iż odwołanie osoby ubezpieczonej inicjuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Organ rentowy niezwłocznie przesyła odwołanie wraz z aktami sprawy właściwemu Sądowi. Ustawowy termin do wniesienia odwołania, zgodnie z art.
Odwołanie złożone z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu. Konsekwencją zatem niedotrzymania powyższego terminu jest- zgodnie z art.
Odstąpienie zaś od odrzucenia odwołania dopuszczalne jest jedynie przy kumulatywnym zaistnieniu dwóch przesłanek, a mianowicie, gdy przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz gdy nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony. Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu mają charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy. Powinność ich wykazania spoczywa na odwołującej Jak wynika z przeprowadzonego postępowania, nie ulega wątpliwości, że złożenie odwołanie od decyzji z dnia 28 sierpnia 2015 roku, nastąpiło po upływie terminu określonego w art.
Tutejszy Sąd Okręgowy podziela linię orzeczniczą Sądu Najwyższego ujętą m.in. w wyroku z dnia 21 marca 2006 r., w sprawie III UK 168/05, zgodnie z którą : ocena czy przekroczenie terminu było nadmierne i czy przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego, jest pozostawione uznaniu Sądu. (…) a ponadto: Sąd nie odrzuci odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art.
tylko wówczas, gdy bezspornie stwierdzi, że przekroczenie ustawowego terminu nie jest nadmierne i że nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego. W pozostałych wypadkach jest obowiązany odrzucić odwołanie. Sąd Okręgowy podziela także stanowisko Sądu Apelacyjnego w Szczecinie ujęte w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 kwietnia 2014 r., w sprawie III AUa 31/14, iż wymienione w art.
przesłanki przyjęcia i rozpoznania odwołania mimo jego złożenia po upływie terminu muszą wystąpić łącznie. Zatem opóźnienie nie może być nadmierne i jednocześnie nie może wystąpić z przyczyn zależnych od odwołującego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można uznać, aby złożenie przez ubezpieczoną odwołania od zaskarżonej decyzji ponad pół roku po dniu doręczenia jej tej decyzji nie było nadmierne. Należało zatem rozstrzygnąć czy opóźnienie to nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującej, jak stanowi art.
Przepis ten pozwala bowiem na odrzucenie odwołania w razie zaistnienia kumulatywnie dwóch przesłanek - nadmiernego przekroczenia terminu i przekroczenia terminu z przyczyn zależnych od strony. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie odwołująca nie wykazała, aby opóźnienie we wniesieniu odwołania było wynikiem okoliczności od niej niezależnych. Należy podkreślić, że odwołująca począwszy od września 2015 roku kierowała do organu rentowego wnioski o przeliczenie świadczenia rentowego. Bezpośrednią pomoc w formułowaniu wniosków odwołująca uzyskiwała w Biurze Porad Prawnych w L., a zatem bezspornie w tym okresie musiała osobiście udać się do Biura, przedstawić zgromadzone w sprawie dokumenty, określić żądania, w sformułowaniu których oczekiwała pomocy Biura. W ocenie Sądu okoliczności te potwierdzają faktyczne możliwości odwołującej w świadomym prowadzeniu, (a przynajmniej w ograniczonym zakresie) swoich spraw z zakresu ubezpieczenia społecznego. Wobec powyższego Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż odwołująca mogła również za pośrednictwem Biura porad prawnych zaskarżyć w zakreślonym prawem terminie, sporną decyzję z dnia 28 sierpnia 2015 roku. W takiej sytuacji, nie można przyjmować, że ubezpieczona przekroczyła termin ustawowy z powodów, na które nie miała żadnego wpływu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia w punkcie 1 na podstawie na podstawie art.
W punkcie 2 wyroku Sąd Okręgowy oddalił odwołanie D. L. od decyzji organu rentowego z dnia 12 listopada 2015 roku, albowiem wywody odwołującej i reprezentującego ją pełnomocnika nie odnosiły się w jakimkolwiek zakresie do przedmiotu tejże decyzji. Sąd Okręgowy podkreśla, iż decyzja ta dotyczyła przeliczenia renty ubezpieczonej na skutek złożonego przez nią wniosku i złożonych do akt sprawy dokumentów zatrudnienia odwołującej. Odwołanie ubezpieczonej w zakresie tej spornej decyzji odnosiło się natomiast do kwestii ustalenia innego terminu początkowego jej niezdolności do pracy, a zatem pozostawało bez jakiegokolwiek związku z zakresem zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że dochodzenie przed sądem prawa do świadczenia, z ubezpieczenia społecznego, które nie było przedmiotem decyzji organu rentowego, jest niedopuszczalne, a treść decyzji, od której wniesiono odwołanie, wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1999 r., II UKN 204/99). Zatem Sąd Okręgowy będąc związany w zakresie rozpoznania i orzeczenia treścią zaskarżonej decyzji z dnia 12 listopada 2015 roku, uznał odwołanie ubezpieczonej od tej decyzji za całkowicie bezzasadne i niezwiązane z decyzją, a w konsekwencji na mocy art. 477 14 § 1 Sąd Okręgowy oddalił odwołanie. W punkcie 3 wyroku Sąd Okręgowy na zasadzie art.
przekazał do organu rentowego wniosek D. L. o wyrównanie świadczenia emerytalnego od dnia powstania niezdolności do pracy a nie od dnia złożenia wniosku o – mając na uwadze, iż są to żądania nowe, które nie były przedmiotem oceny organu rentowego, zaś Sąd w niniejszym postępowaniu jest uprawniony jedynie do badania rozstrzygnięć organu zawartych w oznaczonej przez skarżącą decyzji. Sąd Okręgowy orzekł o kosztach postępowania w pkt 4 wyroku na podstawie § 4 w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 roku, poz.1801). Sąd Okręgowy miał na uwadze, iż pełnomocnik w niniejszej sprawie został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacka w dniu 1 marca 2016 roku, ww. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku, obowiązywało zaś od dnia 1 stycznia 2016 roku. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy na podstawie powołanych i aktualnych na gruncie niniejszej sprawy przepisów rozporządzenia, przyznał pełnomocnikowi z urzędu adwokatowi M. T. kwotę 360 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu powiększonej o stawkę podatku VAT. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.