i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wyszkowie z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt II K 179/16 o r z e k a :
skazał go i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 [dziesięciu) złotych, na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, a na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych; 2. w zakresie czynu drugiego przyjął, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi i za to na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 224 ze zm.) skazał go i wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności połączonej z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 26.09.2015 r.; III. na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających wskazanych w punkcie 1 postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia 22.12.2015r. i zarządził ich zniszczenie IV. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 717,73 (siedemset siedemnaście 73/100) złotych, w tym kwotę 240 (dwustu czterdziestu) złotych tytułem opłat od wymierzonych kar. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego M. M. zaskarżając wyrok w całości, który na zasadzie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. wyrokowi temu obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj. 1) art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na ukształtowaniu przez Sąd I Instancji swojego przekonania na podstawie przeprowadzonych dowodów, jednakże bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, poprzez uznanie, że oskarżony wracając samochodem ze sklepu nocnego został zatrzymany do kontroli drogowej przez policję po zakończeniu jazdy i zaparkowaniu samochodu przed domem swojego brata, w którym miał spędzić noc, był w stanie nietrzeźwym czyli, że zostały spełnione ustawowe znamiona przestępstwa z art.
- podczas gdy prawidłowa interpretacja przeprowadzonych dowodów wskazuje, że oskarżony był w stanie po użyciu alkoholu tj. popełnił wykroczenie ścigane z art. 87 § 1 k.w. I-szy pomiar zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu wykonany o godz. 00,49 wynosił 0,24 mg/l. Co prawda II-gi pomiar wykonany po 18-tu minutach tj. w czasie gdy oskarżony byłby już prawdopodobnie w łóżku po udaniu się na spoczynek nocny, wykazał 0,28 mg/l, jednak obrona stoi na stanowisku, że w powyższym stanie faktycznym nie powinien on być brany pod uwagę, 2) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na tym, iż Sąd nie uznał za wiarygodne zeznań świadka K. B. przyrodniego brata oskarżonego, zeznającego, że M. M. miał u niego przenocować i że został zatrzymany przez policję w czasie, gdy wracał samochodem z zakupami ze sklepu nocnego, lakoniczne uzasadniając swoje stanowisko, że taka wersja zdarzeń została wymyślona przez świadka, żeby „zaciemnić” sprawę i w ten sposób pomóc oskarżonemu uniknąć odpowiedzialności karnej za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, 3) art.62 ust. l ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii polegającą na uznaniu przez Sąd, iż posiadanie przez oskarżonego marihuany w ilości 0,132 g jest przypadkiem mniejszej wagi w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy orzecznictwo stoi na stanowisku, iż posiadanie tak znikomej dawki marihuany jest czynem niekaralnym gdyż o posiadaniu narkotyków można mówić tylko wtedy, gdy sprawca dysponuje co najmniej jedną działką narkotyku. Utrwalony jest pogląd, że jednorazowa dawka marihuany zdolna wywołać u człowieka inny niż medyczny skutek - wynosi 1 g 4) art. 6 k.p.k. polegającą na uznaniu, iż okolicznością obciążającą jest nieszczery sposób wyjaśniania przez oskarżonego skąd „śladowe” ilości marihuany znalazły się w jego saszetce oraz to, iż w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do obu zarzucanych czynów i uzgodnił z prokuratorem karę w trybie art. 335 § 1 k.p.k., a w postępowaniu przed Sądem wycofał się z tego porozumienia czyli podjął starania zmierzające do uniknięcia w ogóle odpowiedzialności karnej za czyn prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości - czym naruszono zasadę prawa oskarżonego do obrony Wskazując na powyższe zarzuty, na zasadzie art.427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości poprzez uznanie, iż: - czyn opisany w pkt. I aktu oskarżenia nie stanowi przestępstwa z art.
lecz jest wykroczeniem ściganym z art 87 § 1 k.w. - czyn opisany w pkt. II aktu oskarżenia nie jest przypadkiem mniejszej wagi w rozumieniu art.62 ust. l ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, lecz jest to czyn niekaralny i umorzenie postępowania w tym zakresie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego M. M. jest częściowo zasadna i w takim zakresie została uwzględniona. Nietrafna jest apelacja obrońcy oskarżonego w części dotyczącej wyroku Sądu w zakresie przypisanego M. M. przestępstwa z art.
Bezpodstawny jest podnoszony w apelacji zarzut obrazy przepisów postępowania, która miał wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Obrońca podnosząc w apelacji powyższy zarzut nie wykazał na czym miało polegać uchybienie przez Sąd Rejonowy tym przepisom. Obrońca w apelacji ogranicza się do odmiennej oceny dowodów zebranych w sprawie i wskazania tych okoliczności, które są korzystne dla oskarżonego. Zdaniem obrońcy brak jest podstaw do przypisania oskarżonemu przestępstwa z art.
87 § 1 k.w. Sąd pierwszej instancji w żadnej mierze nie naruszył zasady obiektywizmu wyrażonej w art. 4 k.p.k., gdyż badał i uwzględniał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Treść apelacji wskazuje, że obrońca w swoisty sposób rozumie tę zasadę, a mianowicie jako branie pod uwagę tylko okoliczności korzystnych dla oskarżonego. W myśl art. 7 k.p.k. organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenionych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem prawidłowej oceny materiału dowodowego w sprawie jest wzięcie pod uwagę i dokonanie oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów. Przy czym zwrot „wszystkie” dowody odnosi się oczywiście tylko do dowodów istotnych w sprawie. Wbrew temu, co twierdzi obrońca, wszystkie istotne dowody zostały poddane przez Sąd wnikliwej analizie oraz należytej, zgodnej z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k. ocenie. Wynika to jednoznacznie z uzasadnienia wyroku. Sąd Rejonowy wyczerpująco uzasadnił, którym dowodom i dlaczego dał wiarę, a które z nich i z jakich przyczyn uznał za niewiarygodne. Ocena dowodów dokonana przez Sąd jest swobodna, ale z pewnością nie jest dowolna i przeprowadzona została z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., gdy: 1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; 2) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; 3) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9.11.1990r., OSNKW 1991, nr 7, poz. 41 oraz z dnia 3.9.1998 r., V KKN 104/98; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1.9.2010 r., IV KK 78/10, OSNwSK 2010, Nr 1, poz. 1653). Podnosząc zarzut obrazy art. 7 k.p.k. obrońca oskarżonego M. M. ogranicza się w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu Rejonowego w kwestii oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie oraz odmiennej oceny tych dowodów, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka K. B.. Zdaniem obrońcy wiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonego są tylko jednym z dowodów w sprawie i jak każdy dowód podlegają analizie i ocenie. Sąd Rejonowy w przeciwieństwie do obrońcy, dokonał analizy wyjaśnień oskarżonego zarówno złożonych w postępowaniu sądowym, jak i przygotowawczym, i ich należytej oceny. Sąd Odwoławczy w pełni podziela stanowisko i argumenty Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka K. B.. Chybiony jest podnoszony w apelacji przez obrońcę oskarżonego M. M. zarzut obrazy art. 410 k.p.k. Uzasadnienie wyroku wskazuje jednoznacznie, że podstawę wyroku stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz Sądu Najwyższego sąd ma obowiązek ujawnić, a następnie rozważyć tylko takie okoliczności (dowody), które mogą mieć znaczenie w sprawie. Sąd Rejonowy wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności (dowody) rozważał. Natomiast obrońca w apelacji podnosi tylko niektóre okoliczności i powołuje jedynie część dowodów lub ich fragmenty np. zeznań świadka D. K., które jego zdaniem są korzystne dla oskarżonego. Podkreślić należy, że zasada określona w art. 410 k.p.k. obowiązuje nie tylko sąd wyrokujący, ale także i strony procesu, które przedstawiając w apelacji własne stanowisko, nie mogą go opierać wyłącznie na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do odmiennych wniosków. Uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd Rejonowy w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. Z treści apelacji wynika, że zarzut obrazy tego przepisu obrońca oskarżonego wiąże z nietrafną jego zdaniem oceną zeznań świadka K. B.. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko i argumenty Sądu pierwszej instancji, że oskarżony M. M. swoim zachowaniem w pełni wyczerpał dyspozycję art.
Z przepisu art. 115 § 16 pkt 2 k.k. wynika, że stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Po przeprowadzeniu badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego stwierdzono następujące wartości: wynik I o godz. 00:49 - 0,24 mg/l, wynik II o godz. 1:07 - 0,28 mg/l. Argument obrońcy podnoszony w apelacji, że w czasie kiedy wykonywany był drugi pomiar, oskarżony byłby już prawdopodobnie w łóżku po udaniu się na spoczynek nocny i w związku z tym nie powinien być brany pod uwagę jest nie do przyjęcia. Zasadna jest zdaniem Sądu Okręgowego apelacja obrońcy w części dotyczącej przestępstwa zarzucanego oskarżonemu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. U oskarżonego M. M. w czasie zatrzymania znaleziono marihuanę w ilości 0,132 grama. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy i orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz Sądów Apelacyjnych dotyczące posiadania przez sprawcę narkotyków, Sąd uznał, że w stosunku do oskarżonego zachodzą przesłanki określone w art. 62a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. uzasadniające umorzenie postępowania w zakresie tego czynu. Z tych względów z mocy art. 437 § 1 k.p.k. sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze, w tym opłatach orzeczono na zasadzie art. 636 § 1 k.p.k. i art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych z późniejszymi zmianami.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.