IV P 125/15

Sygn. akt IV P 125/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący: SSR Lucyna Gurbin Ławnicy: A. K., Z. L. Protokolant: stażysta Żaneta Szlachcikowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 roku sprawy z powództwa P. P. przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę O R Z E K Ł: I. Oddalić powództwo. II. Opłatą od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony, obciążyć Skarb Państwa. III. Nie obciążyć powoda kosztami zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powód P. P. wniósł pozew przeciwko (...) Sp. z o.o. w O. o zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 16.935,00 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas określony zawartej z powodem z zachowaniem okresu wypowiedzenia, zasądzenia kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że był pracownikiem strony pozwanej zatrudnionym na stanowisku handlowiec – kasjer na czas określony do dnia 31 października 2017r. Z tytułu świadczonej pracy otrzymywał wynagrodzenie miesięczne w wysokości 4.000 zł netto (kwota brutto 5.645 zł). W dniu 9 kwietnia 2015r pozwany rozwiązał z powodem łączącą strony umowę z zachowaniem okresu wypowiedzenia ze skutkiem na dzień 30 kwietnia 2015r w trakcie pozostawania powoda na urlopie wypoczynkowym w dniach 9 – 10 kwietnia 2015r. Pod pretekstem rozmów na temat umowy agencyjnej jaka miała łączyć powoda z pozwanym pozwana zaprosiła powoda do oddziału firmy celem podpisania wskazanej umowy, uprzednio przesłanej powodowi przez pozwaną. Pozwana zdaniem powoda dokonała zatem rozwiązania z powodem umowy o pracę w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności, co prowadzi do naruszenia art. 41 k.p. Powód wskazał, że zgodnie z wykładnią literalną komentowanego przepisu pracodawca „ nie może wypowiedzieć” umowy podczas urlopu lub innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powód powołał się na wykładnie literalną powołanego przepisu jak również wskazywał, że art. 41 zabrania pracodawcy złożenia o świadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem w czasie trwania okresu ochronnego. Powód podnosił, że wypowiedzenie umowy o pracę w okresie ochronnym jest skuteczne, ale stanowi naruszenie przepisów w rozumieniu art. 45 § 1 k.p. Powód przytoczył ogólne twierdzenie, że Sąd Najwyższy stwierdził, że pracodawca który wypowie umowę o pracę choremu pracownikowi nawet jeśli się z tego wycofa zapłaci odszkodowanie. Dodatkowo powód wskazywał, że ochrona przed wypowiedzeniem obejmuje zarówno urlop bieżący, jak i zaległy, a także urlop na żądanie. Przepis gwarantuje pracownikowi „spokój urlopowy”, który umożliwia niezakłócony wypoczynek lub zajęcie się sprawami osobistymi. Zakaz wypowiedzenia umowy stanowi gwarancję powrotu do przedsiębiorstwa, a ewentualne wypowiedzenie będzie dopuszczalne dopiero po zakończeniu urlopu wypoczynkowego. W świetle orzecznictwa o początku urlopu decyduje rozkład czasu pracy pracownika. W konsekwencji znaczenie ma początek kolejnej doby pracowniczej, a nie ta sama doba kalendarzowa (wyrok SN z 4.11.2010 II PK 116/10). Naruszeniem przepisu będzie odwołanie pracownika z urlopu na podstawie art. 167 § 1 k.p., jeżeli celem takiego działania jest wręczenie mu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem. W tej sytuacji w ocenie powoda zasadnym jest twierdzenie o naruszeniu przez pozwaną przepisów o wypowiadaniu umów terminowych uzasadniających zgłoszenie roszczenia o zapłatę odszkodowania. Podstawą dla powoda określenia wysokości odszkodowania był przepis art. 50 § 4 kp, a dochodzona kwota stanowi równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia otrzymywanego przez powoda. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwany wskazał, że powód domaga się odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie z nim stosunku pracy. Pozwany podnosił, że powód odwoływał się do wręczenia powodowi wypowiedzenia w czasie, kiedy przebywał na urlopie. Pozwany z takim stanowiskiem się nie zgadzał. Pozwany wyjaśniał, że powodowi nikt ze strony pracodawcy urlopu nie udzielił, nikogo też powód w żaden sposób nie poinformował o rzekomym urlopie. Pracodawca otrzymał wniosek urlopowy powoda dopiero w dniu 13 kwietnia 2015r urlop zaś miał trwać w dniach 9 - 10 kwietnia. Pozwany dodatkowo podnosił, że wniosek powoda był podpisany przez powoda jako pracownika wnioskującego o urlop. Powód otrzymał wypowiedzenie umowy w dniu 9 kwietnia 2015r w miejscu pracy. Pismo to zostało mu wręczone przez K. M., pełniącego u pozwanego funkcję dyrektora. Zdaniem pozwanego nie jest prawdą, że powód został zwabiony do pracy pod pretekstem podpisania umowy agencyjnej. Jest to gołosłowne twierdzenie powoda, mające wyjaśnić fakt jego pobytu w pracy skoro rzekomo był na urlopie. Powód nie mógł podpisać umowy agencyjnej, gdyż nie prowadził działalności gospodarczej, a przepisy kc wymagają, aby agent był przedsiębiorcą. Podobnie pozwany oceniał sytuację, jeżeli chodzi o przedłożoną przez powoda listę obecności, to pracodawca nie zabezpieczył dostępu do niej, co powód wykorzystał. Świadczy o tym fakt, że powód wszedł w jej posiadanie bez wiedzy i zgody pracodawcy i załączył ją do pozwu. Zawarte tam zapisy dotyczące urlopu powoda w dniach 9-10 kwietnia 2015r nie polegają na prawdzie. Pozwany zakwestionował wysokość odszkodowania wskazaną przez powoda. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód zawarł umowę o pracę z pozwanym w dniu 12 sierpnia 2013r na okres do dnia 30 września 2014r w charakterze kasjera z miejscem świadczenia pracy przy ul. (...) w G.. Następnie powód w dniu 28 lutego 2014r przyjął obowiązki pełnienia funkcji „ Zarządcy Filii w G.” na okres do dnia 31 maja 2014r. Kolejną umową z dnia 30 września 2014r powód ustalił warunki zatrudnienia na okres do dnia 31 października 2017r w charakterze handlowiec kasjer z miejscem świadczenia pracy przy ul. (...) w G.. Pismem z dnia 1 czerwca 2014r z dniem 1 czerwca 2014r powierzono powodowi pełnienie dodatkowych obowiązków pracowniczych tj. pełnienie funkcji zarządcy filii w G. do dnia 31 marca 2015r. W dniu 9 kwietnia 2015r powód nie stawił się do pracy informując wcześniej pracownika świadka J. Ś. o swojej nieobecności. Powód przyjechał do Filii przy ul. (...) w G. na telefoniczne wezwanie dokonane przez świadka K. M.. Wraz ze świadkiem K. M. do Filii w G. przyjechał świadek M. W.. Świadkowie K. M. i M. W. wręczyli powodowi oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę. Tego samego dnia powód na polecenie przełożonych uzupełnił brak kasowy na kwotę 3.000 zł oraz wystawił na swoje nazwisko fakturę dotyczącą pobranych wcześniej materiałów. Powód został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków tj. K. M., M. W., J. Ś., D. B., J. B., P. W., Z. A., M. T., W. K.