Sygn. akt IV P 402/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 maja 2016 roku Sąd Rejonowy w Gdyni IV Wydział Pracy w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Joanna Wojnicka - Blicharz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Grażyna Mrozik po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 roku w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa A. B. przeciwko BERNHARD S. (...) ( (...)) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o sprostowanie świadectwa pracy, odprawę I. prostuje świadectwo pracy wydane powódce A. B. przez pozwaną BERNHARD S. (...) ( (...)) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. z dnia 1 czerwca 2015 roku w ten sposób, że w punkcie 3 świadectwa pracy w miejsce „stosunek pracy uległ rozwiązaniu na mocy porozumienia stron; Art. 30 par 1 pkt 1 Kodeksu Pracy” – wpisuje „stosunek pracy uległ rozwiązaniu na mocy porozumienia stron; Art. 30 par 1 pkt 1 Kodeksu Pracy z przyczyn niedotyczących pracownika /ustawa z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników /Dz. U. 2015.192/; II. zasądza od pozwanej BERNHARD S. (...) ( (...)) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz powódki A. B. kwotę 18000 złotych /osiemnaście tysięcy/ (wartość netto) tytułem odprawy; III. zasądza od pozwanej BERNHARD S. (...) ( (...)) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz powódki A. B. kwotę 300 /trzysta/ złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie; IV. nakazuje pobrać od pozwanej BERNHARD S. (...) ( (...)) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 1335, 34 złotych /jeden tysiąc trzysta trzydzieści pięć złotych i trzydzieści cztery grosze/ tytułem kosztów sądowych poniesionych w sprawie tymczasowo przez Skarb Państwa, w tym kwotę 930 złotych z tytułu opłaty sądowej od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy prawa; V. nadaje wyrokowi w punkcie II rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 8525 złotych /osiem tysięcy pięćset dwadzieścia pięć/. SSR Joanna Wojnicka – Blicharz Sygn. akt IV P 402/15 UZASADNIENIE Powódka A. B. pozwem z dnia 20 lipca 2015 r. skierowanym przeciwko pozwanej (...) spółce z o.o. z siedzibą w G. wniosła o wskazanie w treści wydanego świadectwa pracy, iż stosunek pracy ustał na podstawie porozumienia stron, tj. na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 k.p., z tym doprecyzowaniem, że owo zakończenie stosunku pracy – choć formalnie zainicjowane przez powódkę – faktycznie spowodowane było przyczynami leżącymi po stronie pozwanej. W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 01 sierpnia 2007 r. zawarła z pozwaną umowę o pracę na czas nieokreślony. Wraz z upływem czasu powódka pracowała na różnych, coraz bardziej odpowiedzialnych stanowiskach. Ostatni awans powódka uzyskała w dniu 01 października 2013 r. Powódka wskazała, że była zadowolona z pracy. Praca spełniała oczekiwania i ambicje powódki i powódka nie zamierzała jej zmieniać. W dniu 03 lutego 2015 r. z inicjatywy pracodawcy odbyło się spotkanie wszystkich pracowników działu, w którym powódka pracowała, z przedstawicielami właścicieli firmy z Wielkiej Brytanii. Podczas przedmiotowego spotkania pracownicy pozwanej zostali poinformowani, że D. Techniczny Biura w G., w którym powódka świadczyła pracę, zostanie zlikwidowany, z uwagi na sytuację finansową na rynku. Potwierdzenie tej informacji powódka uzyskała w formie mailowej w dniu 06 lutego 2015 r. Informacja o zamiarze likwidacji stanowisk pracy w D. Technicznym nie została uzupełniona przez pozwaną o jakikolwiek plan rozwiązywania umów o pracę z poszczególnymi pracownikami. Po przekazaniu ww. informacji pozwana zaprzestała przekazywania dalszych informacji na ten temat. Mając na względzie powyższe, nie mając żadnej informacji na temat tego, kiedy nastąpi rozwiązanie umowy o pracę, ani czy powódka uzyska jakąkolwiek odprawę z tytułu likwidacji stanowiska pracy, mając świadomość, że jest zobowiązana do spłaty kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup mieszkania, powódka postanowiła poszukiwać nowej pracy. Powódka podkreśliła, że przed dniem 06 lutego 2015 r. nie nosiła się z takim zamiarem i nie podejmowała żadnych działań w tym kierunku, albowiem była zadowolona z ówczesnej pracy i nie chciała jej zmieniać. Po kilku miesiącach poszukiwań powódka znalazła nową pracę i zwróciła się do pozwanej, nawiązując do przekazanej pracownikom informacji o likwidacji D. (...), z propozycją uregulowania jej sytuacji, tj. zaproponowała datę zakończenia pracy na dzień 31 maja 2015 r. oraz wypłacenia 3-miesięcznej odprawy. Pozwana zgodziła się na zakończenie stosunku pracy z dniem 31 maja 2015 r., odmówiła natomiast wypłaty odprawy twierdząc, że to powódka zainicjowała zakończenie stosunku pracy. Powódka podkreśliła, że wcześniej pozwana zaakceptowała analogiczne do tych proponowanych przez powódkę warunki odejścia z pracy. W przypadku dwóch innych osób pozwana zgodziła się na wypłatę odpraw, uznając tym samym, że zakończenie stosunku pracy została zainicjowane przez nią samą. Z dniem 10 kwietnia 2015 r. strony zawarły porozumienie rozwiązujące stosunek pracy z dniem 31 maja 2015 r. W ocenie powódki, całokształt okoliczności wskazywał na to, że przyczyna rozwiązania tego stosunku pracy leży po stronie pracodawcy. Powódka zaznaczyła, że pozwana nie pytała nawet o przyczynę rezygnacji z pracy, bowiem przyczyna ta była jasna dla obu stron. Powódka natomiast nie mogła dłużej czekać na jakąkolwiek decyzję strony pozwanej, albowiem obawiała się sytuacji, w której zwlekając z przyjęciem nowej pracy, straciłaby szansę zatrudnienia. W dniu 01 czerwca 2015 r. powódka otrzymała świadectwo pracy. W dniu 03 czerwca 2015 r. powódka zaniosła osobiście do pozwanej wezwanie do jego sprostowania – tak, aby uwzględniało rzeczywistą przyczynę rozwiązania stosunku pracy. W dniu 14 lipca 2015 r. pozwana odmówiła prośbie powódki wskazując, że świadectwo pracy zostało sporządzone prawidłowo. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazała, że sformułowane przez powódkę roszczenie jest bezpodstawne i niedopuszczalne z punktu widzenia przepisów kodeksu pracy. Pozwana wskazała, że zwrócenie się przez powódkę o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron należy uznać za bezsporne. Pozwana wskazała, że porozumienie zostało zawarte w dniu 10 kwietnia 2015 r., kiedy to D. Techniczny w pełni funkcjonował i nie doszło jeszcze do żadnych zwolnień z inicjatywy pracodawcy. Pozwana podkreśliła, że decyzja powódki była decyzją samodzielną, wynikającą z faktu, że powódka w bardzo krótkim czasie znalazła zatrudnienie u nowego pracodawcy. Powódka nadto sama przyznała, że wstępnie domagała się również zapłaty na jej rzecz odprawy, ale po przedstawieniu jej stanowiska pozwanej, świadomie i dobrowolnie zrezygnowała z tego żądania. Pozwana wskazała, że kierując się dbałością o interesy pracowników poinformowała ich o planach likwidacji D. (...) tak szybko, jak to było możliwe. Twierdzenie powódki, że nie wiedziała czy uzyska jakąkolwiek odprawę z tytułu likwidacji stanowiska pracy jest całkowicie niewiarygodne, albowiem warunki odprawy są opisane wprost w treści obowiązujących przepisów. Pozwana wskazała, że świadectwo pracy stanowi dokument prywatny i oświadczenie wiedzy pracodawcy. Jest prywatnym dokumentem, którego sprostowania pracownik może żądać tylko w sytuacji, gdy wydane świadectwo pracy ma treść nieodpowiadającą rzeczywistości. Jeżeli w dokumencie tym pracodawca opisał rzeczywisty sposób ustania stosunku pracy, to dokument ten nie jest wadliwy, choćby przyczyny rozwiązania stosunku pracy nie były zgodne z prawem. W niniejszej sprawie treść świadectwa pracy przedstawia sposób ustania stosunku pracy dokładnie tak, jak miało to miejsce w rzeczywistości. Dodatkowo pozwana podniosła, że z treści obowiązujących przepisów, w tym w szczególności art. 97 § 3 k.p. oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania wynika, że dla zmiany treści świadectwa pracy konieczne jest uprzednie zakwestionowanie sposobu rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem. A contrario nie jest dopuszczalne żądanie sprostowania świadectwa pracy, jeśli pracownik nie zakwestionował sposobu w jaki rozwiązano z nim stosunek pracy. Pozwana wskazała, że wszystkie roszczenia odnośnie sposobu rozwiązania stosunku pracy są już przedawnione. Zaznaczyła przy tym, że przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której świadectwo pracy, na skutek orzeczenia sądu, nie będzie odzwierciedlało rzeczywistego sposobu rozwiązania stosunku pracy. Pozwana wskazała nadto, że nieudowodnione zostało przez powódkę, iż spełnione zostały warunki obligujące pracodawcę do wypłaty odprawy. Dowód w tym zakresie nie może być jednak przeprowadzony w niniejszym postępowaniu, gdyż pozostaje dla tego postępowania bez znaczenia, a to z tej przyczyny, że powódka nie kwestionuje sposobu rozwiązania umowy o pracę, tylko treść oświadczenia wiedzy pozwanego, które jest zgodne z prawdą i jako takie sprostowane być nie może. Pismem z dnia 13 listopada 2015 r. powódka rozszerzyła powództwo wnosząc o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej odprawy w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia za pracę tj. w kwocie 18.000,00 zł z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących wyłącznie po stronie pracodawcy. W uzasadnieniu powódka wskazała, że ostatnio wykonywała pracę na stanowisku koordynatora ds. inspekcji na statkach w Biurze (...) pozwanej w G. zatrudniającym 25 osób. W dniu 03 lutego 2015 r. w Biurze odbyło się spotkanie wszystkich pracowników z przedstawicielami pozwanej, którzy poinformowali o konieczności zamknięcia Biura. Powódka wskazała, że dla każdego pracownika informacja ta była katastrofą. Pozwany nie miał konkretnego harmonogramu redukcji firmy co powodowało, że pracownicy nie mieli wiedzy jak długo będą pracować i otrzymywać wynagrodzenie. Powódka wskazała, że jest kredytobiorcą i czekała długo na ruch pracodawcy, który jednak nie nastąpił. Z końcem miesiąca marca 2015 r. dwie koleżanki powódki odeszły z pracy i otrzymały odprawy, a nawet premie. Powódka wskazała, że pozostając w niepewności co do swojej przyszłości i stanu finansów w korespondencji z dnia 08 kwietnia 2015 r. wysłanej drogą elektroniczną przedstawiła swoje warunki. W odpowiedzi otrzymała zgodę na odejście i nic poza tym. Powódka podkreśliła brak inicjatywy ze strony pracodawcy i brak ustaleń co do warunków i przebiegu dalszej pracy. Zaprzeczyła, że w okolicznościach sprawy, inicjatywa rozwiązania stosunku pracy leżała po jej stronie. Powódka oświadczyła, że nie spodziewała się rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, bowiem wyłączną przyczyną rozwiązania stosunku pracy była redukcja etatów, a nawet likwidacja całej filii pozwanej. Stwierdziła, że okoliczność ta sankcjonuje rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Powódka wskazała, że dopiero w miesiącu maju 2015 r. pozwana zdecydowała się na podanie harmonogramu zwolnień, po wymuszeniu na niej tych planów przez załogę. Powódka podkreśliła, że nie wypowiedziałaby umowy o pracę, gdyby nie stanowcze i ostateczne stanowisko pozwanej o likwidacji Biura (...) w G., którego była pracownikiem. Powódka wskazała, że od dnia 01 czerwca 2015 r. jest zatrudniona na stanowisku specjalisty ds. pracowniczych w innej firmie, za wynagrodzeniem niższym o 25 % od tego, otrzymywanego u pozwanej. Fakt ten jednoznacznie przesądza o tym do kogo należała inicjatywa w rozwiązaniu stosunku pracy. W piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r. pozwana wniosła o oddalenie rozszerzonego powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazała, że poinformowanie pracowników z dużym wyprzedzeniem o zamiarze likwidacji Biura świadczy o prowadzeniu przez pozwaną otwartej polityki informacyjnej. Wskazała, że powódka została poinformowana, że jej stanowisko nie zostanie zlikwidowane co najmniej do końca sierpnia 2015 r. Powódka nie musiała zatem rozpoczynać poszukiwania pracy już w miesiącu lutym 2015 r. Nie było żadnego ryzyka, że powódka otrzyma wypowiedzenie przed zakończeniem całego procesu przenoszenia działu. Kluczowym jest, że pozwana nie chciała rozstawać się z powódką w momencie, w którym powódka zgłosiła zamiar odejścia z pracy. Po odejściu powódki musiał natomiast w trybie nagłym przekazywać obowiązki powódki pracownikowi z Wielkiej Brytanii, który miał ją zastąpić. Powódka była informowana, że jeśli zostanie w pracy do czasu zakończenia przekazania statków, to pozwana rozwiąże z nią umowę, a powódka otrzyma odprawę plus nawet dodatkową premię. Będąc tego świadomym powódka zdecydowała się odejść znacznie wcześniej. Pozwana dodała, że z przesłuchania informacyjnego powódki wynika, że ze swoim doświadczeniem zawodowym nie ma problemu ze znalezieniem pracy w swojej branży. Biorąc pod uwagę rynek pracy w Polsce, czas w jakim powódka znalazła nowe zatrudnienie był bardzo krótki. Pozwana podkreśliła, iż wyszła naprzeciw oczekiwaniom powódki. Powódka nie uprzedziła natomiast, że zaczyna szukać nowej pracy. Pozwana stwierdziła również, że powódka nie wykazała, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające zasądzenie odprawy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka A. B. była zatrudniona w pozwanej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. w okresie od dnia 01 maja 2007 r. do dnia 31 maja 2015 r., w tym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od dnia 01 sierpnia 2007 r. W okresie zatrudnienia w pozwanej powódka zajmowała kolejno stanowiska administratora działu technicznego, administratora ds. bezpieczeństwa i jakości oraz koordynatora ds. inspekcji na statkach. Za świadczoną pracę powódka otrzymywała ostatnio wynagrodzenie w kwocie 8.525,00 zł brutto. Powódka wykonywała swoją pracę w Biurze (...) w G.. W Biurze zatrudnionych było 25 pracowników. / Dowód: umowa o pracę akta osobowe k. B2, aneks do umowy o pracę akta osobowe k. (...), świadectwo pracy akta osobowe k. C2, zaświadczenie o wysokości zarobków k. 46, okoliczności bezsporne/ W dniu 03 lutego 2015 r. członek Zarządu pozwanej D. O. oraz przedstawicielka właściciela pozwanej Spółki (...) zwołali spotkanie wszystkich pracowników pozwanej zatrudnionych w Biurze (...) w G.. Na spotkaniu tym poinformowali pracowników, że Spółka zamierza zamknąć Biuro w G. i rozwiązać umowy o pracę z zatrudnionymi w nim pracownikami. Potwierdzeniem powyższej informacji był e-mail wysłany przez F. A. do pracowników zatrudnionych w Biurze (...) w G.. Wskazała w nim, że globalny plan BERNHARD S. (...) przewiduje redukcję liczby lokalizacji Spółki w celu konsolidacji floty, poprawienia wydajności organizacyjnej i finansowej. Jednym z elementów tych działań jest zamknięcie Biura (...) w G.. F. A. wskazała, że jak już wspominała na spotkaniu, że przeniesienie statków do N. nie jest czymś, co stanie się z dnia na dzień, dlatego utraty miejsc pracy nie będzie natychmiast. Zaznaczyła, że Spółka zdaje sobie sprawę, że likwidacja Biura dotknie w niekorzystny sposób każdego z pracowników i że pracownicy będą chcieli zacząć robić plany na przyszłość. F. A. wskazała, że Spółka nie ma jeszcze konkretnego harmonogramu na przyszłość, ponieważ muszą współpracować z odpowiednimi działami technicznymi i właścicielem w celu zapewnienia ciągłości żeglugi. Stwierdziła jednak, że już teraz może powiedzieć, iż przekazywanie statków odbędzie się etapami, a pierwszy z nich rozpocznie się na początku marca, kiedy zostaną przekazane 4 statki. Spółka przewiduje, że wszystkie statki zostaną przekazane do przełomu lipca i sierpnia 2015 r. F. A. wskazała, iż Spółka zdaje sobie sprawę, że jest to dla wszystkich ciężki okres i że będą robić co w ich mocy, aby pomóc pracownikom na tyle, na ile będzie to możliwe. Przedstawicielka pozwanej poprosiła o współpracę i zwykłe, profesjonalne zarządzanie statkami. Wskazała również, że cały następny tydzień będzie w G., więc w razie jakichś pytań, czy pomocy z CV może służyć pomocą. / Dowód: korespondencja e-mail k. 38, zeznania powódki k. 50-50 verte, zeznania świadka Mieszka R. k. 98/ Powódka nie była informowana przez pozwaną, w tym przez F. A., że planuje zatrudnienie powódki do końca przeprowadzenia zmian organizacyjnych. Nigdy nie było omawiane z powódką kiedy ma być zwolniona. Nie został stworzony harmonogram zwolnień. Likwidacja Biura była dla pracowników pozwanej zaskoczeniem. Od razu po otrzymaniu informacji o likwidacji Biura powódka złożyła swoje CV do wszystkich firm z branży morskiej. Na pierwszej rozmowie o pracę powódka była w marcu 2015 r. Następnie powódka miała jeszcze dwie propozycje pracy i jedną spośród nich wybrała. Nowy pracodawca chciał zatrudnić powódkę od razu, ale zgodził się na przesunięcie zatrudnienia do czerwca 2015 r. Powódka nie miała natomiast możliwości podjąć zatrudnienie od września 2015 r. Powódka była bardzo zadowolona z pracy u pozwanej i nie chciała jej zmieniać. W nowej pracy powódka miała otrzymywać wynagrodzenie o 25 % niższe niż w pozwanej. / Dowód: zeznania powódki k. 50 verte, zeznania świadka F. A. k. 96-97/ E-mailem z dnia 08 kwietnia 2015 r. powódka poinformowała F. A., że znalazła nową pracę i chciałaby dobrowolnie zrezygnować ze stanowiska w pozwanej. Zważywszy na okoliczności związane z zamknięciem Biura zaproponowała będzie pracować do końca maja, żeby przekazać swoje obowiązki oraz wyjedzie na 7-10 dni do biura do Wielkiej Brytanii żeby przeprowadzić szkolenie, tak jak zostało wcześniej ustalone. Powódka wskazała, że byłaby wdzięczna, gdyby po rozwiązaniu umowy o pracę otrzymała pełne wynagrodzenie za miesiąc kwiecień i maj 2015 r., pełne wynagrodzenie trzymiesięczne z tytułu zwolnienia grupowego (odprawę) oraz pełne wynagrodzenie za niewykorzystany urlop (wg obliczeń powódki za 12 dni). W odpowiedzi F. A. podziękowała za maila i wskazała, że cieszy się, iż powódka znalazła nową pracę. Wskazała jednocześnie, że z uwagi na fakt, że Spółka nie przewidywała zwolnienia powódki, aż do późniejszego okresu likwidacji Biura, to rezygnacja powódki będzie musiała być dobrowolna – na wniosek powódki. F. A. wskazała, że informowała wcześniej powódkę, że jeśli zostanie do zakończenia przekazania statków to otrzyma całą odprawę plus premię. Wyraziła jednocześnie zrozumienie, że jest to dla powódki trudny okres i że musi ona zadbać o swoją przyszłość oraz życzyła wszystkiego najlepszego. Dodała, że jeśli powódka przyjedzie do biura w Wielkiej Brytanii to prawdopodobnie wystarczy okres od poniedziałku do piątku, a nie 10 dni. Poprosiła jednocześnie, aby powódka uprzedziła ją o terminie przyjazdu, żeby mogła zorganizować powódce zakwaterowanie. W odpowiedzi powódka wskazała w e-mailu z dnia 09 kwietnia 2015 r., że nikt jej wcześniej nie informował, że powinna zostać aż do końca zakończenia przekazania statków. Wskazała, że gdyby to wiedziała, to wzięłaby tę informację pod uwagę przy planowaniu odejścia. Powódka poinformowała, że rynek pracy w sektorze morskim w Polsce jest bardzo ograniczony i nie może pozwolić sobie na komfort czekania, aż będzie to dogodne dla pozwanej, tracąc prawdopodobnie jedyną dostępną dla siebie ofertę pracy. Ponadto powódka zwróciła uwagę, że dwie pracownice pozwanej A. I. i M. L. otrzymały odprawę plus premię. Przypomniała również, że pracuje w pozwanej ponad 8 lat i jest pracownicą o najdłuższym stażu w Biurze. Stwierdziła również, że rozumie odpowiedź F. A. jako zgodę na rozwiązanie umowy o pracę z dniem 31 maja 2015 r. W odpowiedzi F. A. wyraziła zrozumienie na temat rynku pracy w Polsce. Stwierdziła natomiast, że nie może wypowiadać się co do warunków uzgodnionych dla innych odchodzących pracowników, ale zapewniła, że podczas tego procesu pracownicy są i nadal będą wynagradzani równo. F. A. oświadczyła, że zgadza się na odejście powódki z dniem 31 maja 2015 r., ale nie będzie to zwolnienie grupowe, ponieważ to powódka wypowiada stosunek pracy. / Dowód: korespondencja e-mail k. 35, 38, 41-43/ Odejście powódki z pracy przed zakończeniem likwidacji Biura było dla pozwanej pewnym problemem, gdyż ze względu na stanowisko i posiadane kompetencje, po odejściu z pracy M. Ł., powódka była potrzebna pozwanej do końca zmian organizacyjnych. Pozwana nie informowała jednak powódki o tej potrzebie. Powódka przekazała obowiązki telefonicznie i poprzez przekazanie notatek. Planowany wyjazd powódki do Wielkiej Brytanii w celu przeszkolenia pracowników był przekładany ze względu na przyczyny leżące po stronie powódki i ostatecznie powódka nie udała się do Wielkiej Brytanii. Powódka zakończyła pracę w pozwanej z dniem 31 maja 2015 r., choć formalnie strony nie podpisały porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę. Z dniem 01 czerwca 2015 r. powódka podjęła zatrudnienie u nowego pracodawcy. / Dowód: zeznania świadka F. A. k. 96-97, zeznania świadka M. Ł. k. 100-101, oświadczenie powódki k. 104/ Pismem z dnia 03 czerwca 2015 r. powódka wniosła o sprostowanie wydanego przez pozwaną świadectwa pracy poprzez zmianę pkt 3 i stwierdzenie, iż stosunek pracy uległ rozwiązaniu za wypowiedzeniem pracownika z powodu przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. W odpowiedzi pozwana odmówiła prośbie powódki stwierdzając, że świadectwo pracy zostało wystawione w sposób prawidłowy. / Dowód: wniosek akta osobowe k. C3, odpowiedź akta osobowe k. C4/ Pierwsze dwie pracownice, które odeszły z pozwanej po informacji o likwidacji Biura w G. tj. A. I. i M. Ł., które rozwiązały umowy o pracę za porozumieniem stron, otrzymały odprawy. Następni pracownicy odchodzący z Biura odpraw już nie otrzymywali, aż do końca lipca, kiedy pozwana w związku z zamknięciem Biura doprowadziła do rozwiązania umów o pracę z większością pozostałych pracowników. Ostatni pracownik opuścił Biuro (...) w G. w październiku 2015 r. / Dowód: zeznania świadka F. A. k. 96, zeznania świadka Mieszka R. k. 98-99, zeznania świadka M. Ł. k. 100-101, zeznania świadka A. I. k. 101-102, zeznania świadka A. P. k. 103/ Przyczyną zakończenia stosunku pracy pomiędzy powódką a pozwaną było zamknięcie biura w G.. /dowód: zeznania świadka F. A. k. 96, zeznania świadka Mieszka R. k. 98-99, zeznania świadka A. P. k. 103/ Sąd dokonał następującej oceny dowodów: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na postawie dowodów z dokumentów, w tym dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych powódki, dowodów z zeznań świadków F. A. (k. 95-98), Mieszka R. (k. 98-100), M. Ł. (k. 100-101), A. I. (k. 101-102), A. P. (k. 103-104), P. H. (k. 180-181), a także zeznań powódki (k. 50-50 verte i 182-183), jak również na podstawie innych źródeł dowodowych w rozumieniu art. 309 k.p.c., w tym w szczególności wydruków korespondencji e-mail. Dowody z dokumentów zostały uznane przez Sąd za wiarygodne, albowiem nie budziły one wątpliwości Sądu tak co do autentyczności jak i twierdzeń w nich zawartych. Sąd uznał za wiarygodne w całości dowody z innych źródeł dowodowych takich jak e maile, albowiem nie były one kwestionowane przez żadną ze stron postępowania co do ich prawdziwości. Za wiarygodne zostały również uznane zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, które Sąd ocenił za rzeczowe, wyważone, logiczne i spójne tak między sobą, jak i z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Za wiarygodne Sąd uznał także zeznania powódki, albowiem były one koherentne z zeznaniami świadków oraz innymi środkami dowodowymi to jest e mailami. Sąd oddalił wnioski dowodowe złożone przez pozwanego w piśmie z dnia 17 marca 2016 roku, albowiem zostały złożone po terminie wyznaczonym pełnomocnikowi strony pozwanej na złożenie wniosków dowodowych. Okolicznością na spóźnione złożenie przez pozwanego wniosków dowodowych nie mogło być zobowiązanie nałożone na stronę pozwaną postanowieniem z dnia 3 marca 2016 roku z rozprawy o złożenie dokumentów, albowiem powyższe było konsekwencją wniosku dowodowego powódki zawartego w pozwie k. 29, a zatem odpowiedź na powyższy wniosek dowodowy winna zawierać odpowiedź na pozew, a nie pismo nadane po przeprowadzeniu całości postępowania dowodowego. Na marginesie Sąd wskazuje, że nie wykonane przez pozwanego postanowienie z dnia 3 marca 2016 roku było wynikiem inicjatywy dowodowej powódki, jednakże podkreślenia wymaga, że w trybie art. 232 kpc Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę i nie ma obowiązku podawania podstawy prawnej wydawania postanowienia w tym zakresie. Zaniechanie strony może być ocenione na zasadzie art. 233 par 2 kpc, przy czym w niniejszej sprawie wobec cofnięcia ostatecznie wskazanego wniosku dowodowego strony powodowej na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 roku, Sąd nie skorzystał z powyższego uprawnienia procesowego. Sąd zważył, co następuje: Powództwo było zasadne i zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 97 § 2 1 k.p. pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. Należy wskazać jednakże, że termin, o którym mowa w powyższym przepisie ma charakter instrukcyjny, a jego nie zachowanie nie tamuje postępowania przed Sądem. Wniosek o sprostowanie świadectwa pracy należy traktować jako sformalizowany wyraz znanej w prawie cywilnym instytucji wezwania dłużnika do dobrowolnego spełnienia świadczenia i z tego względu może mieć natomiast wpływ na orzeczenie sądu o kosztach postępowania. Treść świadectwa pracy regulują przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania (Dz. U. 1996 Nr 60, poz. 282 ze zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1a) wskazanego rozporządzenia świadectwo pracy winno zawierać m.in. podstawę prawną rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. Jak podkreśla się w doktrynie obowiązek określenia trybu rozwiązania stosunku pracy oznacza wskazanie, w następstwie jakich oświadczeń woli nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy. Jeżeli rozwiązano umowę o pracę na podstawie ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników Dz. U 2015.192, zwanej dalej „ustawą o zwolnieniach grupowych”, informacja o tym powinna być umieszczona w świadectwie. Jest to bowiem szczególny tryb, mający zastosowanie w razie wypowiedzenia umowy przez pracodawcę lub rozwiązania jej z inicjatywy pracodawcy na podstawie porozumienia w ściśle określonych sytuacjach, co może mieć wpływ na dalsze uprawnienia pracownika (tak E. M.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.