k.p. Powód przyjął takie warunki umowy o pracę i w trakcie trwania stosunku pracy nigdy ich nie kwestionował. Został o nich także poinformowany. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: I. P. został zatrudniony u W. O., prowadzącego działalność gospodarczą w postaci usług transportowych, w dniu 30 maja 2013 r. na podstawie umowy o pracę zawartej na okres próbny trzech miesięcy, na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych, w pełnym wymiarze czasu pracy. W § 3 ust. 3 umowy o pracę wskazano, że „na podstawie art.
Na terenie kraju: 30 zł z tytułu podróży służbowej oraz 45 zł ryczałtu za nocleg, b. Poza terenem kraju: 42 euro – na podstawie art.
1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku (Dz. U. 167 z 2013 roku) w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej”. Niesporne, a nadto: umowa o pracę z 30 maja 2013 r. – k. 8-9 Kolejna umowa o pracę została zawarta w dniu 1 września 2013 r. na czas określony trzech miesięcy do 30 listopada 2013 r. Stanowisko, warunki wynagradzania oraz sposób rekompensowania podróży służbowej został ujęte tak samo, jak w umowie o pracę na okres próbny. Niesporne, a nadto: umowa o pracę z 1 września 2013 r. – k. 10-11 Trzecia umowa o pracę została zawarta w dniu 30 listopada 2013 r. ma czas nieokreślony. Warunki wynagradzania i rekompensowania podróży służbowej zostały określone tak jak poprzednio. Niesporne, a nadto: umowa o pracę z 30 listopada 2013 r. – k. 12-13 Do umowy o pracę był dodawany Załącznik nr 1, gdzie w § 1 punkt 6-7 wskazano, że: „Z uwagi na regulacje zawarte powyżej pracodawca nie zwraca kosztów noclegu, ani nie wypłaca ryczałtu za nocleg w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r., z zastrzeżeniem punktu 5 i 7” (punkt 6). „Decyzją pracodawcy mogą zostać wprowadzone zwroty kosztów noclegów określone w § 1 pkt 6 jeżeli pracodawca uzna, że przyjęty tryb pracy oraz zakres wykonywanych przewozów uniemożliwia właściwe skorzystanie z odpoczynku w pojeździe. W takim przypadku pracodawca wprowadza odpowiednie regulacje do umowy o pracę w drodze aneksu. W przypadku braku takich regulacji w umowie o pracę, niniejszy punkt nie ma zastosowania”. W. W. uznał, że w przypadku I. P. wprowadzi takie regulacje dotyczące wypłaty ryczałtu za nocleg w umowie o pracę. Dowód: Załącznik nr 1 – k. 16, przesłuchanie pozwanego – k. 136, 161-162 Regulacja przewidująca 42 euro za dobę podróży służbowej za granicą, w czym zawiera się także ryczałt za nocleg, dotyczyła wszystkich kierowców zatrudnionych u W. O.. Poza tym, że pracownicy otrzymywali własny egzemplarz umowy o pracę, byli o tym dodatkowo informowani ustnie. Dowód: zeznania świadka S. K. – k. 136 verte, zeznania świadka A. M. – k. 137, zeznania świadka A. Z. – k. 137, zeznania świadka M. K. – k. 160, przesłuchanie pozwanego – k. 136, 161-162 Przebieg swoich podróży służbowych (miasto wyjazdu i przyjazdu do klienta, datę i godzinę) I. P. wpisywał do wydawanych mu na piśmie Poleceń wyjazdu służbowego, które po zakończeniu podróży oddawał pracodawcy. Pracodawca na odwrocie wypełniał Rachunek kosztów podróży, naliczając 42 euro za każdą dobę podróży służbowej (również krajowej). Dowód: polecenia wyjazdu służbowego – k. 30-39 I. P. otrzymywał 42 euro za każdą dobę podróży służbowej. Nocował jedynie w kabinie swojego pojazdu. Niesporne, a nadto: przesłuchanie powoda – k. 160-161 Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się niezasadne. Podstawą prawną roszczenia są przepisy art. 77
i 5 k.p., które zobowiązują niepublicznego pracodawcę do przyznania diety w wysokości określonej jak dla podróży krajowej, pozostawiając wysokość ryczałtu za nocleg do regulacji wewnętrznej pracodawcy. Z kolei prawną możliwość uregulowania, w którym ryczałt za nocleg jest zawarty w ogólnej kwocie za dobę podróży służbowej kilkukrotnie potwierdził Sąd Najwyższy. Tak było w wyroku z dnia 13 sierpnia 2015 r. (II PK 241/14), opartym na analogicznym stanie faktycznym, w którym pracownicy – kierowcy otrzymywali 42 euro za dobę podróży, co stanowiło ekwiwalent za diety i nocleg. Potwierdziły to także późniejsze orzeczenia – wyrok z dnia 15 września 2015 r., II PK 248/14, wyrok z dnia 26 stycznia 2016 r., II PK 308/14 oraz wyrok z dnia 3 lutego 2016 r., II PK 334/14, w których każdorazowo oddalono skargę kasacyjną dotyczącą wyroku oddalającego powództwo kierowcy w sytuacji analogicznej do powoda. Powód w swoim przesłuchaniu potwierdził, że faktycznie otrzymywał 42 euro za każdą dobę podróży służbowej – tak jak ujęto w pisemnych rozliczeniach kosztów podróży. W rezultacie Sąd Rejonowy uznał, że umowa o pracę przewidująca ryczałt za nocleg, mieszczący się wraz z dietą w łącznej kwocie 42 euro za dobę podróży służbowej, jest zgodna z prawem. Skoro została wykonana, to powództwo nie zasługuje na uwzględnienie bez potrzeby badania liczby noclegów w poszczególnych krajach, a także bez konieczności roztrząsania zarzutu potrącenia podniesionego przez pracodawcę. Wnioski dowodowe w tym zakresie podlegały oddaleniu, jako bezprzedmiotowe. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 § 1 oraz 99 k.p.c.), w myśl której strona przegrywająca jest zobowiązana na żądanie drugiej strony do zwrotu kosztów procesu według stopnia w jakim przegrała proces. Powód, jako strona przegrywająca proces ma obowiązek zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów celowej obrony. Do tychże zalicza się koszt zastępstwa procesowego wyliczony według § 6 pkt 5 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) – stosowane z uwagi na chwilę wniesienia powództwa. Poza tym strona pozwana poniosła koszt 17 zł opłaty od pełnomocnictwa. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3.(...) 17 listopada 2016 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.