V Ka 580/16

(1)/M./ s. J. i M. ur. (...) w P. oskarżonego o przestępstwo z art. 278 § 1 kk, art. 190 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 13 lipca 2016r. sygn. akt II K 716/15 I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20zł (dwadzieścia złotych) oraz obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 170zł (sto siedemdziesiąt złotych). SSO Sławomir Klekocki Sygn. akt V.2 Ka 580/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r. Sygn. akt II K 716/15 Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim uznał A. M.

(1)za winnego tego, że: 1. w dniu 25.07.2015r. w O. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia sprzętu wędkarskiego w postaci wędki karpiowej C., kołowrotka marki K. (...) i F. F., wędki feder marki Q., sygnalizatora marki C., podpórki aluminiowej, lampy czołowej wędkarskiej oraz okularów i czapki koloru granatowego marki N. tj. przedmiotów o łącznej wartości 1660 zł na szkodę J. T.

(1)tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i za to na mocy art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, 2. w dniu 26 lipca 2015r. w O. telefonicznie kierował groźby pozbawienia życia i spalenia domu wobec J. T.

(1), który wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10zł. Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej w pkt 1 kary pozbawienia wolności na okres próby 1 roku. Na mocy art. 72 § 1 pkt 8 k.k. zobowiązał oskarżonego do zachowania się w sposób zgodny z prawem w okresie próby. Na mocy art. 72 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody w całości przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego J. T.

(1)kwoty 1660zł w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Na mocy art. 627 k.p.k. i art. 617 k.p.k. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące opłatę w wysokości 170zł oraz wydatki w wysokości 70 zł. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego A. M.

(1)zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił : 1.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. :

1. a)art. 4 oraz 410 kpk poprzez brak uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego oraz oparcie wyroku wyłącznie na okolicznościach obciążających oskarżonego,
2. b)art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, zwłaszcza w zakresie oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, którym Sąd dał wiarę w całości, w żaden sposób nie dokonując koniecznej i ostrożnej oceny ich wiarygodności, spójności oraz nie uwzględniając faktu, iż świadek miał bezpośredni interes w pomawianiu oskarżonego,
3. c)art. 424 kpk poprzez: - brak konkretnego i przekonującego wskazania, na jakich podstawach materiał dowodowy obciążający oskarżonego uznany został za wiarygodny , a dowody i okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego stały się wyłączną podstawą wyroku, mimo ich wyraźnej wewnętrznej sprzeczności, -brak konkretnego wskazania, jakie ustalenia faktyczne Sądu zostały poczynione w oparciu o jakie dowody, czego nie może zastąpić ogólne powołanie dowodów dopuszczonych w sprawie na koniec dokonywanych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych przez Sąd,
4. d)art. 4,7 oraz 9 § 1 kpk poprzez brak dokonania czynności w postaci oględzin miejsca zdarzenia oraz sprawdzenia miejsca pobytu świadka W. W.

(1)w dniu zajścia (sprawdzenie miejsca logowania się świadka do sieci telefonicznej przy połączeniach lub sms-ach), które warunkowały możliwość dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, kluczowych dla niniejszego postępowania; 2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść, a wynikający z przyjęcia, iż:

1. a)oskarżony A. M. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdyż żaden dowód , poza całkowicie niewiarygodnymi zeznaniami J. T., tego nie potwierdza, a wiele dowodów i okoliczności wprost temu zaprzecza,
2. b)zeznania pokrzywdzonego są spójne i wiarygodne, podczas gdy takiego waloru nadać im nie sposób w żadnym w zasadzie zakresie ( przebiegu zajścia, ilości utraconych przedmiotów, wartości tych przedmiotów, rzekomej obawy przed oskarżonym, itp.),
3. c)oskarżony wyrządził pokrzywdzonemu szkodę w wysokości 1660zł , podczas gdy szkoda ta nie została nie tylko wykazana i udowodniona, lecz jest wręcz nawet nieuprawdopodobniona,
4. d)W. W.

(1)nie był obecny na miejscu zdarzenia, podczas gdy nikt tego faktu nie wykluczył, a świadek sam tę okoliczność potwierdza, wraz zresztą z oskarżonym, zeznając w tym zakresie spójnie i konsekwentnie,

1. e)nie sposób przypisywać pokrzywdzonemu chęci pomawiania oskarżonego o niepopełnione przestępstwa, podczas gdy konflikt pokrzywdzonego z oskarżonym oraz jego pobicie przez pokrzywdzonego w dniu 25.07.2015r. w pełni uzasadniało podjęcie takiej próby obrony poprzez atak,
2. f)pokrzywdzony mógł obawiać się rzekomych gróźb oskarżonego kierowanych pod jego adresem, podczas gdy jego zachowanie w ogóle tego nie potwierdza,
3. g)zeznania świadka A. S. potwierdzają brak obecności świadka W. na miejscu zdarzenia, podczas gdy z zeznań tych wyraźnie wynika, iż świadek patrzył na zajście z dużej odległości , w zapadających ciemnościach i nie rozpoznawał żadnej osoby tam będącej. W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów i zasadzenie na jego rzecz kosztów obrony za obie instancje. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji przede wszystkim podnosi zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz przekroczenie zasadę swobodnej oceny dowodów, przyjmując, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Powyższe zarzuty byłyby zasadne jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki , którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji podnosi, że sąd winien dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego A. M.

(1)oraz zeznaniom W. W.

(1), które jego zdaniem zasługują na wiarę, natomiast pozostałe zeznania świadków w tym pokrzywdzonego J. T.

(1)są wewnętrznie sprzeczne. W pierwszej kolejności obrońca oskarżonego podnosi, że sąd I instancji błędnie ustalił, że świadek W. W.

(1)nie był w dniu zdarzenia na rybach wraz z oskarżonym. Zdaniem apelującego zeznania świadka A. S.

(2)wskazują, że obserwował zdarzenie z dużej odległości, w zapadających ciemnościach i nie rozpoznawał żadnej osoby tam będącej. Jednak świadek A. S.

(2)w swoich zeznaniach złożonych przed sądem rejonowym na rozprawie wyraźnie stwierdził, że świadek W. W.

(1), który miał być z oskarżonym w dniu zdarzenia nie jest tą osobą z którą tego dnia był oskarżony. Ponadto z zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym przez tego świadka wynika jednoznacznie, że w momencie przyjazdu oskarżonego z nieznanym mężczyzną nad rzekę O. było jeszcze jasno skoro zapamiętał ten świadek kolor samochodu pokrzywdzonego, który także w tym czasie przyjechał na ryby. Ponadto zupełnie pomija obrońca oskarżonego fakt, że świadek W. W.

(1)nie pamięta kłótni z tego samego dnia oskarżonego z T. J. mężczyzną o przezwisku (...) pomimo, że zarówno pokrzywdzony jak świadek A. S.

(2)w swoich zeznaniach o tym fakcie mówią. W trakcie zdarzenia z pokrzywdzonym oskarżony jak zeznają pokrzywdzony i świadek A. S.

(2)wzywał osobę z którą przyjechał na ryby tego dnia wołając „A. choć „ . Sam świadek W. W.

(1)stwierdził wyraźnie przed sądem, że nikt kiedykolwiek nie nazywał go imieniem A.. Słusznie zatem sąd rejonowy uznał, że świadek W. W.

(1)nie był tego dnia z oskarżonym na rybach i jego zeznania ni zasługują na wiarę. Pomija również obrońca oskarżonego zeznania świadka K. K., który rozmawiał z oskarżonym przez telefon i słyszał jak oskarżony nie tylko groził pokrzywdzonemu, że go pobije, zabije, że mu dom spali ale również przyznał się do kradzieży sprzętu wędkarskiego mówiąc „ że jak klęknie i go przeprosi, to mu odda ego sprzęt”. Tym samym zarzuty podniesione w apelacji mają w ocenie sądu okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów zgromadzonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego w sposób bezstronny, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a przy tym uwzględnił zasady doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcia Sądu I instancji znajdują oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku całego postępowania (art. 410 kpk). Wnikliwe i obszerne pisemne motywy zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd I instancji w pełni uwzględnia reguły wyrażone w art. 4 kpk, art. 5 kpk oraz art. 7 kpk. Sąd I instancji nie dopuścił się jak sugeruje w swojej apelacji obrońca oskarżonej obrazy przepisów postępowania art. 7 kpk, ponieważ dokonana przez sąd rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była bezstronna, rzetelna i kompleksowa. Nie trafny okazał się również zarzut obrazy przepisu art. 9 kpk, że sąd I instancji z urzędu winien był przeprowadzić miejsce logowania się świadka W. W. do sieci telefonicznej oraz dokonania czynności w postaci oględzin miejsca zdarzenia. Od 1 lipca 2015 r. weszły w życie nowe przepisy kodeksu postępowania karnego, które zobowiązywały strony a nie sąd do inicjatywy dowodowej. Skoro oskarżony w trakcie procesu kontradyktoryjnego nie składał takich wniosków to sąd I instancji nie miał obowiązku takich dowodów przeprowadzać. Wymierzone oskarżonemu kary 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 1 roku za czyn z art.278 § 1 kk oraz kara grzywny w ilości 50 stawek dziennych po 10 zł. każda za czyn z art. 190 § 1 kk nie są karami rażąco niewspółmiernie surowymi, są one adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości, są to kary wolnościowe. Dolegliwość tych kar nie przekracza stopnia winy oskarżonego i prawidłowo realizuje cele zapobiegawcze w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej, dlatego i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, nie podzielając przytoczone na jej poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 636 § 1 kpk. SSO Sławomir Klekocki