Sygn. akt VIII U 2118/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rozprawie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Danuta Dadej-Wi

§ 3k.p.c.

sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Zgodnie z przywołanym przepisem uchybienie terminowi wniesienia odwołania powoduje jego odrzucenie, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, a ciężar wykazania tych warunków spoczywa na wnoszącym odwołanie, (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 27 września 2012 roku, sygn. III AUz 73/12; postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2012 roku, sygn. III AUz 174/12; postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2012 roku, sygn. III AUz 77/12). W orzecznictwie podkreśla się, że dokonanie oceny, czy przekroczenie terminu było nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, pozostawione jest uznaniu sądu. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. III UK168/05 °raz postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2014 roku, sygn. III AUz 12/14). Dokonując oceny ziszczenia się drugiego z warunków, tj. czy przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, które nie było nadmierne, nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującej się, należy wskazać, zgodnie z poglądami wyrażonymi w nauce przedmiotu i orzecznictwie, że użyte w art.

§ 3k.p.c.

pojęcie "przyczyny niezależne" jest szersze od pojęcia "brak winy" w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. W konsekwencji niektóre zachowania zawinione (w okolicznościach danej sprawy np. nieznajomość przepisów - zob. J. Gudowski (w:) T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego..., t. II, s. 723) nie wyłączają uznania przekroczenia terminu do złożenia odwołania za niezależne od wnoszącego odwołanie, (uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 1996 roku, sygn. II URN 63/95) Jednakże w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie wskazany pogląd nie znajduje zastosowania, bowiem ubezpieczony nie powołał żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać uznanie przekroczenia terminu do wniesienia odwołania za mające miejsce z przyczyn niezależnych od skarżącego. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż dla stwierdzenia, czy przewidziany w cytowanym na wstępie art.

§ 1k.p.c.

termin do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego został zachowany, podstawowe znaczenie ma ustalenie daty doręczenia decyzji odwołującemu się. W tym zakresie kierować się należy regułami ustanowionymi w postępowaniu administracyjnym, ponieważ faza poprzedzająca postępowanie sądowe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ma charakter postępowania administracyjnego. Fakt doręczenia pisma określonej osobie fizycznej w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, że otrzymała je właściwa osoba (doręczenie nastąpiło bezpośrednio do rąk adresata - art. 42 k.p.a., tzw. doręczenie właściwe), lub kiedy spełnione zostały warunki określone w art. 43 i 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze). Według powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.), a w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu - pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie pierwsze k.p.a.). Decyzja została wysłana przez organ rentowy na adres do korespondencji wskazany przez wnioskodawcę. „

1. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie jest jednostką organizacyjną, której stanowi art. 45 k.p.a. Z tego też względu osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a.
2. Co do zasady, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną jest miejscem pracy w rozumieniu art. 42 § 1 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji, innej niż wskazanie przez stronę adresu prowadzenia działalności (miejsca pracy), jako miejsca doręczania pism, prawnie bezskuteczne jest doręczenie osobie fizycznej pism w jej mieszkaniu” (wyrok NSA W-wa z 20.01.2015 r. II GSK 1956/13). Zaskarżona decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, w dniu 13.09.2013 r. a okoliczność kiedy skarżący zapoznał się z jej treścią nie ma znaczenia dla biegu terminu do złożenia odwołania i wynika tylko ze sposobu prowadzenia swoich spraw przez ubezpieczonego. W pierwszym rzędzie należy podnieść, że doręczenie zaskarżonej decyzji z 9.09.2013 r. na adres korespondencyjny nastąpiło skutecznie, pomimo braku poprawności opisania osoby, która podjęła się oddania pisma adresatowi. Wnioskodawca miał świadomość zakończenia postępowania dotyczącego przeniesienia odpowiedzialności i trudno uznać za wiarygodne, iż gdyby nie otrzymał decyzji nie interesowałby się wynikiem postępowania. Gdyby faktycznie decyzja nie została mu doręczona, skarżący powziąwszy wiadomość o jej treści i dacie wydania w oparciu o doręczoną mu 3.09.2014 r., opisaną wyżej odpowiedź na odwołanie, powinien podjąć próby wyjaśnienia w organie rentowym już w tej dacie. Skarżący nie podjął jednak żadnych działań, w tym kierunku a do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych udał się dopiero w październiku 2015 r. po otrzymaniu upomnienia dotyczących spłaty zaległych zobowiązań. Niezależnie od tego, skonstruowany przez skarżącego zarzut nieotrzymania decyzji z 9.09.2013 r. stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, z którego wynika, że z treścią decyzji i pouczeniem skarżący miał możliwość zapoznania się już w dniu 3.02.2014 r. Z doręczonych w tej dacie przez Sąd Okręgowy w sprawie z odwołania M. J. pism dowiedział się bowiem, że "wobec jego osoby toczyło się postępowanie mające za przedmiot określenie odpowiedzialności odwołującego za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek ZUS przez spółkę (...) (...)oraz że w stosunku do niego została wydana decyzja. Zignorowanie przez skarżącego tej informacji i zaniechanie podjęcia działań zmierzających do jej potwierdzenia oraz złożenia odwołania od wydanej w stosunku do niego decyzji nie może być uznane za przyczyny od skarżącego niezależnie, a wniesienie odwołania po upływie około dwóch lat od zapoznania się z treścią decyzji i zawartym w niej pouczeniem nie może być ocenione jako nienadmierne w rozumieniu art.

§ 3k. p.

c. Niezłożenie odwołania w terminie nie było spowodowane przyczynami od skarżącego niezależnymi, ale wynikało z jego świadomego i celowego działania, ukierunkowanego na uniknięciu odbioru przesyłek, ignorowania informacji o wydaniu wobec niego zaskarżonej decyzji, pomimo otrzymania odpowiedzi na odwołanie z opisaną treścią dotyczącej go decyzji. Odwołanie skarżący złożył z około dwuletnim opóźnieniem po otrzymaniu upomnienia do zapłaty i podjętej przez siebie decyzji o wyjaśnieniu spraw spółki. Wobec ustalenia, że nie ziściły się przesłanki wymienione w art.

§ 3k.p.c.

Sąd orzekł jak w postanowieniu. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść przepisu art. 98 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2 w zw. z § 6 pkt. 5 w rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu biorąc pod uwagę niezbędny nakład pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego związany ze sporządzeniem odpowiedzi na odwołanie i stawiennictwa na posiedzenia.