niezbędne było ustalenie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza pomiędzy latami, w których kaucja mieszkaniowa została wpłacona a datą orzekania w niniejszej sprawie. Fakt, iż taka zmiana we wskazanym okresie wystąpiła jest oczywisty i nie wymaga dowodu. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości powództwo jest usprawiedliwione częściowo. Sąd zastosował powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądowym model waloryzacji opartej na wskaźniku wysokości kaucji w stosunku do poziomu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w chwili wpłaty kaucji, a następnie zastosowaniu tego wskaźnika jako mechanizmu waloryzacji przy zastosowaniu podstawieniu go do wielkości przeciętnego wynagrodzenia w chwili obecnej. Ponieważ oficjalne wskaźniki wynagrodzeń w Polsce do 1998 r. były podawane w ujęciu netto, obecny wskaźnik (tj. za rok 2016 r.) również podlegać musi unettowieniu, aby zachować walor porównawczy. Zgodnie z art. 316 § 1 k.p.c. Sąd przyjął do waloryzacji najbardziej aktualne dane w zakresie poziomu przeciętnych wynagrodzeń, czyli za III kwartał roku 2016 r. – kwota 4251 zł brutto. Po unettowieniu jest to suma 3024 zł. Wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w roku 1978 r. – 4.887 st. zł (por. Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 25 maja 1990 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników w gospodarce uspołecznionej w latach 1950-1989 oraz w kolejnych kwartałach 1989 r., Dz.Urz. GUS, 1990 r., Nr 10, poz. 42), z czego wynika, że wpłacone przez powoda kaucje stanowiły łącznie 118 % przeciętnego wynagrodzenia. W tym stanie zwaloryzowana wartość kaucji przed oceną rozkładu ryzyka inflacji wynosi 3568 zł 32 gr. ( 118 % x 3024 zł). Sąd rozłożył ryzyko inflacji na obie strony po połowie, gdyż poprzednik prawny pozwanego (i sam pozwany) nie mieli możliwości uzyskiwania z wpłaconej kaucji pożytków cywilnych (np. zyski z lokat bankowych itp.). Negatywne skutki hiperinflacji dotknęły więc obie strony procesu w równym stopniu. Ponadto, powód uzyskał kosztem pozwanego cenę sprzedaży przedmiotowego lokalu na poziomie znacznie niższym od poziomu aktualnych cen rynkowych. Mając powyższe na uwadze zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1784 zł. 16 gr. (3568 zł. 32 gr. / 2) na mocy art.
W pozostałym zakresie powództwo oddalono na mocy art.
a contrario. O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 100 k.p.c. Z uwagi na to, że każda ze stron częściowo wygrała niniejszy proces, przy wyliczeniu kosztów zastosowano zasadę ich stosunkowego wzajemnego rozdzielenia w stosunku, w jakim każda ze stron wygrała proces. Powód wygrał proces w 38 %. Koszty poniesione przez powoda to opłata sądowa od pozwu w kwocie 230 zł. 38 % z tej sumy to 87.40 zł, które będzie przedstawione do rozliczenia z kosztami pozwanego. Pozwany wygrał proces w 62 %. Koszty poniesione przez pozwanego to – dla wskazanej z pozwie wartości przedmiotu sporu (powyżej 1500 zł, nie więcej niż 5000 zł) – opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej 1.200 zł (por. § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych […]). 62 % z tej sumy to 372 zł. Wynik operacji rozliczenia kosztów daje kwotę 284, 60 zł (600- 87,40 zł), którą powód jest obowiązany zapłacić pozwanemu (punkt III. sentencji).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.