II AKa 14/16 | Europaius

Sygnatura akt II AKa 14/16 Wyrok po sprostowaniu na podstawie postanowienia z dnia 9 listopada 2016 roku WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2016 roku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Stanisław Rączkowski (spr.) Sędziowie: SA Grzegorz Kapera SA Robert Wróblewski Protokolant: Aldona Zięta przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanego do Prokuratury Regionalnej Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniach 13 października 2016 roku i 7 listopada 2016 roku sprawy M. K.

(1)oskarżonego z art. 231 § 1 kk i art. 231 § 2 kk i art. 266 § 2 kk i art. 239 § 1 kk i art. 18 § 2 kk w związku z art. 245 kk w związku z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, art. 231 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk, art. 231 § 1 kk i art. 266 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, art. 231 § 1 kk i art. 266 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, art. 231 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk, art. 228 § 3 kk i art. 271 § 3 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk, art. 231 § 1 kk i art. 231 § 2 kk i art. 266 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk, art. 231 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk W. Ż.

(1)oskarżonego z art. 231 § 2 kk i art. 18 § 3 kk w związku z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk, art. 228 § 3 kk i art. 204 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 kk, art. 228 § 3 kk i art. 266 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk w związku z art. 65 kk, art. 228 § 3 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 kk, art. 258 § 1 kk, art. 231 § 1 kk i art. 266 § 2 kk i art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk S. H.

(1)oskarżonego z art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk, art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk, art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 kk, art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 kk, art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk, art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 kk, art. 229 § 3 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonych: S. H.

(1), M. K.

(1), P. T.

(1)i W. Ż.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 września 2015 roku, sygn. akt III K 122/13 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. Ż.

(1)w ten sposób, że : 1. z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie I podpunkt 3 eliminuje ustalenia, że ujawniał P. T.

(1)i S. H.

(1)informacje „o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, ujawniał treści wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych” oraz eliminuje słowo „również”,

z podstawy skazania za czyn opisany w punkcie I podpunkt 5 eliminuje art. 231§2k.k. ,
w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie I podpunkt 6 przyjmuje, że oskarżony usiłował utrudnić prowadzone postępowanie karne lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczność działań podjętych przez organy postępowania karnego i czyn ten kwalifikuje z art. 231§1k.k. w zw. z art. 266§2k.k. i art. 13§1k.k. w zw. z art. 239§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. i art. 12k.k., a za podstawę skazania za ten czyn przyjmuje art. 14§1k.k. w zw. z art. 239§1k.k. w zw. z art. 11§3k.k.
z opisu czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie I podpunkt 3 i podpunkt 4 eliminuje ustalenie „działając w zorganizowanej grupie przestępczej” oraz z podstawy skazania za te czyny eliminuje art. 65k.k. II. utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. Ż.

(1), III. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. K.

(1)w ten sposób, że:

przypisany oskarżonemu czyn w punkcie II podpunkcie 3 kwalifikuje z art. 231§1k.k.i art. 266§2k.k. oraz art. 239§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. i na podstawie art. 439§1pkt 9 k.p.k. w związku z art. 17§1 pkt 6 k.p.k. i art. 632pkt 2 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie II podpunkt 3 części rozstrzygającej i umarza postępowanie karne w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu we wskazanym punkcie zaliczając w tej części koszty procesu na rachunek Skarbu Państwa, stwierdzając jednocześnie, iż utraciła moc kara łączna,
z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II podpunkcie 5 eliminuje art. 12 k.k. oraz art. 239§1k.k. oraz eliminuje ustalenie w odniesieniu do tego czynu „utrudniając tym samym postępowanie karne o sygn. V Ds. 1502/03/S”,
w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II podpunkcie 6 przyjmuje, iż oskarżony usiłował utrudnić postepowanie karne o sygn.. Ds.1502/03/S lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na konsekwentną postawę procesową I. C.

(1)oraz nie podjęcie działań przez D. B.

(1), do których był nakłaniany i czyn ten kwalifikuje z art. 231§2k.k. w zw. z art. 266§2k.k. i art. 13§1k.k. w zw. z art. 239§1k.k. w zw. z art. 11§2k.k. w zw. z art. 12k.k. IV. utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. K.

(1); V. na podstawie art. 85§1i2k.k. oraz art. 86§1k.k. wymierza oskarżonemu M. K.

(1)karę łączną 1( jednego)roku i 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; VI. na podstawie art. 69§1k.k. i art. 70§1pkt 1k.k. w zw. z art. 4§1k.k. warunkowo zawiesza oskarżonemu M. K.

(1)wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby 2( dwóch) lat; VII. na podstawie art. 63§1k.k. zalicza oskarżonemu M. K.

(1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 27 czerwca 2005 r. do 17 stycznia 2006r. stwierdzając, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; VIII. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. H.

(1)oraz P. T.

(1); IX. zasądza od oskarżonych: W. Ż.

(1), M. K.

(1)i S. H.

(1)na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków wyłożonych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym po 5 złotych, z tym, że od M. K.

(1)3 złote oraz wymierza im opłaty: - W. Ż.

(1)900 zł za drugą instancję, - M. K.

(1)300 zł za obie instancje, - S. H.

(1)400 zł za drugą instancję, a zwalnia od kosztów sądowych za drugą instancję P. T.

(1); X. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata R. K. 600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego P. T.

(1)w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu VAT. UZASADNIENIE Prokurator Prokuratury Okręgowej w Świdnicy w sprawie V Ds. 34/09/s skierował do Sądu Okręgowego w Świdnicy akt oskarżenia, którym objęto 17 osób, a którym to oskarżonym zarzucono łącznie popełnienie 84 przestępstw (k. 1-25). Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą III K 232/09. Wobec 13 osób zapadły już prawomocne wyroki( k. 166, k. 1816, k. 2377, k. 3171). 1. W. Ż.

(1)został oskarżony o to, że ( zarzuty XXXIV-XXXIX a/o) : I. w okresie od maja 1998 roku do końca 2002 roku w Ś., w woj. (...), brał udział w założonej i kierowanej przez P. T.

(1)i S. S.

(1), a następnie od roku 2002 roku kierowanej tylko przez S. S.

(1)zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, między innymi polegających na naruszaniu przepisów określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, czerpaniu korzyści z cudzego nierządu i inne, w skład której w różnych okresach czasu wchodzili S. G., D. W.

(1), M. O., M. H. ps. (...), J. G.

(1), M. G. ps. (...), M. R. ps. (...), J. B. ps. (...), A. N., T. K.

(1)ps.(...), K. K., B. O., P. P.

(1)ps. (...) S. N.

(1), S. C.

(1), J. Z.

(1), M. W.

(1), M. A. i inne osoby, - tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k.; II. w okresie od maja 1998 roku do grudnia 2000 roku w M. i Ś., w woj. (...), działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w realizacji z góry powziętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., przyjmował przekazywane mu przez P. T.

(1), S. S.

(1)i S. M., korzyści majątkowe w postaci alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych świadczonych przez prostytutki zatrudnione w Klubie (...), których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę w zamian za zachowania stanowiące naruszenie przepisów prawa i niedopełnienie obowiązków służbowych, poprzez niepodejmowanie ciążących na nim na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa obowiązków podjęcia działań prawnych zmierzających do pociągnięcia wyżej wymienionych do odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z nierządu innych osób, przez to ułatwiał im prowadzenie takiej działalności, - tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 k.k. i art. 204 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.; III. w okresie od 2000 roku do końca 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., w zamian za obietnicę otrzymania korzyści majątkowych lub osobistych lub też w zamian za korzyści majątkowe i osobiste przekazywane mu przez P. T.

(1), S. S.

(1)w postaci pieniędzy w kwotach nie mniejszych niż po 1000 złotych miesięcznie, alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych prostytutek zatrudnionych w Klubie (...), których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę naruszał powszechnie obowiązujące przepisy prawa, przekraczał swoje uprawnienia w ten sposób, że ujawniał wyżej wymienionym informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, ujawniał treści wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych bądź działaniach operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję materiałach operacyjnych obciążających członków grupy, udaremniając tym samym pociągnięcie ich do odpowiedzialności karnej, - tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.; IV. na przełomie 2001/ 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry powziętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, na szkodę interesu publicznego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., nie dopełnił ciążących na nim obowiązków służbowych i naruszył powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w ten sposób, iż podczas zatrzymania dokonanego wraz z innymi funkcjonariuszami Policji, do kontroli samochodu osobowego marki B. (...) koloru fioletowego, którym poruszali się D. B.

(1)i S. S.

(1), wykonując czynność służbową przeszukania osoby D. B.

(1)i S. S.

(1)ujawnił przewożone przez nich, a schowane w ubraniu D. B.

(1)środki odurzające i substancje psychotropowe w postaci 50 gram marihuany i 30 gram amfetaminy, jednakże informacji tej nie przekazał pozostałym funkcjonariuszom Policji wykonującym czynności oraz nie dokonał zatrzymania wyżej wymienionych, udaremniając tym samym poniesienie przez nich odpowiedzialności karnej, a następnie zażądał od ustalonej osoby wydania radia samochodowego marki B. z (...) model L. (...) o wartości nie mniejszej niż 450 złotych, które jako korzyść majątkową od niego przyjął, - tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k.; V. w okresie od połowy 2001 roku do października 2003 roku w P. i Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowych jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., niedopełniał obowiązków służbowych, w ten sposób, że pomimo tego że będąc zobowiązanym z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie podjął działań zmierzających do pociągnięcia W. D.

(1)do odpowiedzialności karnej za wprowadzanie do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy jak i produkcję tej substancji w założonej przez niego wytwórni amfetaminy w P., czym ułatwił mu prowadzenie takiej produkcji, - tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 3 w zw. z art. 53 ust. 2 i art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k.; VI. na początku 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., przekroczył swoje uprawnienia służbowe i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że wielokrotnie ujawniał W. D.

(1)został oskarżony o to, że (zarzuty LI –LVIII a/o) : VII. w okresie od 1996 do 1998 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny – policjant Sekcji Kryminalnej Komendy Policji w Ś., działając w celu osiągnięcia korzyści osobistych polegających na uzyskaniu wyników w pracy, działając na szkodę interesu publicznego, przekraczał przysługujące mu uprawnienia służbowe jak i nie dopełniał obowiązków służbowych w ten sposób, iż nie podejmował działań prawnych zmierzających do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej A. L., w zamian za przekazywanie części wcześniej skradzionych przez A. L. samochodów, w tym samochodu marki R. (...), o nieustalonym numerze rejestracyjnym i wykazanie, że zostały one odzyskane jako w wyniku działań Policji, podawał nieprawdziwe okoliczności odzyskania tych samochodów, udaremniając w ten sposób pociągnięcie wyżej wymienionego do odpowiedzialności karnej, - tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k.; VIII. w lutym 2002 r. w Ś. woj. (...) działając z góry powziętym zamiarem jako funkcjonariusz publiczny – policjant Sekcji Kryminalnej Komendy Policji w Ś., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przekroczył przysługujące mu uprawnienia służbowe jak i nie dopełniał ciążących na nim obowiązków służbowych, działając na szkodę interesu publicznego, w ten sposób, że pomimo posiadanych informacji nie podjął działań prawnych zmierzających do pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osoby, która dokonała w nocy 7/8 lutego 2002 r. w Ś. włamania i kradzieży samochodu marki A. (...) nr rejestracyjny (...) na szkodę M. M.

(1), podał nieprawdziwe okoliczności odzyskania tego samochodu, czym utrudnił prowadzone postępowanie karne o sygn. Ds. 741/02 nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w Świdnicy, - tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k.; IX. w okresie od 1997 roku do lipca 2004 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w Ś., naruszał powszechnie obowiązujące przepisy prawa, niedopełniał ciążących na nim obowiązków służbowych, przekraczał swoje uprawnienia w ten sposób, że wielokrotnie ujawniał D. B.

(1)informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko określonym osobom, ujawniał treści wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia wyżej wymienionego lub jego znajomych do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych bądź działaniach operacyjnych skierowanych wobec poszczególnych osób, zebranych przez Policję materiałach operacyjnych wiedząc, iż wyżej wymieniony pozostaje w zainteresowaniu Policji jako osoba podejrzewana o popełnienie szeregu przestępstw, ułatwiając tym samym uniknięcia poniesienia odpowiedzialności karnej, -tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.; X. na początku 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry powziętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny – policjant Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w Ś., przekraczał swoje uprawnienia i niedopełniał ciążących na nim obowiązków w ten sposób, że na prośbę D. B.

(1)ujawnił mu informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom zorganizowanej grupy przestępczej, treści znanych mu wyjaśnień innych podejrzanych w tym w sprawie Ds.5421/01 prowadzonej przeciwko M. S., P. P.

(1)i innym podejrzanym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy przestępczej w tym D. B.

(1), D. W.

(1), J. G.

(1)i S. S.

(1)do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję czynnościach procesowych bądź działaniach operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję materiałach operacyjnych obciążających członków grupy, udaremniając tym samym pociągnięcie ich do odpowiedzialności karnej, - tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.; XI. w kwietniu i maju 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry powziętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny – policjant Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w Ś., naruszył powszechnie obowiązujące przepisy prawa niedopełniając i przekraczając ciążące na nim obowiązki służbowe w ten sposób, że na prośbę D. B.

(1)nie dokonał zabezpieczenia użytkowanego przez niego pojazdu marki T. (...), pomimo ujawnienia w nim niezgodności w numerach identyfikacyjnych silnika, a następnie przekazał mu informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonych sprawdzeniach legalności pochodzenia tego pojazdu - tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk. w zw. z art. 11 § 2 kk. i art. 12 k.k.; XII. w sierpniu 2003 roku w Ś., w woj. (...), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w Ś., w zamian za obietnicę otrzymania korzyści majątkowej złożonej przez ustaloną osobę, naruszając ciążące na nim obowiązki służbowe, na prośbę wyżej wymienionego zobowiązał się do odzyskania zabezpieczonego na policyjnym parkingu samochodu marki V. (...), o numerze rejestracyjnym (...), którego właścicielką była I. L. i który był użytkowany przez D. K. i w tym celu sporządził notatkę urzędowa z dnia 04 sierpnia 2003 r., w której zawarł nieprawdziwe informacje o przeprowadzonej rozmowie z I. L., podczas której miała ona wyrazić zgodę na wydanie pojazdu, czym wprowadził w błąd Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego w Ś. co do zasadności wydania zezwolenia nr (...) na odbiór tego samochodu przez D. K. a następnie po wydaniu tego samochodu przyjął od ustalonej osoby korzyść majątkową w postaci telefonu komórkowego marki S. o wartości nie mniejszej niż 600 złotych, - tj. o przestępstwo z art. 228 § 3 k.k. i art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. w zw. z art. 12 k.k.; XIII. w dniu 2 września 2003 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny – policjant Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w Ś., naruszył powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w celu osiągnięcia korzyści osobistych w postaci uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej lub karnej za kontakty z osobami podejrzewanymi o popełnianie przestępstw, przekraczając swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że jako osoba nieuprawniona podjął z policyjnej izby zatrzymań w Komendzie Powiatowej Policji zatrzymanego D. B.

(1), a następnie w nieformalnej rozmowie ujawnił mu informacje stanowiące tajemnicę służbową, iż: nie zostaną przedstawione mu zarzuty popełnienia przestępstwa, nadal będą wobec niego prowadzone przez Policję czynności operacyjne i procesowe mające na celu zebranie materiału dowodowego umożliwiającego mu przedstawienie zarzutów, istnieją ustalenia operacyjne dokonane przez Policję potwierdzające ich wspólne kontakty, jak również uzgodnił z nim, iż w przypadku ujawnienia przez Policję ich wspólnych kontaktów i załatwianych spraw, w trakcie ewentualnego przesłuchania na te okoliczności D. B.

(1)przedstawi wersję, iż był jego policyjnym informatorem, utrudniając tym samym prowadzone postępowanie karne V Ds.1502/03/S, - tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 i 2 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; XIV. w okresie od września 2003 roku do lipca 2004 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej Komendy Powiatowej Policji w Ś., w celu osiągnięcia korzyści osobistych w postaci uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej lub karnej za kontakty z osobami podejrzewanymi o popełnianie przestępstw, naruszył powszechnie obowiązujące przepisy prawa jak i przekroczył swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że podczas co najmniej 6 spotkań ujawnił D. B.

(1)informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygnaturze Ds.1502/03/S w sprawie przeciwko J. G.

(1)i innym podejrzanym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne, w tym treść obciążających jego jak i inne osoby, w tym funkcjonariuszy Policji współpracujących z podejrzanymi, wyjaśnień I. C.

(1)mających znaczenie prawne dla pociągnięcia członków grupy przestępczej do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych w tym postępowaniu, działań operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję i Prokuraturę w toku śledztwa materiałów operacyjnych i procesowych obciążających członków grupy, jak również nakłaniał D. B.

(1)do podjęcia bezprawnych działań w postaci użycia przemocy celem zmuszenia podejrzanej I. C.

(1)do zmiany obciążających go wyjaśnień, utrudniając tym samym prowadzone postępowanie karne, - tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 i 2 k.k. i art. 266 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 245 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.; 3. S. H.

(1)( poprzednio S.) został oskarżony o to, że ( zarzuty LXI-LXV z a/o) : XV. w okresie od maja 1998 r. roku do grudnia 2000 roku w M. i Ś., w woj. (...), kierując zorganizowaną grupą przestępczą i działając wspólnie i w porozumieniu z P. T.

(1)i S. M., w realizacji z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie udzielał korzyści majątkowych i osobistych w postaci: pieniędzy w nieustalonych kwotach, alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych prostytutek zatrudnionych w Klubie (...), których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę, ustalonemu funkcjonariuszowi publicznemu – policjantowi zatrudnionemu w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w Ś., w celu skłonienia jego do: naruszenia przepisów prawa, niedopełnienia obowiązków służbowych poprzez niepodejmowanie ciążących na tym funkcjonariuszu na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa obowiązków podjęcia działań prawnych zmierzających do pociągnięcia jego i innych osób do odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z nierządu innych osób; przekroczenia uprawnień poprzez przewożenie utargów pieniężnych uzyskanych z prowadzenia tego Klubu do mieszkania S. M., rozwożenie i ochranianie zatrudnionych w tym Klubie kobiet uprawiających nierząd jak i ochronę lokalu, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XVI. w okresie od maja 1998 roku do końca 2002 roku w M., w woj. (...), działając kierując zorganizowana grupą przestępczą oraz wspólnie i w porozumieniu z P. T.

(1)i S. M., w realizacji z góry podjętego zamiaru, wielokrotnie udzielał korzyści majątkowych i osobistych w postaci: alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych świadczonych przez prostytutki zatrudnione w Klubie (...), których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę, funkcjonariuszom publicznym – policjantom zatrudnionym w Komendzie Powiatowej Policji w Ś.- S. C.

(1), S. N.

(1), W. Ż.

(1)i M. A. w celu skłonienia ich do zachowań stanowiących naruszenie przepisów prawa, w tym do niedopełnienia obowiązków służbowych poprzez niepodejmowanie ciążących na nich na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa obowiązków podjęcia działań prawnych zmierzających do pociągnięcia jego i innych osób do odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z nierządu, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. zw. z art. 65 § 1 k.k.; XVII. w okresie od maja 1998 roku do 30 czerwca 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, kierując zorganizowaną grupą przestępczą, wielokrotnie udzielał korzyści majątkowe w postaci pieniędzy w nieustalonych kwotach funkcjonariuszowi publicznemu - policjantowi Komendy Powiatowej Policji w Ś.- M. W.

(1), w celu skłonienia go do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów prawa, przekraczania uprawnień polegającego na ujawnianiu wyżej wymienionemu informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, treści wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję czynnościach procesowych bądź działaniach operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję materiałach operacyjnych obciążających członków grupy, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XVIII. na przełomie 2001 i 2002 roku w Ś., kierując zorganizowaną grupą przestępczą, wręczył nieustalonemu funkcjonariuszowi publicznemu - oficerowi (...) Biura (...), korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 5000 złotych, w zamian za uzyskanie od niego informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, treści znanych mu wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję czynnościach procesowych bądź działaniach operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję materiałach operacyjnych obciążających członków grupy, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XIX. w okresie od 2000 roku do końca 2002 roku Ś., w woj. (...), kierując zorganizowaną grupą przestępczej, w realizacji z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z P. T.

(1)wielokrotnie przekazywał korzyści majątkowe i osobiste w postaci: pieniędzy w kwotach nie mniejszych niż 1000 zł miesięcznie, alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych, których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę, świadczonych przez prostytutki zatrudnione w agencji towarzyskiej (...) w M., funkcjonariuszowi publicznemu – policjantowi zatrudnionemu w Komendzie Powiatowej Policji w Ś.- W. Ż.

(2)został oskarżony o to, że ( zarzuty LXVI-LXXII z a/o) : XX. w okresie od maja 1998 r. roku do grudnia 2000 r. roku w M. i Ś., w woj. (...), kierując zorganizowaną grupą przestępczą i działając wspólnie i w porozumieniu ze S. S.

(1)i S. M., w realizacji z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie udzielał korzyści majątkowych i osobistych w postaci: pieniędzy w nieustalonych kwotach, alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych prostytutek zatrudnionych w Klubie (...), których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę, ustalonemu funkcjonariuszowi publicznemu – policjantowi zatrudnionemu w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w Ś., w celu skłonienia wyżej wymienionego funkcjonariusza do: naruszenia przepisów prawa, niedopełnienia obowiązków służbowych poprzez niepodejmowanie ciążących na tym funkcjonariuszu na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa obowiązków podjęcia działań prawnych zmierzających do pociągnięcia jego i innych osób do odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z nierządu innych osób; przekroczenia uprawnień poprzez przewożenie utargów pieniężnych uzyskanych z prowadzenia tego Klubu do mieszkania S. M., rozwożenie i ochranianie zatrudnionych w tym Klubie kobiet uprawiających nierząd jak i ochronę lokalu, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXI. w okresie od maja 1998 roku do końca 2002 roku w M., w woj. (...), działając kierując zorganizowana grupą przestępczą oraz wspólnie i w porozumieniu ze S. S.

(1), S. N.

(1)i W. Ż.

(1), M. A. i innym w celu skłonienia ich do zachowań stanowiących naruszenie przepisów prawa, w tym do niedopełnienia obowiązków służbowych poprzez niepodejmowanie ciążących na nich na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa obowiązków podjęcia działań prawnych zmierzających do pociągnięcia go i innych osób do odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z nierządu, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXII. w okresie od 2000 roku do końca 2002 roku Ś., w woj. (...), kierując zorganizowaną grupą przestępczej, w realizacji z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu ze S. S.

(1)w celu skłonienia go do podjęcia zachowań stanowiących naruszenie przepisów prawa, polegających na ujawnieniu wyżej wymienionemu informacji stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, ujawnieniu treści wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych bądź działaniach operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję materiałach operacyjnych obciążających członków grupy, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.; XXIII. w okresie od listopada 1999 roku do czerwca 2000 roku Ś., w woj. (...), kierując zorganizowaną grupą przestępczej, w realizacji z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie przekazywał korzyści majątkowe i osobiste w postaci: pieniędzy w kwotach od 200 do 1000 zł miesięcznie, alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych, których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę, świadczonych przez prostytutki zatrudnione w agencji towarzyskiej (...) w M., działającym wspólnie i w porozumieniu funkcjonariuszom publicznym – policjantom zatrudnionym w Komendzie Powiatowej Policji w Ś.- S. C.

(1)i S. N.

(1)w celu skłonienia ich do podjęcia zachowań stanowiących naruszenie przepisów prawa, polegających na wielokrotnym ujawnieniu wyżej wymienionemu informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonym przez Policję postępowaniu karnym o sygnaturze Ds. 4144/99 w sprawie przeciwko P. T.

(1), w tym ujawnienie przez nich treści obciążających go wyjaśnień innych podejrzanych i zeznań świadków, mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Prokuraturę czynnościach procesowych, uzgadniał z nimi treść mających być składanych przez niego wyjaśnień, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.; XXIV. w okresie od początku 2002 roku do lipca 2004 roku w Ś., w woj. (...), działając w zorganizowanej grupie przestępczej w realizacji z góry podjętego zamiaru, wielokrotnie udzielał korzyści majątkowych i osobistych w postaci: alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych świadczonych przez prostytutki zatrudnione w Klubie (...) „(...) P.”, których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę, funkcjonariuszom publicznym – policjantom zatrudnionym w Komendzie Powiatowej Policji w Ś.- S. C.

(1), S. N.

(1)i M. A. w celu skłonienia ich do zachowań stanowiących naruszenie przepisów prawa, w tym do niedopełnienia obowiązków służbowych poprzez niepodejmowanie ciążących na nich na mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa obowiązków podjęcia działań prawnych zmierzających do pociągnięcia go i innych osób do odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z nierządu, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXV. w okresie od maja 1998 roku do lipca 2004 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, kierując zorganizowaną grupą przestępczą wielokrotnie udzielał lub obiecał udzielić funkcjonariuszom publicznym - policjantom Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej Komendy Powiatowej Policji w Ś.- S. C.

(1)i S. N.

(1)korzyści majątkowe i osobiste przekazywane w postaci: pieniędzy w kwotach od 200 do 1000 złotych, alkoholu o nieustalonej wartości, wyrobów ze złota o wartości nie mniejszej niż 300 zł., darmowych usług seksualnych prostytutek zatrudnionych w agencji towarzyskiej (...) w M. i „(...) P.” w Ś., których wartość wynosiła nie mniej niż 150 zł. za godzinę, w celu skłonienia ich do podjęcia zachowań stanowiących naruszenie powszechnie obowiązujące przepisów prawa, niedopełnienia ciążących na nich obowiązków służbowych i przekraczania uprawnień, polegających na wielokrotnym ujawnianiu jemu jak i innym członkom grupy informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, ujawnianiu treści wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych bądź działaniach operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję materiałach operacyjnych obciążających członków grupy, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.; XXVI w okresie od listopada 2003 roku do lipca 2004 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, kierując zorganizowaną grupą przestępczą wielokrotnie udzielał funkcjonariuszowi publicznemu - policjantowi Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej Komendy Powiatowej Policji w Ś. - S. C.

(1)korzyści majątkowe i osobiste przekazywane w postaci: pieniędzy w kwotach od 200 do 1000 złotych, alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych prostytutek zatrudnionych w agencji towarzyskiej (...) w M. i „(...) P.” w Ś., których wartość wynosiła nie mniej niż 150 zł. za godzinę, w celu skłonienia go do podjęcia zachowań stanowiących naruszenie powszechnie obowiązujące przepisów prawa, niedopełnienia ciążących na nich obowiązków służbowych i przekroczenia uprawnienia, polegających na ujawnianiu jemu jak i D. B.

(1)informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygnaturze Ds.1502/03/S w sprawie przeciwko J. G.

(1)i innym podejrzanym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne, w tym treść obciążających członków grupy zeznań świadka M. M.

(2)jak i wyjaśnień I. C.

(1)mających znaczenie prawne dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych w tym postępowaniu, działań operacyjnych skierowanych wobec członków grupy, zebranych przez Policję i Prokuraturę w toku śledztwa materiałów operacyjnych obciążających członków grupy, - tj. o przestępstwo z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k.; Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r. – sygn. akt III K 232/09 ( k. 1816) : I. oskarżonego W. Ż.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIV aktu oskarżenia , eliminując z jego opisu stwierdzenie, iż zorganizowaną grupę przestępczą założyli i kierowali P. T.

(1)i S. S.

(1), tj. występku z art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 2 k.k., przyjmując, że w skład zorganizowanej grupy przestępczej wchodzili m.in. D. W.

(1), M. H., J. G.

(1), M. G., J. B., A. N., T. K.

(1)i inne osoby i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; II. oskarżonego W. Ż.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w bliżej nieokreślonym czasie na przestrzeni lat 1998-2000 w realizacji z góry powziętego zamiaru, działając czynem ciągłym jako funkcjonariusz policji – policjant sekcji dochodzeniowo-śledczej Komendy Powiatowej Policji w Ś., będąc wielokrotnie obecnym w agencji towarzyskiej (...) w M., wiedząc o tym, że zatrudnione tam kobiety uprawiają nierząd, z którego inne osoby czerpały korzyści majątkowe, nie podjął ciążących na nim z mocy powszechnie obowiązującego prawa obowiązków podjęcia działań prawnych zmierzających do pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej za czerpanie korzyści z nierządu innych osób, przez to ułatwiał im prowadzenie takiej działalności, tj. występku z art. 204 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 204 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. oskarżonego W. Ż.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVI aktu oskarzenia, eliminując z opisu tego czynu stwierdzenie, iż w ramach otrzymywanych korzyści, korzystał z darmowych usług seksualnych prostytutek zatrudnionych w Klubie (...) w M. jak i darmowego alkoholu, a nadto precyzując, że w ramach ujawnionych informacji, o których mowa w zarzucie, przekazywał te dotyczące planowanych bądź będących w toku realizacji działań operacyjnych policji, skierowanych wobec członków grupy, jak i zebranych przez policje materiałów operacyjnych obciążających członków grupy, utrudniając w ten sposób czynności zmierzające do pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej, tj. występku z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; IV. oskarżonego W. Ż.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVII aktu oskarżenia, tj. występku z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; V. oskarżonego W. Ż.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVIII aktu oskarzenia, uzupełniając jego opis przez stwierdzenie, że w ten sposób naruszał zasady w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj. występku z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 cytowanej ustawy wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 25 (dwadzieścia pięć) zł każda; VI. oskarżonego W. Ż.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIX aktu oskarżenia, uzupełniając jego opis o stwierdzenie, że działał w ten sposób na szkodę interesu publicznego poprzez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj. występku z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; VII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu W. Ż.

(1)karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu W. Ż.

(1)okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 27 czerwca 2005 r. do dnia 1 lutego 2006 r.; IX. zwolnił oskarżonego W. Ż.

(1)od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty, zaś wydatki w tym zakresie zaliczył na rachunek Skarbu Państwa; X. oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LI aktu oskarzenia, modyfikując jego opis o stwierdzenie, że w ten sposób działał na szkodę interesu publicznego poprzez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj. występku z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XI. oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LII aktu oskarżenia, modyfikując jego opis o stwierdzenie, że w ten sposób działał na szkodę interesu publicznego poprzez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj. występku z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XII. oskarżonego M. K.

(1)uniewinnił od popełnienia czynów opisanych w punktach: LIII i LVII aktu oskarżenia i w tym zakresie wydatki poniesione w sprawie zaliczył na rachunek Skarbu Państwa; XIII. oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LIV aktu oskarżenia, iż dopuścił się go na przestrzeni roku 2001, jak i modyfikując jego opis w ten sposób, że na prośbę D. B.

(1)przekazał mu informację stanowiącą tajemnicę służbową odnośnie działań operacyjnych, które miały być podejmowane przez policję m.in. w związku ze sprawą o sygn. Ds. 5421/01 prowadzoną przeciwko M. S., P. P.

(1)i innym podejrzanym z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, które to informacje dotyczyły m.in. J. G.

(1), D. W.

(1)i S. S.

(1), wiedząc że pozostawali oni w zainteresowaniu policji, jako osoby podejrzewane o popełnienie przestępstw, ułatwiając tym samym uniknięcie przez nich odpowiedzialności karnej, jak i przyjął, że w ten sposób działał na szkodę interesu publicznego poprzez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz jednocześnie wyeliminował z treści zarzutu zapis dotyczący działania czynem o charakterze ciągłym, z góry powziętym zamiarem, tj. występku z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XIV. oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LV części wstępnej wyroku, przyjmując że w ten sposób działał na szkodę interesu publicznego poprzez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj. występku z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XV. oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LVI aktu oskarżenia, tj. występku z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XVI. oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie września i października 2003 r. w Ś. w realizacji z góry powziętego zamiaru, czynem o charakterze ciągłym jako funkcjonariusz publiczny – policjant Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej Komendy Powiatowej Policji w Ś., w celu osiągnięcia korzyści osobistych w postaci uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności dyscyplinarnej lub karnej za kontakty z osobami podejrzewanymi o popełnienie przestępstw, naruszył powszechnie obowiązujące przepisy prawa, jak i przekroczył swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że podczas kilkukrotnych spotkań z D. B.

(1)ujawnił mu informację stanowiącą tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygn. Ds. 1502/03/s w sprawie przeciwko J. G.

(1)i innym podejrzanym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne, w tym treść zeznań i wyjaśnień I. C.

(1), w których ujawniła ona m.in. przekazywanie przez M. K.

(1)D. B.

(1)takich właśnie informacji, jak i pomawiała tegoż D. B.

(1)o popełnianie przez niego szeregu przestępstw, co miało znaczenie prawne, dla pociągnięcia członków grupy przestępczej do odpowiedzialności karnej, jak i ustala, że informacje te dotyczyły planowanych przez policję i prokuratora czynności procesowych w tym postępowaniu, działań operacyjnych policji skierowanych wobec członków grupy oraz zebranych materiałów operacyjnych ich obciążających, jak również ustala, że M. K.

(1)nakłaniał D. B.

(1)do podjęcia bezprawnych działań, w tym gróźb karalnych zmierzających do spowodowania zmiany przez I. C.

(1)obciążających ich wyjaśnień, utrudniając tym samym prowadzenie postępowania karnego o sygn. Ds. 5421/01, czym z kolei działał na szkodę interesu publicznego poprzez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj. występku z art. 231 § i 2 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XVII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu M. K.

(1)karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XVIII na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonego M. K.

(1)warunkowo zawiesił na okres próby 5 (pięciu) lat; XIX na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu M. K.

(1)karę grzywny w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek po 90 (dziewięćdziesiąt) zł każda; XX na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu M. K.

(1)na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 27 czerwca 2005 r. do dnia 13 stycznia 2006 r. licząc, iż jeden dzień aresztowania równoważny jest dwóm dziennym stawkom grzywny; XXI na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych wymierzył oskarżonemu M. K.

(1)opłatę na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 1920 zł i obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 290,50 zł; XXII oskarżonego S. H.

(1)uniewinnił od popełnienia czynów opisanych w punktach: LXI i LXIV i w tym zakresie wydatki poniesione w sprawie zaliczył na rachunek Skarbu Państwa; XXIII oskarżonego S. H.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXII części wstępnej wyroku, z tym, że wyeliminował z jego opisu stwierdzenie, że kierował zorganizowaną grupą przestępczą, natomiast przyjął, że przestępstwa tego dopuścił się w ramach jej działalności, a nadto wykluczył, by w ten sposób udzielał korzyści w postaci darmowych usług seksualnych świadczonych przez prostytutki w klubie towarzyskim (...) w M. M. A. i W. Ż.

(1), tj. występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; XIV oskarżonego S. H.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXIII części wstępnej wyroku, z tym że wyeliminował z jego opisu stwierdzenie, że kierował zorganizowaną grupą przestępczą, jak i ustalił, że przedmiotowych informacji M. W.

(1)udzielał mu za pieniądze otrzymywane od niego w ramach wynagrodzenia za udział w przewożeniu środków odurzających i psychotropowych, jak i ograniczył zakres ujawnianych przez M. W.

(1)informacji do tych dotyczących działań operacyjnych policji skierowanych wobec członków grupy i zebranych materiałów operacyjnych ich obciążających, jak i uznał tego oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXV, z tym że wyeliminował z jego opisu stwierdzenie, iż kierował zorganizowaną grupą przestępczą, natomiast przyjął, że zarzucanego przestępstwa dopuścił się w ramach jej działalności, jak i ograniczył zakres informacji przekazywanych mu przez W. Ż.

(1)do tych dotyczących planowanych bądź będących w toku działań operacyjnych policji skierowanych wobec członków grupy, jak i zebranych przez policję materiałów operacyjnych obciążających członków grupy, przyjmując, że przestępstw tych dopuścił się, działając czynem o charakterze ciągłym w okresie od maja 1998 r. do końca 2002 r., w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem tj. występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XV na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu S. H.

(1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, XVI na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych wymierzył oskarżonemu S. H.

(1)opłatę na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 400 zł i obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 880,50 zł; XVII oskarżonego P. T.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXVI części wstępnej wyroku, z tym że wyeliminował z jego opisu stwierdzenie, że naruszenie przepisów prawa i niedopełnienie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza policji R. Z. polegać miało m.in. na przewożeniu utargów pieniężnych z agencji towarzyskiej (...) w M. do mieszkania S. M., a nadto by oskarżony ten kierował zorganizowaną grupą przestępczą, działając w tym zakresie razem i w porozumieniu ze S. S.

(1), przyjmując jednocześnie, że przestępstwa tego dopuścił się w ramach działalności tej grupy, jak i uznał go za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXVII części wstępnej wyroku, z tym że wykluczył z jego opisu, by oskarżony ten kierował zorganizowaną grupą przestępczą, działając w tym zakresie razem i w porozumieniu ze S. S.

(1), przyjmując jednocześnie, że przestępstwa tego dopuścił się w ramach działalności tej grupy, jak i wyeliminował osobę W. Ż.

(1)z grona wymienionych tam funkcjonariuszy policji, jako korzystających z udzielanych im korzyści majątkowych i osobistych, jak i uznał go za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXX, eliminując z jego opisu osobę M. A., jako korzystającego z darmowych usług seksualnych świadczonych przez prostytutki zatrudnione w klubie towarzyskim (...) P., uznając że wszystkich tych przestępstw dopuścił się czynem o charakterze ciągłym, w okresie od maja 1998 r. do lipca 2004 r. w Ś. i M., w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, tj. występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XVIII oskarżonego P. T.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXVIII części wstępnej wyroku, z tym, że wyeliminował z jego opisu stwierdzenie, by oskarżony ten kierował zorganizowaną grupą przestępczą, przyjął natomiast, że przestępstwa tego dopuścił się w ramach działalności takiej grupy, ustalając czas jego popełnienia na okres lat 2001-2002, jak i wykluczył by W. Ż.

(1)korzystał w zamian za przekazywane informacje, o których mowa w treści zarzutu, z darmowych usług prostytutek, ograniczając jednocześnie zakres informacji stanowiących tajemnicę służbową do tych dotyczących planowanych działań operacyjnych policji wobec członków grupy i związanych z tym przeszukaniach i zatrzymaniach poszczególnych osób oraz do zebranych przez policję materiałach operacyjnych obciążających członków grupy, tj. występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIX oskarżonego P. T.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie LXIX części wstępnej wyroku, z tym że wyeliminował z jego opisu stwierdzenie, że oskarżony ten kierował zorganizowaną grupą przestępczą, przyjął natomiast, że dopuścił się tego przestępstwa w ramach działalności takiej grupy, jak i wykluczył z jego opisu osobę S. N.

(1), jako ujawniającego informacje stanowiące tajemnicę służbową dotyczącą wskazanego tam postępowania karnego, tj. występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXX oskarżonego P. T.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punktach: LXXI i LXXII części wstępnej wyroku, eliminując z ich opisu stwierdzenie, że oskarżony ten kierował zorganizowaną grupą przestępczą, przyjmując natomiast że dopuścił się ich w ramach działalności takiej grupy, jak i wykluczył, by S. N.

(1)przyjmował od niego pieniądze we wskazanych tam kwotach, ograniczając zakres przekazywanych przez S. N.

(1)i S. C.

(1)informacji stanowiących tajemnicę służbową do tych dotyczących likwidacji agencji towarzyskiej w Ś. należącej do mężczyzny o ps. (...), jak i innych działań operacyjnych policji skierowanych wobec członków grupy oraz o zebranych przez policję materiałach operacyjnych ich obciążających, utrudniając w ten sposób pociągnięcie tych osób do odpowiedzialności karnej, a nadto w przypadku S. C.

(1)do informacji stanowiącej tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygn. Ds. 1502/03/S w sprawie przeciwko J. G.

(1)i innym podejrzanym o popełnianie przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym treści obciążających członków grupy zeznań M. M.

(2)i wyjaśnień I. C.

(1), mających znaczenie prawne dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, uznając tym samym, że przestępstw tych dopuścił się czynem o charakterze ciągłym w okresie od maja 1998 r. do lipca 2004 r. w Ś., działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, tj. występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XXXI na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu P. T.

(1)karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; XXXII na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych wymierzył oskarżonemu P. T.

(1)opłatę na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 400 zł i obciążył go wydatkami poniesionymi w sprawie w kwocie 7304,90 zł; Apelacje od powyższego wyroku wnieśli : S. H.

(1)( k. 2189-2194), M. K.

(1)( k. 2195-2201), P. T.

(1)( k. 2264-2267), W. Ż.

(1)( k.2264-2267). Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych : W. Ż.

(1)– w zakresie czynu z punktu XLIII, M. K.

(1)- w zakresie czynu z punktu LVII i S. H.

(1)– w zakresie czynu z punktu LXIV( k. 2161-2183). Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. o sygn. akt II AKa 285/11 ( k. 2377) : I zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W. Ż.

(1)w ten sposób, że: a)przyjął, iż oskarżony ten popełnił przestępstwo z art. 204 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. zarzucone mu w punkcie XXXV aktu oskarżenia, działając w zorganizowanej grupie przestępczej i podstawę skazania za to przestępstwo uzupełnił o przepis art. 65 § 1 k.k.; b)orzeczoną w stosunku do oskarżonego W. Ż.

(1)karę łączną pozbawienia wolności obniżył do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy; c)na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej zaliczył oskarżonemu W. Ż.

(1)okresy rzeczywistego pozbawienia go wolności: ⚫. ⚫ od dnia 27 czerwca 2005r. do dnia 1 lutego 2006r.; ⚫ od dnia 24 lutego 2006r. do dnia 19 maja 2006r.; ⚫ od dnia 18 kwietnia 2011r. do dnia 29 kwietnia 2011r.; II zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. K.

(1)w ten sposób, że uniewinnił go od przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k., zarzucanego w punkcie LV części wstępnej, zaś kosztami sądowymi w tej części obciążył Skarb Państwa; III uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. K.

(1)z wyłączeniem punktu LIII aktu oskarżenia i sprawę w tej części przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Świdnicy; IV w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego W. Ż.

(1), a także zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych S. H.

(1)i P. T.

(2)utrzymał w mocy; V zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata R. T. 600 złotych tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego P. T.

(1)w postępowaniu odwoławczym oraz 138 złotych tytułem zwrotu VAT; VI zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze odpowiednio: a)od oskarżonego W. Ż.

(1)w wysokości 401,40 złotych, w tym 1,40 złotych tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa oraz 400 złotych tytułem opłaty za obie instancje; b)od oskarżonego S. S.

(1)w wysokości 401,40 złotych, w tym 1,40 złotych tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa oraz 400 złotych tytułem opłaty za II instancję; c)od oskarżonego P. T.

(1)w wysokości 1.139,40 złotych, w tym 739,40 złotych tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa oraz 400 złotych tytułem opłaty za II instancję. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu kasacji W. Ż.

(1), S. H.

(1)i P. T.

(1), wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r. o sygn. VKK 30/12, na podstawie art. 439§1pkt 11 uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2011 r. i poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 18 kwietnia 2011 r. w części dotyczącej W. Ż.

(1), S. H.

(1)oraz P. T.

(1), a nadto na podstawie art. 435k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. wobec M. K.

(1)i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd Najwyższy podał, że „ Sąd Najwyższy zmuszony był z urzędu stwierdzić zaistnienie uchybienia należącego do katalogu bezwzględnych przyczyn odwoławczych, tj. art. 439§1pkt 11k.p.k., gdyż przedmiotowa sprawa w dniu 10 maja 2010 r. przed Sądem Okręgowym w Świdnicy( k. 581 i n. t. XLIII) została rozpoznana pod nieobecność oskarżonych : W. Ż.

(1), S. S.

(1), P. T.

(2)a także M. K.

(1), pomimo że stawili się oni na rozprawę, a wydalenie ich przez procedujący Sąd nastąpiło z pogwałceniem ich prawa do obrony”( k. 3171-3172). Postanowieniem z dnia 18 pażdziernika 2013 r. ( k. 3248) Sąd Okręgowy w Świdnicy połączył do wspólnego rozpoznania sprawy : M. K.

(1), która została przekazana z Sądu Rejonowego w Świdnicy ze sprawą oskarżonych W. Ż.

(1), S. H.

(1)i P. T.

(1). Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r.( k. 3423) Sąd Okręgowy w Świdnicy na podstawie art. 17§1pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 339§3 pkt 1 k.p.k. umorzył postępowanie karne wobec M. K.

(1)w zakresie czynu LIII i LV aktu oskarżenia oraz wobec S. H.

(1)w zakresie czynów LXI i LXIV aktu oskarżenia. Obaj oskarżeni zostali prawomocnie uniewinnieni od tych zarzutów. Sąd Najwyższy uchylił wyroki, którymi obaj zostali uniewinnieni, po rozpoznaniu kasacji wniesionej przez obrońcę S. H.

(1). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 9 września 2015 r. o sygn. akt III K 122/13 : I. w przypadku oskarżonego W. Ż.

(1):

na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 punktem 6)k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIV aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku,
na podstawie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 punktem 6) k.p.k., przyjmując kwalifikację prawną czynu z art. 204 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. obowiązującego przed dniem 26 maja 2014 roku umorzył postępowanie w zakresie czynu zarzuconego mu w punkcie XXXV aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku,
uznał go za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVI aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, przy czym wyeliminował z opisu tego czynu sformułowania: „lub osobistych”, „i osobiste” oraz „alkoholu o nieustalonej wartości, darmowych usług seksualnych prostytutek zatrudnionych w Klubie (...), których wartość wynosiła ok. 150 zł za godzinę”, a nadto sprecyzował, że w ramach ujawnianych informacji, przekazywał również wiadomości o planowanych lub realizowanych działaniach operacyjnych Policji skierowanych wobec członków grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, jak i zebranych przez Policję materiałów operacyjnych obciążających członków tej grupy, utrudniając w ten sposób czynności zmierzające do pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej, to jest występku z art. 228 § 3 k.k. i z art. 266 § 2 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
uznał go za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku, to jest występku z art. 228 § 3 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
uznał go za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVIII aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, uznając, iż został on popełniony w okresie od lipca 2002 roku do dnia 10 października 2003 roku, przy czym uzupełnił jego opis o stwierdzenie, że dokonując go naruszał zasady w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, to jest przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 i 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu kary: 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 25 (dwadzieścia pięć) złotych każda stawka dzienna,
uznał go za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIX aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, przy czym uzupełnił jego opis o stwierdzenie, że dokonując go działał on na szkodę interesu publicznego przez naruszanie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, to jest występku z art. 231 § 1 k.k. i z art. 266 § 2 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, II. oskarżonego M. K.

(1):

uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku( zarzut LI aktu oskarżenia),
uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku( zarzut LII aktu oskarżenia),
uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LIV aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, przy czym ustalił, że dopuścił się on go w 2001 roku i zmienił jego opis, przyjmując, że oskarżony na prośbę D. B.

(1)przekazał temu ostatniemu informację stanowiącą tajemnicę służbową odnośnie działań operacyjnych, które miały być podejmowane przez Policję między innymi w związku ze sprawą o sygnaturze Ds. 5421/01 prowadzoną przeciwko M. S., P. P.

(1)i innym podejrzanym z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, które to informacje dotyczyły między innymi J. G.

(1), D. W.

(1)i S. S.

(1)wiedząc, że pozostawali oni w zainteresowaniu Policji, jako osoby podejrzewane o popełnienie przestępstw, ułatwiając tym samym uniknięcie przez nich odpowiedzialności karnej, przyjmując, że w ten sposób działał na szkodę interesu publicznego poprzez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wyeliminował z treści zarzutu zapis dotyczący działania czynem o charakterze ciągłym, to jest występku z art. 231 § 1 k.k. i z art. 266 § 2 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LVI aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, to jest występku z art. 228 § 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
uznał, w odniesieniu do zarzutu wskazanego w punkcie LVII aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie XI części wstępnej wyroku, za winnego tego, że w dniu 2 września 2003 roku w Ś., jako funkcjonariusz publiczny – policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., działając w celu osiągnięcia korzyści osobistych w postaci uniknięcia odpowiedzialności dyscyplinarnej lub karnej za kontakty z osobami podejrzewanymi o popełnianie przestępstw, przekroczył swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że przekazał osobie nieuprawnionej D. B.

(1)stanowiące tajemnicę służbową informacje, których ujawnienie mogło narazić na szkodę prawnie chroniony interes, o tym, że: - nie zostaną mu przedstawione zarzuty, - nadal będą wobec niego prowadzone przez Policję czynności operacyjne i procesowe mające na celu zebranie materiału dowodowego umożliwiającego przedstawienie mu zarzutów, - istnieją ustalenia operacyjne dokonane przez Policję potwierdzające ich wspólne kontakty uzgadniając przy tym, iż w przypadku ujawnienia przez Policję ich wspólnych kontaktów i załatwianych spraw w trakcie ewentualnego przesłuchania na te okoliczności D. B.

(1)przedstawi wersję, iż był jego policyjnym informatorem, utrudniając tym samym postępowanie karne o sygnaturze V Ds. 1502/03/S, czym działał na szkodę interesu publicznego, to jest popełnienia występku z art. 231 § 2 k.k. i z art. 266 § 2 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, 6. uznał, w odniesieniu do zarzutu wskazanego w punkcie LVIII aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie XII części wstępnej wyroku, za winnego tego, że we wrześniu i październiku 2003 roku w Ś., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny – policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., działając w celu osiągnięcia korzyści osobistych w postaci uniknięcia odpowiedzialności dyscyplinarnej lub karnej za kontakty z osobami podejrzewanymi o popełnianie przestępstw, przekroczył swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że podczas kilkukrotnych spotkań z D. B.

(1)ujawnił mu informację stanowiącą tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygnaturze V Ds. 1502/03/S w sprawie przeciwko J. G.

(1)i innym podejrzanym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne, w tym o treści obciążających jego oraz inne osoby (włączając w to funkcjonariuszy Policji współpracujących z podejrzanymi) wyjaśnień I. C.

(1), mających znaczenie prawne dla pociągnięcia członków grupy przestępczej do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i prokuraturę czynnościach procesowych w tym postępowaniu, działaniach operacyjnych skierowanych wobec członków grupy oraz zebranych materiałach operacyjnych ich obciążających, a także nakłaniał D. B.

(1)do podjęcia bezprawnych działań w postaci użycia przemocy celem zmuszenia I. C.

(1)do zmiany obciążających go wyjaśnień, utrudniając tym samym prowadzone postępowanie karne, czym działał na szkodę interesu publicznego, to jest popełnienia występku z art. 231 § 2 k.k. i z art. 266 § 2 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, III. oskarżonego S. H.

(1)(wcześniej S.): 1. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LXII aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku, przy czym sformułowanie „kierując zorganizowaną grupą przestępczą” zastąpił sformułowaniem: „w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw” i przyjął, że nie udzielał on korzyści w postaci darmowych usług seksualnych świadczonych przez prostytutki w Klubie (...) w M. M. A. i W. Ż.

(1), to jest występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, 2. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach LXIII i LXV aktu oskarżenia, a wskazanych w punktach XIV i XV części wstępnej wyroku, przy czym stwierdził, że działał on w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od maja 1998 roku do końca 2002 roku, wyeliminował stwierdzenie, że kierował zorganizowaną grupą przestępczą i zastąpił je stwierdzeniem, że działał w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, przyjął, że M. W.

(1)udzielał mu informacji za pieniądze otrzymywane od niego z tytułu wynagrodzenia za uczestnictwo w przewożeniu środków odurzających i substancji psychotropowych oraz ograniczył zakres ujawnianych przez M. W.

(1)i W. Ż.

(1)informacji do działań operacyjnych skierowanych wobec członków grupy oraz zebranych przez Policję materiałów operacyjnych obciążających jej członków, to jest występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, IV. oskarżonego P. T.

(1): 1. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów w punktach LXVI, LXVII, i LXX aktu oskarżenia, tj. zachowań wskazanych w punktach XVI, XVII i XX części wstępnej wyroku, przy czym stwierdził, że działał on w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od maja 1998 roku do lipca 2004 roku, eliminując stwierdzenie, że kierował zorganizowaną grupą przestępczą i zastępując je stwierdzeniem, że działał w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, uznał, że funkcjonariuszem publicznym, o którym mowa w punkcie XVI części wstępnej wyroku był R. Z. i wyeliminował z opisu czynu zawartego w tym punkcie sformułowanie: „ze S. S.

(1)i”, nadto wyeliminował sformułowania: „przekroczenie uprawnień poprzez przewożenie utargów pieniężnych uzyskanych z prowadzenia tego Klubu do mieszkania S. M.” (punkt XVI części wstępnej wyroku), i (...) (punkt XVII części wstępnej wyroku) oraz i (...) (punkt XX części wstępnej wyroku), to jest występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 2. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LXVIII aktu oskarżenia, a opisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku, przy czym sformułowanie „kierując zorganizowaną grupą przestępczą” zastąpił sformułowaniem: „w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw”, przyjął, że czyn został popełniony w latach 2001-2002, wykluczył, by W. Ż.

(1)w zamian za przekazywane informacje, o których mowa w treści zarzutu, korzystał z darmowych usług prostytutek oraz ograniczył zakres informacji stanowiących tajemnicę służbową do tych dotyczących planowanych działań operacyjnych Policji wobec członków grupy i związanych z tym przeszukaniach i zatrzymaniach poszczególnych osób oraz do zebranych przez Policję materiałów operacyjnych obciążających członków grupy, to jest występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 3. uznał za winnego popełnienia czynu LXIX zarzucanego mu w akcie oskarżenia, a opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku, przy czym sformułowanie „kierując zorganizowaną grupą przestępczą” zastąpił sformułowaniem: „działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw” i wykluczył z jego opisu S. N.

(1), jako ujawniającego informacje stanowiące tajemnicę służbową dotyczącą wskazanego tam postępowania karnego, to jest występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 4. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach LXXI i LXXII tj. zachowań wskazanych w punktach XXI i XXII części wstępnej wyroku, przy czym stwierdził, że działał on w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w okresie od maja 1998 roku do lipca 2004 roku, eliminując stwierdzenie, że kierował zorganizowaną grupą przestępczą i zastępując je stwierdzeniem, że działał w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, wykluczył, by S. N.

(1)przyjmował od niego pieniądze we wskazanych kwotach, ograniczył zakres przekazywanych przez S. N.

(1)i S. C.

(1)informacji stanowiących tajemnicę służbową do tych dotyczących likwidacji agencji towarzyskiej w Ś. należącej do mężczyzny o pseudonimie (...), jak i innych działań operacyjnych Policji skierowanych wobec członków grupy oraz o zebranych przez Policję materiałach operacyjnych ich obciążających, utrudniając w ten sposób pociągnięcie tych osób do odpowiedzialności karnej, a nadto w przypadku S. C.

(1)do informacji stanowiącej tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygnaturze Ds. 1502/03/S w sprawie przeciwko J. G.

(1)i innym podejrzanym o popełnianie przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym treści obciążających członków grupy zeznań M. M.

(2)i wyjaśnień I. C.

(1), mających znaczenie prawne dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, to jest występku z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 229 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, V. połączył orzeczone kary i wymierzył: 1) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. W. Ż.

(1)karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, 2) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. M. K.

(1)karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 3) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. S. H.

(1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 4) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. P. T.

(1)karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, VI. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 punktu 1) k.k. obowiązującego przed dniem 1 lipca 2015 roku warunkowo zawiesił wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego M. K.

(1), ustalając okres próby na 2 (dwa) lata, VII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym: 1) W. Ż.

(1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 27 czerwca 2005 roku do dnia 1 lutego 2006 roku, od dnia 24 lutego 2006 roku do dnia 19 maja 2006 roku i od dnia 18 kwietnia 2011 roku do dnia 29 kwietnia 2011 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary łącznej pozbawienia wolności, 2) M. K.

(1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 27 czerwca 2005 roku do dnia 13 stycznia 2006 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, 3) P. T.

(1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres pozbawienia wolności od dnia 12 marca 2012 roku do dnia 20 lipca 2012 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary łącznej pozbawienia wolności, VIII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (j. t. Dz. U. nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.) zwolnił oskarżonego W. Ż.

(1)od kosztów sądowych, w tym od opłaty, IX. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: 1. M. K.

(1)kwotę 300 (trzystu) złotych z tytułu opłaty (art. 2 ust. 1 pkt 4) ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych - j. t. Dz. U. nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.), zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił tego oskarżonego od pozostałych kosztów sądowych, 2. S. H.

(1)kwotę 400 (czterystu) złotych z tytułu opłaty (art. 2 ust. 1 pkt 5) ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych - j. t. Dz. U. nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.), zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił tego oskarżonego od pozostałych kosztów sądowych, 3. P. T.

(1)kwotę 400 (czterystu) złotych z tytułu opłaty (art. 2 ust. 1 pkt 5) ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych - j. t. Dz. U. nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.), zaś na podstawie art. 624 § 1 K.p.k. zwolnił tego oskarżonego od pozostałych kosztów sądowych. Powyższy wyrok zaskarżyli wszyscy oskarżeni apelacjami swych obrońców. Obrońca oskarżonego W. Ż.

(1)zaskarżył wyrok w zakresie pkt I podpunkt 3,4,5,6 oraz pkt V podpunkt

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :
art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez niewskazanie przez Sąd w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na jakich dowodach się oparł uznając fakty za udowodnione bądź nieudowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym niedokonanie oceny oraz nieustosunkowanie się do dowodów A. Z.

(1), J. Z.

(2), W. D.

(1)i D. W.

(2), albowiem taksatywne wymienienie dowodów i omówienie ich wyłącznie pod kątem założenia, że oskarżony jest winny nie pozwala na ustalenie na jakiej podstawie Sąd przypisał winę oskarżonemu i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym, co skutkowało dokonaniem dowolnej oceny materiału dowodowego. 2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną wybiórczo i sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a mianowicie: a) w zakresie czynu określonego w pkt III części wstępnej wyroku: - przyjęcie, że dowody ujawnione na rozprawie są wystarczające dla uznania za udowodnione, iż oskarżony W. Ż.

(1)przekazywał P. T.

(1)oraz S. S.

(1)informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonych przez policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, ujawniał treść wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków, planowanych czynnościach procesowych oraz planowanych lub realizowanych działaniach operacyjnych Policji skierowanych wobec członków grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, jak i zebranych przez Policję materiałów operacyjnych obciążających członków tej grupy, utrudniając w ten sposób czynności zmierzające do pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej podczas gdy, analiza zeznań świadków na poszczególnych etapach postępowania nie pozwala na ustalenia jakich postępowań karnych dotyczyły informacje rzekomo ujawnione przez oskarżonego, przeciwko jakim osobom i jakich czynności procesowych i działań operacyjnych członków grupy przestępczej dotyczyły, a także jakie postępowanie karne zostały utrudnione przez podanie wskazanych informacji i w jaki sposób; b) w zakresie czynu określonego w pkt IV części wstępnej wyroku: - uznanie, że oskarżony W. Ż.

(1)dokonał przeszukania D. B.

(1)i ujawnił przy nim narkotyki w oparciu o zmieniane w toku postępowania zeznania świadka D. B.

(1), bez wskazania innych niż zakwestionowany dowodów, pomimo przeczących temu zdarzeniu zeznań pozostałych przesłuchiwanych w sprawie świadków oraz wyjaśnień oskarżonych; c) w zakresie czynów określonych w pkt V i VI części wstępnej wyroku: - uznanie, że zeznania świadków D. B.

(1)i K. P., w zakresie, w jakim ww. świadkowie wskazują na udzielenie przez oskarżonego W. D.

(1)informacji o prowadzonych śledztwach oraz świadomość oskarżonego na temat produkcji i wprowadzania do obrotu przez W. D.

(1)znacznych ilości substancji psychotropowych, zasługują na wiarę, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy w szczególności zeznania świadków A. Z.

(1), J. Z.

(2)i W. D.

(1)jednoznacznie wskazuje, że oskarżony nie tylko nie przekazywał W. D.

(1)informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygn.. akt Ds. 542/01, ale w ogóle nie miał możliwości wejść w ich posiadanie, a nadto nie miał wyobrażenia konkretnego zabronionego czynu, który miał być popełniony przez W. D.

(1); - brak ustaleń dotyczących znamienia działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego oraz znamienia działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w odniesieniu do zachowań oskarżonego, polegających na ujawnieniu W. D.

(1)informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygn.. akt Ds. 542/01 oraz nie podjęcia działań zmierzających do pociągnięcia W. D.

(1)do odpowiedzialności karnej za wprowadzanie do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowych, tj. czynów przypisanych oskarżonemu w pkt I podpunkt 5 i 6 części dyspozytywnej wyroku podczas gdy, ustalenie, że działanie oskarżonego stworzyło rzeczywiste zagrożenie dla interesu publicznego oraz kto i w jaki sposób miałby odnieść korzyść majątkową z tego działania, jest niezbędne do przypisania przestępstwa z art. 231 § 2 k.k.; - braku ustaleń znamienia utrudniania postępowania w odniesieniu do zachowań oskarżonego, polegających na ujawnieniu W. D.

(1)informacji stanowiących tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygn.. akt Ds. 542/01, tj. czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I podpunkt 6 części dyspozytywnej wyroku podczas gdy, ustalenie, czy podjęte przez sprawcę zabiegi w tym kierunku miały faktycznie negatywny wpływ na postępowanie, jest niezbędne do przypisania mu przestępstwa z art. 239 § 1 k.k.; co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1) uniewinnienie oskarżonego W. Ż.

(1)od popełnienia czynów przypisanych w ramach zarzutów XXXVI-XXXIX aktu oskarżenia; ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Apelacja M. K.

(1)została zwrócona przeciwko rozstrzygnięciom zawartym w punkcie II podpunkt 3,4,5,6, w punkcie V podpunkt 2 oraz w punkcie VI. W apelacji postawiono zarzuty I. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, a to:

art. 4 kpk, art. 5§ 2 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez nie zbadanie i nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego oraz braku wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i dokonanie ustaleń wybiórczo z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności wobec braku wskazania przez Sąd w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na jakich dowodach się oparł uznając konkretne fakty za udowodnione bądź nieudowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym w szczególności wyrażające się w braku ustosunkowania się i oceny dowodów korzystnych dla oskarżonego, w tym zeznań św. D. T., św.D. W., św. W., św.A. Z., ich całkowite pominięcie dla poczynionych ustaleń w sprawie, wyrażające się brakiem wskazania w pisemnym uzasadnieniu wyroku szczegółowo przeprowadzonych dowodów i ich analizy w treści uzasadnienia, co uniemożliwia odniesienie się do nich przy równoczesnym całkowitym pominięciu dowodów przeciwnych, co skutkuje dokonaniem dowolnej oceny materiału dowodowego;
art. 7 kpk i w zw. z art. 410 kpk art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegające na uznaniu pomawiających zeznań świadka koronnego za całkowicie wiarygodne, pominięciu okoliczności, które jednoznacznie wskazują na: - sprzeczności w relacjach świadka, co do kwestii przekazywania przez niego informacji oskarżonemu, mimo, że co najmniej w sprawie zabójstwa L., takie informacje przekazał i kwestionowaniu, co do zasady, że kontakty z nim miały charakter pozyskiwania informacji operacyjnych przez oskarżonego, - przedstawieniu faktów nie mających potwierdzenia i nieprawdziwych, co wynika z przedstawianych przez świadka koronnego okoliczności związanych z udostępnieniem przez oskarżonego jego rzekomego pistoletu służbowego marki W.; II. błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść orzeczenia, a to: - o przekazywaniu świadkowi koronnemu informacji stanowiących tajemnicę służbową z postępowania Ds. 542/01, podczas gdy w materiale dowodowym brak jest dowodów świadczących o wiedzy oskarżonego, co do jakiejkolwiek tajemnicy służbowej wynikającej z tego postępowania oraz jej treści, a co wydaje się niezbędnym, by móc ją przekazać, a w konsekwencji by prowadziło do obstrukcji prowadzonego postępowania; - otrzymaniu od świadka koronnego telefonu komórkowego marki S., mimo treści zeznań św. T. K., w związku z udzieloną pomocą w odbiorze samochodu (...) i sporządzeniu notatki służbowej z dnia 4.08.03 r. o nieprawdziwej treści, w tym w szczególności, że nie przeprowadził bezpośredniej rozmowy ze św. I. L. w pobliżu jej komórki; - dotyczących przekroczenia uprawnień służbowych przez ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę służbową podczas pobrania św. D. B. w dniu 2.09.03 r. co do braku przedstawienia mu zarzutów, dalszych czynnościach operacyjnych Policji, a także ustaleniach potwierdzających ich wspólne kontakty, mimo że oskarżony nie dysponował takimi wiadomościami jako tajemnicę służbową, nie ustalając przy tym, by faktycznie informacje te miały negatywny wpływ na postępowanie V Ds. 1502003/S, - ujawnienia tajemnicy służbowej dotyczącej prowadzonego postępowania V Ds. 1502/03/S, w tym w szczególności treści wyjaśnień I. C., a także innych szczegółowych działaniach i planowanych czynnościach Policji i prokuratury, pomimo braku ustaleń, w jaki sposób oskarżony miał wejść w posiadanie tajemnicy służbowej związanej z tą sprawą i jej treści, szczegółowego wskazania ewentualnych działań lub ich zamierzonego braku w toku wskazywanego postępowania przygotowawczego, a co miało wobec ujawnienia tychże informacji utrudnić lub udaremnić postępowanie karne, - ustaleniu, że oskarżony nakłaniał św. D. B. do podjęcia bezprawnych działań wobec I. C., w celu zmiany jej zeznań i utrudniania prowadzonego postępowania karnego. W apelacji sformułowano wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego. W odniesieniu do S. H.

(1)wyrok został zaskarżony w całości. W apelacji zarzucono obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, zwłaszcza art. 5 § 2, 7, 167, 410 kpk oraz art. 424 § 1 – 2 kpk, a polegała na oparciu ustaleń faktycznych wyłącznie o obciążający materiał dowodowy w postaci zeznań świadka koronnego D. B.

(1), jak też świadków: S. M., W. D.

(2), M. W.

(2)oraz M. M.

(3), także wyjaśnień z postępowania przygotowawczego świadka S. C.

(1), nie dostrzegając istniejących między nimi rozbieżności, faktu iż osoby te stanowiły wielokrotnie pośrednie źródła dowodowe, bez dokonania oceny powodów zmiany wyjaśnień S. C.

(1), także nie konfrontując i nie omawiając w motywach dowodów odciążających uzyskanych zwłaszcza z dokumentów w postaci pisma Powiatowej Komendy Policji ze Ś. z 26 lutego 2015 r. Komendy Głównej Policji, Biura Spraw Wewnętrznych, Wydziału we W. z 17 marca 2015 r. których treści zasadniczo pozostawały w zgodzie z zeznaniami S. Z., A. Z.

(1), J. Z.

(3), J. M., J. S.

(1), P. W., R. H., W. J. i D. W.

(2), które to dowody wskazywały, iż współoskarżeni funkcjonariusze policji nie mieli dostępu, jak też nie prowadzili żadnych czynności procesowych oraz poza procesowych dotyczących oskarżonego, co miało istotne znaczenie dla określenia ustawowych znamion przypisanych mu występków łapownictwa czynnego, nadto rezygnacji z uzyskania dowodów, bez procesowego rozstrzygnięcia wniosków z 11 grudnia 2014 r. w związku z pismem Komendy Głównej Policji z 15 lipca 2014 r. oraz wniosku dowodowego w związku z pismem Powiatowej Komendy Policji w Ś. o dołączenie do akt teczek osobowych S. C.

(1), S. N.

(1)oraz M. A. z Komendy Wojewódzkiej Policji we W., co spowodowało, że zaskarżonego orzeczenia wbrew dyrektywie art. 410 kpk oparte zostało na niepełnym materiale dowodowym, w tym istotnym dla obrony oskarżonego, a motywy wyroku zasadniczo sprowadzały się wyłącznie do sumarycznego wymienienia dowodów obciążających, nie omawiają odciążających, toteż uniemożliwiają prześledzenie i analizę toku rozumowania sądu orzekającego, co uniemożliwia instancyjną kontrolę. Nadto w apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucono obrazę przepisów prawa materialnego tj. 63 § 1 kk, albowiem wbrew zasadzie zakazu refortiationis in peius sąd nie zaliczył oskarżonemu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności, co miało miejsce w sprawie III K 232/09 Sądu Okręgowego w Świdnicy, uznając jednocześnie orzeczoną karę pozbawienia wolności za odbytą, a od wskazanego wyroku nie był złożony na niekorzyść oskarżonego środek odwoławczy. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy. Obrońca oskarżonego P. T.

(2)zaskarżyła wyrok w całości. Zarzuciła: 1. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 4 kpk, 7 kpk, 366 kpk, 410 kpk wyrażającą się w jednostronnej na niekorzyść oskarżonego ocenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności oparciu ustaleń faktycznych wyłącznie o obciążający materiał dowodowy w postaci zeznań świadka koronnego D. B.

(1), świadka S. N.

(2), W. D.

(2), M. W.

(2), M. M.

(3), nie wyjaśniając rozbieżności pomiędzy zeznaniami poszczególnych świadków a także nie oceniając powodów zmiany wyjaśnień S. C.

(1), pomijając dowody w postaci dokumentów w postaci Pisma Powiatowej Komendy Policji ze Ś. z dnia 26 lutego 2015 r. Komendy Głównej Policji, Biura Spraw Wewnętrznych Wydziału we W. z dnia 17 marca 2015 r. które to dowody w sposób bezpośredni wskazały, że współoskarżeni funkcjonariusze Policji nie mieli dostępu a także nie prowadzili nigdy czynności procesowych oraz pozaprocesowych dotyczących oskarżonych, co miało znaczenie dla przypisania mu winy w zakresie łapownictwa, w efekcie opierając motywy wyroku na sumarycznym wymieniu dowodów obciążających;

naruszenie przepisu art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego zaistniałych w sprawie i nie wyeliminowanych w toku postępowania wątpliwości, co do zarzucanego mu przestępstwa łapownictwa;
obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 9 § 1 kpk w zw. z art. 172 kpk przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z konfrontacji odmiennie zeznających w sprawie świadków: D. B.

(1), świadka S. N.

(2), W. D.

(2), M. W.

(2), M. M.

(3), co miało wpływ na treść orzeczenia, która to konfrontacja mogła wyjaśnić sprzeczność w zeznaniach wyżej wymienionych świadków w zakresie brania udziału przez oskarżonego P. T.

(2)w zarzucanych mu przestępstwach; 4. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku - naruszenie art. 424 § 1 kpk poprzez niewskazanie w uzasadnieniu orzeczenia przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, a także na skutek sumarycznego wyliczenia dowodów stanowiących podstawę ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a dokonana przez Sąd ocena sprowadzała się względnie do dania wiary dowodom obciążającym, bez omówienia wersji przeciwnych, jak też ich wykluczenia, co uniemożliwia instancyjną kontrolę wyroku, jak również narusza zasadę prawa oskarżonego do obrony. Wskazując na powyższe zarzuty obrońca oskarżonego P. T.

(1)wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy tego oskarżonego do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny zważył : W odniesieniu do apelacji oskarżonego W. Ż.

(1). W. Ż.

(1)stanął pod zarzutem popełnienia 6( sześciu )przestępstw – punkty XXXIV-XXXIX aktu oskarżenia( k. 10 -12 aktu oskarżenia T. XLI). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z 18 kwietnia 2011 r. o sygn. III K 232/09 W. Ż.

(1)został uznany winnym popełnienia wszystkich zarzucanych mu przestępstw. Wymierzono mu kary jednostkowe: - roku pozbawienia wolności – za czyn z punktu XXXIV z a/o opisany wyżej, - 6 miesięcy pozbawienia wolności – za czyn z punktu XXXV a/o opisany wyżej, - 2 lat pozbawienia wolności – za czyn z punktu XXXVI a/o opisany wyżej, - 2 lat pozbawienia wolności – za czyn z punktu XXXVII a/o opisany wyżej, - 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 25 zł każda stawka – za czyn z punktu XXXVIII a/o opisany wyżej, - roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności – za czyn z punktu XXXIX a/o opisany wyżej, Oskarżonemu wymierzono karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności( k. 2016v.-2017 T. LI). Po rozpoznaniu apelacji prokuratora i obrońcy oskarżonego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. o sygn. II AKa 285/11 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uzupełnił opis i kwalifikację prawną czynu z punktu XXXV a/o oraz obniżył karę łączną do 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności( k. 2382v.). Przy czym podnieść należy, że apelacja prokuratora dotyczyła wyłącznie zarzutu sformułowanego w punkcie XXXV aktu oskarżenia. Wskazany wyrok został uchylony w następstwie kasacji złożonej przez obrońcę oskarżonego, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 9 września 2015 r. o sygn. III K 122/13 umorzył postępowanie w zakresie zarzutów postawionych w punktach XXXIV i XXXV aktu oskarżenia, przyjmując za podstawę umorzenia art. 414§1k.p.k. w zw. z art. 17§1pkt 6k.p.k. Uznał oskarżonego W. Ż.

(1)winnym tego, że w okresie od 2000 roku do końca 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., w zamian za obietnicę otrzymania korzyści majątkowych lub też w zamian za korzyści majątkowe przekazywane mu przez P. T.

(1), S. H.

(1)w postaci pieniędzy w kwotach nie mniejszych niż po 1000 złotych miesięcznie, naruszał powszechnie obowiązujące przepisy prawa, przekraczał swoje uprawnienia w ten sposób, że ujawniał wyżej wymienionym informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, ujawniał treści wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych, przekazywał również wiadomości o planowanych lub realizowanych działaniach operacyjnych Policji skierowanych wobec członków grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, jak i zebranych przez Policję materiałach operacyjnych obciążających członków tej grupy, utrudniając w ten sposób czynności zmierzające do pociągnięcie ich do odpowiedzialności karnej, tj. występku z art. 228 § 3 k.k. , art. 266 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.; i za to na podstawie art. 228§3k.k. w zw. z art. 11§3k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności( czyn XXXVI z a/o). Uznał oskarżonego W. Ż.

(1)winnym tego, że na przełomie 2001/ 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry powziętego zamiaru, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, na szkodę interesu publicznego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., nie dopełnił ciążących na nim obowiązków służbowych i naruszył powszechnie obowiązujące przepisy prawa, w ten sposób, iż podczas zatrzymania dokonanego wraz z innymi funkcjonariuszami Policji, do kontroli samochodu osobowego marki B. (...) koloru fioletowego, którym poruszali się D. B.

(1)i S. H.

(1), wykonując czynność służbową przeszukania osoby D. B.

(1)i S. H.

(1)ujawnił przewożone przez nich, a schowane w ubraniu D. B.

(1)środki odurzające i substancje psychotropowe w postaci 50 gram marihuany i 30 gram amfetaminy, jednakże informacji tej nie przekazał pozostałym funkcjonariuszom Policji wykonującym czynności oraz nie dokonał zatrzymania wyżej wymienionych, udaremniając tym samym poniesienie przez nich odpowiedzialności karnej, a następnie zażądał od ustalonej osoby wydania radia samochodowego marki B. z (...) model L. (...) o wartości nie mniejszej niż 450 złotych, które jako korzyść majątkową od niego przyjął, tj. występku z art. 228 § 3 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k.; i za to na podstawie art. 228§3k.k. w zw. z art. 11§3k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności( czyn XXXVII z a/o). Uznał oskarżonego W. Ż.

(1)za winnego tego, że w okresie od lipca 2002 roku do 10 października 2003 roku w P. i Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowych jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., niedopełniał obowiązków służbowych, w ten sposób, iż pomimo tego że będąc zobowiązanym z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie podjął działań zmierzających do pociągnięcia W. D.

(1)do odpowiedzialności karnej za wprowadzanie do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy jak i produkcję tej substancji w założonej przez niego wytwórni amfetaminy w P., czym ułatwił mu prowadzenie takiej produkcji, naruszając zasady w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego tj. przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 3k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 i art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k.; i za to na podstawie art. 19§1k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11§3k.k. wymierzył mu kary: 3 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 25 złotych każda stawka( zarzut XXXVIII a/o). Sąd dokonał identycznych ustaleń jak w pierwszym wyroku( k. 2017). Uznał oskarżonego W. Ż.

(1)za winnego, tego że na początku 2002 roku w Ś., w woj. (...), w realizacji z góry podjętego zamiaru, jako funkcjonariusz publiczny - policjant Komendy Powiatowej Policji w Ś., przekroczył swoje uprawnienia służbowe i nie dopełnił obowiązków w ten sposób, że wielokrotnie ujawniał W. D.

(1)informacje stanowiące tajemnicę służbową o prowadzonym postępowaniu karnym o sygnaturze Ds.5421/01 w sprawie przeciwko G. G. i innym podejrzanym o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne, w tym treść mogących obciążyć wyżej wymienionego zeznań świadków jak i wyjaśnień podejrzanych mających znaczenie prawne, planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych w tym postępowaniu, działań operacyjnych, zebranych przez Policję i Prokuraturę w toku śledztwa materiałów operacyjnych i procesowych, utrudniając tym samym prowadzone postępowanie karne, działając na szkodę interesu publicznego przez naruszenie zasad w zakresie utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego tj. występku z art. 231 § 1 k.k. , art. 266 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.; i za to na podstawie art. 239§1k.k. w zw. z art. 11§3k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności( zarzut XXXIX a/o). Powyższe ustalenia są tożsame z tymi jakich sąd dokonał w pierwszym wyroku. Sąd orzekł karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 4k.p.k., art. 5§2k.p.k. w zw. z art. 410k.p.k. i art. 424§1pkt 1k.p.k. oraz art. 7k.p.k. w zw. z art. 410k.p.k. Brak podstaw do oceny, iż sąd pierwszej instancji ferując zaskarżony wyrok i oceniając zebrane w sprawie dowody dopuścił się obrazy art. 4 k.p.k., a więc wyrażonej w tym przepisie zasady obiektywizmu. Apelacja wskazuje, że zasada obiektywizmu została naruszona w zw. z art. 410k.p.k. i art. 424§1k.p.k. Zasada wyrażona w art. 4 k.p.k. nie sprowadza się do obowiązku interpretowania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jedynie na korzyść oskarżonego. Istota tej zasady sprowadza się do obiektywnej oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Nie można również podzielić zarzutu obrazy art. 5§2k.p.k. . Obraza art. 5 § 2 k.p.k. ma miejsce wówczas, gdy w danym zakresie istnieją wątpliwości, które nie dają się usunąć, mimo wykorzystania wszelkich dostępnych źródeł i środków dowodowych. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić dopiero wówczas, gdy mimo przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z regułami, o których mowa w art. 7 k.p.k. wątpliwości te nie zostały usunięte i rozstrzygnięto je na niekorzyść oskarżonego. Dodać przy tym należy, że zasada ta nie wchodzi w grę, jeżeli wątpliwości zgłasza jedynie autor środka odwoławczego, a nie miał ich (jak w niniejszej sprawie) sąd orzekający, który dokonał stanowczych, zgodnych z dyrektywami określonymi w art. 7 k.p.k. ustaleń faktycznych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2006 r., III K 195/05, OSNKW z 2006 r., z. 4, poz. 39, str. 45). Autor apelacji nie wykazał, aby sąd I instancji miał wątpliwości, które rozstrzygnął wbrew zasadzie in dubio pro reo na niekorzyść oskarżonego. Obraza art. 410 k.p.k. zachodzi, gdy wyrokujący sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej albo opiera się tylko na części materiału ujawnionego. Ma rację autor apelacji podnosząc, iż w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do zeznań : A. Z.

(1), J. Z.

(2), W. D.

(1)i D. W.

(2). Rolą uzasadnienia jest przedstawienie toku rozumowania sądu w taki sposób aby umożliwiało kontrolę wyroku. Uzasadnienie Sądu Okręgowego w Świdnicy spełnia ten wymóg. Sąd odwoławczy jak i strony poza analizą toku rozumowania sądu zawartego w pisemnym uzasadnieniu wyroku nie są zwolnione od znajomości dowodów ujawnionych w toku rozprawy głównej. Nawet wadliwe uzasadnienie, jako sporządzone po wydaniu wyroku, nie może mieć wpływu na treść orzeczenia, a zatem wadliwość uzasadnienia nie spełnia w sobie warunku z art., 438 § 2 k.p.k., od którego zależy dopuszczalność uchylenia lub zmiany orzeczenia. Tylko w razie stwierdzenia, że uzasadnienie wyroku uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia, a więc weryfikacji ustaleń faktycznych i oceny dowodów stanowi naruszenie art. 424 § 1 k.p.k. mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż wskazuje na niewłaściwy proces podejmowania przez sąd decyzji (por. wyrok S.A. w Łodzi z 13.09.2007 r. II AKa 105/07 – LEX). Ustalenia Sądu Okręgowego oraz analiza dowodów, na których oparto te ustalenia, pozwala na merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji wskazał na dowody, na których oparł swe ustalenia. Wnioski wyciągnięte z ujawnionych na rozprawie głównej dowodów są prawidłowe. Rację ma autor apelacji podnosząc lapidarne sporządzenie uzasadnienia, a zwłaszcza skoncentrowanie się przez Sąd Okręgowy na dowodach obciążających oskarżonego. Zważyć przy tym należy na nowe brzmienie art. 424§1k.p.k. wedle którego uzasadnienie wyroku zostało sprowadzone do zwięzłego sprawozdania. Oznacza to, ze obowiązkiem stron jest przede wszystkim odnoszenie się do dowodów zgromadzonych w toku rozprawy głównej i wykazywanie poprzez te dowody nieprawidłowości w zaskarżonym wyroku. Zważyć także należy na nowe brzmienie art. 437§2k.p.k. w myśl, którego to przepisu uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. A zatem wniosek o uchylenie wyroku mógłby być uwzględniony w sytuacji gdyby w ocenie sądu odwoławczego, dokonanej po analizie zgromadzonych w sprawie dowodów i ujawnionych na rozprawie głównej, były podstawy do odmiennej oceny tych dowodów. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawę ustaleń faktycznych stanowią zeznania świadka koronnego D. B.

(1). Jednocześnie Sąd Okręgowy podał jakie okoliczności przemawiają za wiarygodnością zeznań wskazanego świadka. Ta ocena jest przekonywująca. W tym miejscu zasadnym jest także odwołanie się do oceny zeznań świadka koronnego zaprezentowanej przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2011 r. o sygn. II AKa 285/11 – k. 2432v.-2437, T. LIII. Sąd Apelacyjny w aktualnym składzie podziela tę ocenę i jednocześnie wskazaną argumentację przyjmuje za własną. Zeznania D. B.

(1)zostały ocenione z zachowaniem zasady bezpośredniości. Świadek złożył zeznania na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r.( k. 3511-3564) oraz na rozprawie 29 maja 2014 r.( k. 3580). Podtrzymał odczytane mu zeznania. Jego zeznania znajdują potwierdzenie także w innych dowodach, do których odwołał się sąd pierwszej instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. D. B.

(1)podał( T.II, t.2, k. 31). „Byłem obecny przy rozmowach jak Ż. informował o planowanych nalotach policji, miejscach przeszukań. Takich rozmów było wiele, ale nie przy wszystkich byłem. Osobiście na pewno byłem przy pięciu takich rozmowach, które były w lombardzie. Kiedyś byłem świadkiem rozmowy P. T. ze S., kiedy to T. mówił, że dawał Ż. miesięcznie około 1000 zł”. Podał również( k. 266-267, T. II), że S. S. płacił policjantom za informacje. Zeznał w toku rozprawy 25 kwietnia 2014 r.( k. 3512 i nast.), że W. Ż.

(1)przychodził do lombardu prowadzonego przez P. T.

(1)i ostrzegał go przed prowadzonymi akcjami policji. Wskazane wyjaśnienia, a następnie zeznania stały się podstawą ustaleń faktycznych w odniesieniu do przestępstwa przypisanego W. Ż.

(1)w punkcie I podpunkt 3 części rozstrzygającej wyroku. D. B.

(1)nie podał, że W. Ż.

(1)ujawnił P. T.

(1)i S. H.

(1)informacje o prowadzonych przez Policję postępowaniach karnych przeciwko członkom grupy, ujawnił treść wyjaśnień innych podejrzanych bądź zeznań świadków mogących mieć znaczenie dla pociągnięcia członków grupy do odpowiedzialności karnej oraz, że ujawnił informacje o planowanych przez Policję i Prokuraturę czynnościach procesowych. Stąd też w tym zakresie skorygowano wyrok eliminując wskazane wyżej ustalenia. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. ( k. 3512 i nast.) D. B.

(1)zeznał na temat okoliczności przeszukania go przez W. Ż.

(1)gdy jadąc samochodem B. ze S. S. przewoził narkotyki. Podtrzymał te okoliczności, o których mówił kilka razy w śledztwie( k. 318, k. 431, k. 498-499). Podał, że na przełomie lat 2001-2002 został zatrzymany do kontroli drogowej. Jechał wówczas ze S. S. samochodem B.. Obaj rozwozili narkotyki między innymi do J. G.

(1). D. B.

(1)miał przy sobie w kieszeni kurtki około 50 gramów marihuany i około 30 gramów amfetaminy zawinięte w jednej paczce. D. B.

(1)został zatrzymany przez policjantów. Jednym z policjantów był W. Ż.

(1). W samochodzie czuć było charakterystyczną woń marihuany. W. Ż.

(1)dokonał przeszukania D. B.

(1)tak aby nic nie znaleźć. D. B.

(1)był bardzo wystraszony. Nie mógł opanować drżenia rąk. Rzucało się to w oczy. W. Ż.

(1)powiedział tylko co się tak trzęsiesz, przestań tak się trząść i uspokój się. I mimo charakterystycznej woni marihuany oraz wyczucia w trakcie przeszukania paczki schowanej w kieszeni kurtki nie kontynuował przeszukania. Obaj zatrzymani zostali zwolnieni. Następnego dnia W. Ż.

(1)przyszedł do mieszkania D. B.

(1). Powiedział mu, że wiedział co ten miał w czasie przeszukania, a także powiedział, że dzięki niemu nie znalazł się w areszcie. Za to zażądał od D. B.

(1)radia samochodowego marki (...) z (...) i odtwarzaczem (...) oraz kolorowym wyświetlaczem, które było zamontowane w B. kontrolowanym przez W. Ż.

(1). W. Ż.

(1)otrzymał żądane radio. O tym fakcie D. B.

(1)powiedział swojej żonie M. B.. W. Ż.

(1)przyznał okoliczność zatrzymania do kontroli D. B.

(1)oraz S. S.

(1). Zaprzeczył aby ich przeszukiwał. Prosił jedynie kolegę aby zatrzymanych nie karać mandatem( k. 21, (...), t. 1). Przyznał, że nabył radio od D. B.. Kupił je za 300 zł( k. 337-350, T. VIII, t. 2). Radio zostało zabezpieczone ( k. 329, T.VIII, T. 2) i wycenione przez biegłego na kwotę 450-500 zł( k. 212, T. VIII, t.2). Okoliczności wskazane przez D. B.

(1)znalazły potwierdzenie w zeznaniach M. B.( k. 4051-4052 i k. 449-450). D. B.

(1)zeznał również w toku rozprawy w dniu 25 kwietnia 2014 r. że W. D.

(1)miał wytwórnię narkotyków w P.. Tam widywał W. Ż.

(1). Od W. D. świadek słyszał, że W. Ż. pomaga. G. G. był człowiekiem W. D., handlarzem narkotyków. Gdy G. G. został zatrzymany W. D. starał się mu pomóc bo się bał, że ten go wyda. Od W. D.

(1)D. B.

(1)dowiedział się , że W. Ż.

(1)ujawnił mu informacje z toczącego się śledztwa przeciwko P. P.

(2)o pseudonimie (...) i G. G. o pseudonimie (...), co do treści składanych przez nich wyjaśnień. W. D.

(1)twierdził także, że oskarżony W. Ż.

(1)przekazuje mu również inne informacje z innych spraw, które go dotyczyły. Z zeznań D. B.

(1)wynika także, iż gdy przyjeżdżał do mieszkania W. D.

(1)przy ul. (...) w Ś. to kilkakrotnie widział tam W. Ż.

(1)czekającego na W. D.

(1)przed budynkiem. W takich sytuacjach W. D.

(1)zbywał D. B.

(1)mówiąc mu aby przyszedł póżniej, gdyż miał do załatwienia ważne sprawy z W. Ż.

(1)bez obecności innych osób. D. B.

(1)opisał sytuację, z której wynika, że raz minął się pod drzwiami wejściowymi do mieszkania W. D.

(1)z W. Ż.

(1), który zapytał go, czy znowu przychodzi po towar. Treść zeznań świadka koronnego D. B.

(1)znalazła potwierdzenie także w zeznaniach świadka koronnego K. P. (k. 22-23, tom XXVII), który stwierdził, że na przełomie lat 2002 – 2003 spotkał oskarżonego W. Ż.

(1), gdy wychodził z mieszkania Z. M. przy ul. (...) w Ś., gdzie mieściła się wtedy wytwórnia amfetaminy. Wystraszył się widząc policjanta, podejrzewając, że wytwórnia amfetaminy może być obserwowana i nie zatrzymał się na polecenie oskarżonego W. Ż.

(1). Jednak ten ostatni nie podjął za nim pościgu, tylko wypowiedział słowa: „jeszcze nie teraz”, gdy K. P. odjeżdżał. Zeznania D. B.

(1)potwierdziła I. C.

(1)( k. 3650) oraz M. B.( k. 4051). Na zeznania M. B. wskazano już wyżej. I. C.

(1)podała, że policjanci informowali o akcjach prowadzonych przeciwko B., G. i ich środowisku. Byli to K., W.( k. 1263 T.VI). Takie też złożył wyjaśnienia S. C.

(1)28 czerwca 2005 r.( T X, t.1k. 29). Podał on „ja słyszałem o sprzedawaniu informacji przez policjantów, tak było w przypadku Ż.”. Sąd Apelacyjny nie traci z pola widzenia zeznań złożonych przez S. C.

(1)( k. 3589v. i k. 3925). Zmianę postawy procesowej S. C.

(2)sąd odwoławczy odczytuje jako swoistą solidarność z oskarżonym. W swych wypowiedziach składanych w toku procesu S. C. wskazał na ostracyzm z jakim spotkał się w środowisku policyjnym z uwagi na jego postawę procesową w początkowym etapie postępowania karnego. Zważyć również należy na zeznania szeregu policjantów, którzy wskazywali na brak zaufania co do uczciwości W. Ż.

(1). P. S.

(1)zeznał( k. 1009, T. VI), że w komendzie mówiło się, że Ż. nie jest do końca uczciwy. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadków kilku policjantów, którzy potwierdzili wspomniane obawy o uczciwość oskarżonego W. Ż.

(1). Zeznawali o tym policjanci z Wydziału Kryminalnego KPP w Ś. – świadkowie: D. W.

(3)(k. 1-8, t. XIV, teczka 1), który na podstawie działań operacyjnych dowiedział się, że oskarżony W. Ż.

(1)w zamian za informacje stanowiące tajemnice służbowe otrzymywać miał od konkubiny J. I. C. odzież z prowadzonego przez nią wtedy sklepu (k. 654, t. XLV akt sądowych). Została ona zatrzymana razem z J. G.

(1)i D. B.

(1)i sama zaczęła mówić o zachowaniach korupcyjnych policjantów w tym o wynagradzanym przez nią w ten sposób oskarżonym W. Ż.

(1), co skłoniło D. W.

(3)do sporządzenia na ten temat notatki służbowej. Zeznania na ten temat złożył także świadek D. T.

(1)(k. 352-358, tom XIX, teczka 2). Podobne wątpliwości mieli również J. Z.

(2)( k. 321,T. XIV, t.2) oraz K. C.

(1)( k. 299-303, T. XIV, t. 2), a to w związku z częstymi wizytami W. Ż.

(1)w lombardzie P. T.

(2). Dokonując oceny faktów podawanych przez D. B.

(1)nie należy tracić z pola widzenia okoliczności, iż W. D.

(1)został prawomocnie skazany za współudział w produkcji amfetaminy wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 30 marca 2005r. sygn. III K – 185/04 na karę łączną 9 lat pozbawienia wolności z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne. Także w sprawie Ds. 5421/01 został wniesiony akt oskarżenia przeciwko P. P. i G. G.( k. 7-29, T. XXXIII,t.1). Wymienieni zostali skazani wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z 27 maja 2003 r. o sygn. III K 165/02( k. 30-48, T. XXXIII, t.1). Wskazany wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2003 r. o sygn. II AKa 398/03( k. 52, T. XXXIII, t. 1). Dokonując oceny zeznań D. B.

(1), które to zeznania jak wskazano wyżej stanowią podstawę ustaleń faktycznych, należy również odwołać się do zeznań innych policjantów. K. B.

(1)zeznał (k. 352-353, T. XIV, t. 2), że W. Ż.

(1), wypytywał innych policjantów o dane z postępowań jakie prowadzili, w tym powody zatrzymania różnych osób i obciążające ich dowody. Wówczas jako policjant przeprowadzający konwoje nie miał żadnych służbowych powodów, by zasięgać takich informacji, co jednoznacznie wskazywało, że chodziło o ujawnienie tajemnic służbowych osobom spoza policji. Także należy zważyć na zeznania P. S.

(2)( k. 718, T.44). Podał on, że mógł zapoznać się z poufnymi materiałami u kolegów. Z informacji uzyskanej z KPP w Ś. wynika, że postępowania Ds. 5421/01 oraz Ds. 1502/03/s prowadzili A. Z.

(1)i J. Z.

(2)( k. 3855, T. LXI). Ze wskazanej informacji wynika również, że w tych aktach, które się zachowały brak karty nadzoru, nie można wskazać, które osoby miały do tych akt dostęp. Sąd przesłuchał A. Z.

(1)( k. 4064v., T. LXII) i J. Z.

(2)( k. 4067v., T. LXII). A. Z.

(1)opisał dość szeroki krąg osób, które mogły mieć dostęp do akt prowadzonych przez niego postępowań. Wśród tych osób byli miedzy innymi funkcjonariusze operacyjni. Podał, że nie przypomina sobie aby W. Ż.

(1)interesował się prowadzonymi przez niego postępowaniami. Zeznał, że gdyby funkcjonariusz wydziału ds. nieletnich miał jakąś sprawę związaną z jego sprawą to jest oczywiste, że miałby dostęp do jego materiałów. J. Z.

(2)zeznał, że nie pamięta sprawy przeciwko G. G.. Pracował z W. Ż.

(1)w pionie kryminalnym. W. Ż.

(1)był funkcjonariuszem operacyjnym. Podał, że nie przekazywał W. Ż. informacji z prowadzonych spraw. Wskazane zeznania, do których odwołuje się autor apelacji, nie podważają wcześniej wskazanych dowodów. Z przytoczonych wyżej dowodów wynika, że W. Ż.

(1)w różny sposób zdobywał informacje o prowadzonych działaniach policji oraz o prowadzonych postępowaniach. Z zeznań A. Z.

(1)oraz J. Z.

(2)nie wynika, że W. Ż.

(1)nie mógł się zapoznać z materiałami prowadzonego przez nich postępowania. Wątpliwości budzą zeznania J. Z.

(2), który nie pamięta prowadzonego postępowania, jednakże mimo upływu 12 lat pamięta, że W. Ż. nie przekazywał informacji z prowadzonych spraw. W ocenie sądu odwoławczego większą wartość dowodową mają te zeznania policjantów, które zostały złożone we wczesnym stadium postępowania. Przytoczono w tym względzie zeznania K. B.

(1)i P. S.

(2). Apelujący odwołał się również do zeznań W. D.

(1)oraz D. W.

(2). W. D.

(1)zaprzeczał kontaktom z W. Ż.

(1)oraz zaprzeczał aby znał W. Ż.

(1)( K. 309-311, T. VIII, t. 2), na rozprawie( k. 4054) przyznał, że W. Ż. kontaktował się z nim w sprawie syna. Miał z nim kontakt w czasie konwoju gdy był zatrzymany. Te zeznania zasługiwały na krytyczną ocenę w konfrontacji z zeznaniami świadka koronnego D. B.

(1). Zważyć również należy, iż W. Ż.

(1)w początkowych swych wyjaśnieniach przyznał fakt znajomości z W. D.

(1). A zatem także w konfrontacji z wyjaśnieniami W. Ż. te zeznania należy ocenić krytycznie. D. W.

(2)( k. 3903) zeznał, iż nie zauważył aby W. Ż. przy interwencji i zatrzymaniu do kontroli samochodu B. kogoś przeszukiwał. Analizując te zeznania jak również zeznania innych policjantów : W. J.( k. 3908, T. LXI), S. C.

(1)( k. 3924, T. LXI) zauważa się swoistą solidarność z oskarżonymi. W sposób skrajny wyraził to J. M.( k. 4068) oraz J. K.( k. 3938v.). Skrajne są również zeznania M. R., który zeznał, że ma wiedzę na temat korzyści otrzymywanych przez oskarżonych Ż. i K.( k. 4066). Zeznania nacechowane emocjami( wynikającymi z chęci zemsty czy też solidarności koleżeńskiej) muszą budzić wątpliwości co do ich wiarygodności. Dlatego też zeznania wskazanych świadków nie wytrzymują krytyki w konfrontacji z przedstawionymi wyżej dowodami. Także wyjaśnienia W. Ż. nie mogły być uznane za wiarygodne. W. Ż.

(1)w swoich wyjaśnieniach w istocie nie przeczył sytuacjom opisywanym przez świadka koronn

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.