9 Sygn. akt II C 134/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2016 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział II Cywilny Ośrodek (...) w R. w składzie: Przewodniczący: SSO Jarosław Klon Protokolant: Agnieszka Lach po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 roku w Rybniku sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko A. S. o zapłatę 1) zasądza od pozwanego A. S. na rzecz (...) Bank (...) S.A w W. 142708,12 złotych (sto czterdzieści dwa tysiące siedemset osiem złotych 12/100) z odsetkami umownymi naliczanymi od kwoty 68 025,62 złotych (sześćdziesiąt osiem tysięcy dwadzieścia pięć złotych 62/100) od dnia 1 lutego 2016 roku do dnia zapłaty w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, która na dzień 1 lutego 2016 roku wynosi 10% w stosunku rocznym; 2) dalej idące powództwo oddala; 3) rozkłada pozwanemu zasądzone świadczenie w wysokości 142 708,12 złotych (sto czterdzieści dwa tysiące siedemset osiem złotych 12/100) na raty w ten sposób, iż: - pozwany zapłaci kwotę:
- a)18000 złotych (osiemnaście tysięcy złotych) do 31 października 2017 roku,
- b)18 000 złotych(osiemnaście tysięcy złotych) do 31 października 2018 roku,
- c)18 000 złotych(osiemnaście tysięcy złotych) do 31 października 2019 roku,
- d)18 000 złotych (osiemnaście tysięcy złotych) do 31 października 2020 roku,
- e)18 000 złotych (osiemnaście tysięcy złotych) do 31 października 2021 roku,
- f)18 000 złotych (osiemnaście tysięcy złotych) do 31 października 2022 roku,
- g)18 000 złotych(osiemnaście tysięcy złotych) do 31 października 2023 roku,
- h)16708,12 złotych (szesnaście tysięcy siedemset osiem złotych) do 31 października 2024 roku; 4) zasądza od pozwanego na rzecz powoda 8217 złotych (osiem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W pozwie przeciwko (...) Bank (...) S.A w W. domagał się zasądzenia od pozwanego: - 143 933,75 złotych z odsetkami umownymi naliczanymi od kwoty 68 025,62 złotych od dnia 1 lutego 2016 pozwu do dnia zapłaty w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, która na dzień wystawienia wyciągu z ksiąg bankowych wynosiła 10% w stosunku rocznym, - zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach pozwu powód podniósł, iż pozwany winien zwrócić mu żądaną kwotę, która wynika z faktu niespłacania kredytu, jaki pozwany pobrał od powoda. Szeroką argumentację na to przedstawił w pozwie. (K. 1- 2) Z kolei w piśmie procesowym z dnia 16.08.2016 roku przedstawił sposób wyliczenia żądanej kwoty oraz sposób wyliczenia odsetek. Pozwany A. S. na rozprawie w dniu 12 października 2016 roku wniósł o oddalenie powództwa ponad kwotę 110 000 złotych z argumentacją, iż powód źle wyliczył odsetki od kredytu i zbyt długo czekał z wytoczeniem powództwa, ale pytany czy podnosi zarzut przedawnienia, takiego zarzuty nie podniósł. Sąd ustalił następujący stan fatyczny: Pozwany A. S. zawarł umowę z powodem (...) Bank (...) S.A z siedzibą w W. w dniu 25.05.2009 roku. Z tego tytułu otrzymał 84 004,96 złotych z czego do wypłaty przewidziano 64 401,62 złotych z kolei 20 713,62 złotych wypłacono a pozostała część została przekazana na spłatę rat innych kredytów. W umowie określono oprocentowanie kredytu, wysokość rat kredytu, okres spłaty, sposób wypowiedzenia kredytu. Dowód: umowa z dnia 25.05.2009 roku k. 14 – 15 akt sprawy, W dniu 1 lutego 2016 roku powód wystawił też wyciąg z ksiąg bankowych, gdzie wykazał, iż pozwany A. S. z tytułu opisanej wyżej umowy kredytowej jest zobowiązany zapłacić na jego rzecz: - 68 025,62 złotych tytułem niespłaconej należności głównej, - 8590,49 złotych tytułem odsetek umownych, - 67 317,64 złotych tytułem odsetek karnych. Dowód: wyciąg z ksiąg bankowych k. 13 akt sprawy, Pozwany A. S. zapłacił 3 – 4 raty kredytowe, ale potem z uwagi na wszczętą egzekucję komorniczą w ramach innego kredytu, stracił płynność finansową. Potwierdził, iż kredyt został mu wypowiedziany w 2009 roku. Aktualnie jest na emeryturze i uzyskuje świadczenie w wysokości 3200 złotych, jego żona nie pracuje. Jego opłaty stałe to: - 150 złotych energia co dwa miesiące, - 50 złotych koszty miesięczne wody i kanalizacji, - 100 złotych koszty miesięczne gazu, - 1600 złotych opłat rocznie, - pozostałe koszty to wyżywienie, leki, odzież, obuwie. Pozwany jest w stanie dorobić 1500 – 2000 złotych jako kurier. Jest w stanie płacić po 1500 złotych miesięcznie na rzecz powoda. Dowód: zeznania pozwanego A. S. – rozprawa z dnia 12 października 2016 roku, protokół k. 39 akt sprawy, Sąd zważył co następuje: Powództwo powoda okazało się zasadne praktycznie w 100%. Jedynie w znikomej części zostało oddalone, o czym niżej. Bezspornym było w sprawie, że: - pozwany A. S. był kredytobiorcą powoda, - kredyt został mu wypowiedziany, - powód określił swoją wierzytelność w wystawionym wyciągu bankowym. Spornym było: - w jakiej wysokości zobowiązanie pozwany ma wobec powoda ? - czy jego zobowiązanie winno zostać rozłożone, na raty? Sam pozwany nie negował faktu zawarcia umowy kredytowej i istnienia długu z tym, że twierdził, iż powód źle wyliczył wysokość wierzytelności, nadto stwierdził, że powód zbyt późno wystąpił z pozwem przeciwko niemu, ale stwierdził, iż zarzutu przedawnienia nie podnosi, bowiem winien kredyt spłacić. Jednak fakt istnienia wierzytelności powoda wobec pozwanego z tytułu opisanej umowy kredytowej w rzeczywistości nie oznaczał, iż jej wysokość jest taka jak przedstawił to powód. Z treści umowy o kredyt restrukturyzacyjny wynika, iż pozwany otrzymał kredyt w kwocie 84004,96 złotych z czego 20 713,62 złotych miało być przeznaczone na cele konsumpcyjne a pozostałe kwoty na spłatę wskazanych przez pozwanego kredytów. Z kolei z wyciągu z ksiąg bankowych wynika, iż roszczenie główne to kwota 68 025,62 złotych. To od takiej kwoty od 19.01.2010 roku powód miał prawo liczyć odsetki umowne a podane na k. 34 akt kwoty należności głównej są zupełnie niezrozumiałe za okres od 19.01.2010 do 18.02.2010, od 19.02.2010 o 18.03.2010 roku, od 19.03.2010 do 18.04.2010 roku, 19.04.2010 do 18.05.2010 roku, od 21.06.2010 do 18.07.2010, od 19.07.2010 do 18.08.2010 roku, od 19.08.2010 roku do 23.08.2010 roku i w tej sytuacji jedyną kwotą należności głównej od której mogą być liczone odsetki umowne w wysokości 18,99 % jest kwota 68 025,62 złotych. W tej sytuacji : - kwota 68 025,62 złotych od 19.01.2010 roku do 23.08.2010 roku przemnożona przez 18,99 % daje kwotę 7644,66 złotych a nie 8590,49 złotych (wyliczenie odsetek k. 34 pierwsza tabela). Dalej, w ocenie sądu, nie wiadomo jak powód wyliczył odsetki od 11.02.2010 roku do 19.08.2010 roku w kwocie 279,80 złotych. Zatem sąd odjął tą kwotę od wyliczonej sumy odsetek w wysokości 67 317,64 złotych co daje kwotę 67037,84 złotych. W sumie roszczenie odsetkowe to: 67037,84 złotych plus 7644,66 złotych co daje kwotę 74682 ,50 złotych. Do tej kwoty należało dodać kwotę 68 025,62 złotych co daje w sumie kwotę 142 708, 12 złotych, jako tą która winna zostać zapłacona przez pozwanego na rzecz powoda. Ponad tą kwotę powództwo musiało zostać oddalone, jako pozbawione podstawy prawnej. (Pkt. 2 wyroku) Natomiast powód miał prawo domagać się zasądzenia kwoty roszczenia głównego 68 025,62 złotych z odsetkami od dnia 1 lutego 2016 roku w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, która na dzień 1 lutego 2016 roku wynosiła 10 % w stosunku rocznym, co wynika z treści umowy kredytowej. (Pkt. 1 wyroku) Pozwany w swych zeznaniach stwierdził, iż z uwagi na trudną sytuację materialną jest w stanie płacić powodowie po 1500 złotych miesięcznie i wniósł o rozłożenie zasądzonego roszczenia na raty. W ocenie sądu rzeczywiście pozwany ma trudną sytuację materialną, bowiem musi nie tylko spłacić kredyt wobec powoda, ale ma także wysokie koszty utrzymania w zakresie opłat stałych, życia i utrzymania niepracującej żony. Jednak może spłacać po 1500 złotych miesięcznie na rzecz powoda co daje kwotę 18 000 złotych rocznie. W tej sytuacji na podstawie art. 320 k.p.c. z uwagi na bardzo trudną sytuację materialną pozwanego sąd zdecydował o rozłożeniu zasądzonego świadczenia na raty w wysokości po 18 000 złotych do 31 października 2023 roku oraz w wysokości 16708,12 złotych do dnia 31 października 2024 roku. Pozwany praktycznie w całości przegrał proces i w tej sytuacji na podstawie art. 98 §1 i 99 k.p.c. w związku z §2 pkt. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z dnia 5 listopada 2015 roku – jeszcze przed zmianą tego aktu prawnego poprzez Rozporządzenie z dnia 3 października 2016 roku (Dz.U.2016.1667) należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8217 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Na tą kwotę składała się: - kwota 7200 złotych tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, - kwota 17 złotych tytułem opłaty od pełnomocnictwa, - 1000 złotych opłata sądowa od pozwu. Sędzia Jarosław Klon