IV Ca 586/16

Sygn. akt IV Ca 586/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w S. IV Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wanda Dumanowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 r., w S. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. przeciwko I. F. i P. F. o zapłatę na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 czerwca 2016r., sygn. akt I C 1427/15 oddala apelację. Sygn. akt IV Ca 586/16 UZASADNIENIE Rozpoznając złożoną przez pozwanych I. F. i P. F. apelację, od wydanego przez Sąd Rejonowy w S. w sprawie o sygn. akt I C 1427/15 uwzględniającego w całości pretensję główną oraz w części roszczenie odsetkowe, jak i oddalającego w pozostałej części odnośnie odsetek powództwo (...) spółki z o.o. w S., wyroku z dnia 22 czerwca 2016r., przy uwzględnieniu treści art. 505 13 § 2 kpc, Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. W pierwszej kolejności na uwadze mieć należy, że w postępowaniu uproszczonym apelacja może być oparta wyłącznie na dwóch zarzutach: 1) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, albo 2) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 505 9 § 1 1 kpc). Rolą Sądu Okręgowego było zatem ocenienie, czy rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego rzeczywiście wydane zostało z naruszeniem prawa procesowego (tj. przepisów art. 505 6 § 2 kpc w zw. z art. 278-291 kpc, art. 505 6 § 3 kpc, art. 505 7 kpc, art. 231 kpc, art. 233 § 1 kpc oraz podnoszony w apelacji przepis art. 328 § 2 kpc) i to w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a nadto zbadanie, czy Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia któregokolwiek z przepisów prawa materialnego, w tym przywołanego przez apelujących art. 750 kc w zw. z art. 734 kc, dokonując przy tym ich błędnej wykładni lub niewłaściwie je stosując. W związku z powyższym wypada podkreślić, że podstawą apelacji w postępowaniu uproszczonym nie jest zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, chyba że apelującym chodzi o naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 kpc. Analizując treść wywiedzionej apelacji, zważyć należało, że orzeczenie Sądu Rejonowego jest prawidłowe, wywiedziona zaś apelacja stanowi jedynie polemikę z tym rozstrzygnięciem i nieskuteczną próbę przekonania do swych racji tym razem Sądu wyższej instancji. Zważyć należy, że niniejsze postępowanie toczyło się zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, co oznacza, że to strony mają dążyć do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie mogą być bierne i liczyć na skorzystanie w dalszym toku postępowania ze środka odwoławczego, w którym zarzucić mogłyby sądowi niewyjaśnienie rzeczywistej treści stosunków faktycznych i prawnych. Oznacza to też podkreślenie interesu osobistego strony jako siły napędowej toczącego się postępowania i wskazuje na wartość i znaczenie aktywności strony w procesie oraz na konieczność jej maksymalnego wykorzystania przez sąd. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie nie tylko w przepisach kodeksu postępowania cywilnego, ale również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który np. w uchwale z dnia 13 września 2000 r. wydanej w sprawie III CZP 34/00 uznał, że radykalne zmiany zapoczątkowane poprzez nowelizację od 1 lipca 1996 roku kodeksu postępowania cywilnego zwiększają kontradyktoryjność postępowania. Nowy jest też sposób „widzenia powinności stron, których sąd nie ma obowiązku wyręczać ani czynnie wspomagać w realizowaniu założonych przez nie celów procesowych. Tracą na sile argumenty oparte na założeniu, że należy minimalizować wymagania, którym sprostać musi strona prowadząca proces cywilny...” (L.). Stanowczego podkreślenia w tym miejscu wymagało też to, że w myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z obowiązującą procedurą cywilną to nie do sądu należy zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycie środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Sąd nie jest zatem zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności spornych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 kpc). Obowiązek przedstawiania dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na tej stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Z powyższego spostrzeżenia wynika, iż to na powódce ciążył obowiązek wykazania, że doszło do zawarcia umowy o świadczenie usług montażu monitoringu, że umowa ta została wykonana, jak i że nie została ona przez pozwanych opłacona. Fakty przeciwne, tj., że nie doszło do zawarcia umowy, nie została ona wykonana, albo, że została jednak uregulowana za nią należność, mieli udowadniać pozwani. W ocenie Sądu Okręgowego powódka, w przeciwieństwie do pozwanych, sprostała swoim obowiązkom dowodowym, przedstawiając wiarygodne dowody potwierdzające okoliczności uzasadniające jej żądanie. Sąd II instancji nie znalazł podstaw do zaakceptowania linii obrony pozwanych, z której miałoby wynikać, że pozwani w ogóle nie zawierali z powódką umowy na montaż monitoringu, albo, że wprawdzie zawierali taką umowę, niemniej jedynie prywatnie z P. Z. na tzw. „fuchę”, jak i że zapłacili za wykonaną usługę. Zdaniem Sądu Odwoławczego pozwani w żadnym razie nie udowodnili, że zapłacili powodowi za usługę montażu, nie udowodnili także w istocie, aby nie byli zobowiązani do zapłaty tej kwoty w związku z tym, że zapłacili kwotę 2100 zł P. Z.. Pozwani nie przedstawili też jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że rozliczyli się z samym P. Z., nie przedstawili też okoliczności, w jakich doszło do zapłaty na jego rzecz, a P. Z. słuchany w charakterze świadka, nie zeznał, że wykonywał jakąś "fuchę" prywatnie na rzecz pozwanych w ramach usługi zamontowania monitoringu w warsztacie pozwanego, nie przyznał też aby otrzymał od nich, tytułem zapłaty za wykonanie tej usługi, kwotę 2.100 zł. Obecni, w trakcie jego przesłuchania na rozprawie w dniu 27października 2015r., oboje pozwani nie podnosili tego zarzutu i nie zadawali pytań, które mogłyby tę kwestie wyjaśnić. Podkreślić dalej należy, że Sąd Rejonowy bardzo trafnie ocenił zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Próby podważenia zasadności oparcia stanu faktycznego na zeznaniach świadków zawnioskowanych przez powódkę nie mogły się powieść. Dotyczy to w szczególności zarzutu, że P. Z., w obawie o utratę pracy, zeznawał na korzyść powoda. W świetle braku pytańko tego świadka, zarzut ten należy uznać za niczym nieuzasadnioną spekulację, bowiem nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z kolei zeznania świadków zawnioskowanych przez stronę pozwaną, to rzeczywiście zeznania te jawią się jako sprzeczne, nieprzejrzyste, często chaotyczne. Świadek S. S.