kc wykazał, że postanowienia zawartej z powodem umowy nie były z nim indywidualnie uzgadniane, a zawierając umowę, podpisał przygotowany przez powódkę wzorzec umowy. § 10 umowy z dnia 9 września 2005 r. zdaniem Sądu I instancji wyłącznie na pozwanego nakładał obowiązek zapłaty ustalonej sumy w przypadku rezygnacji z usług powódki. Nadto zapis ten nakładał na pozwanego jako konsumenta który odstąpił od umowy karę umowną, którą uznać należy za rażąco wygórowaną, wobec czego postanowienie to nie wiąże pozwanego, bowiem kształtuje jego obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco przy tym naruszając jego interesy (art.
Dlatego też § 10 umowy z dnia 9 września 2005 r. uznany został za niedozwolone postanowienie umowne, odpowiadające swą treścią klauzulom abuzywnym wymienionym w art. 385 3 pkt 16 i pkt 17 kc. Zapis ten także nakładał na pozwanego obowiązek zapłaty aż 50 % czesnego za cały rok, podczas gdy umowa realizowana była jedynie przez okres jednego miesiąca, a po uiszczeniu przez pozwanego czesnego za październik 2005 r. w kwocie 560 zł i rezygnacji z usług powódki, był on zobowiązany do uiszczenia kary umownej w kwocie 2.540 zł. Kara ta jest zdaniem Sądu rażąco wygórowana. W tym stanie rzeczy, przy uznaniu kwestionowanego zapisu za klauzulę abuzywną powództwo podlegało oddaleniu w całości. O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc, zasądzając zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 600 zł, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 30 zł tytułem opłaty od zażalenia. Apelację od powyższego wyroku wniosła powódka, reprezentowana przez adwokata, który zaskarżył go w całości. Sądowi I instancji powódka zarzuciła: a) naruszenie art.
kc § postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (§ 1). Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4). Sąd Okręgowy podziela stanowisko, że § 10 umowy z dnia 9 września 2005 r. stanowi niedozwoloną klauzulę umowną, ponieważ nakłada wyłącznie na pozwanego, działającego jako konsument obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji z wykonania umowy. Nadto zapis ten nakłada na konsumenta, który odstąpił od umowy obowiązek zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej. Przy czym niewątpliwie kwestionowany zapis z powyższych przyczyn kształtuje obowiązki pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. W tym zakresie stanowisko Sądu Rejonowego zasługuje na pełną akceptację, odwołuje się ono do orzecznictwa Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie, a apelacja nie zawiera żadnych argumentów skutecznie podważających to przekonanie. Nie można zgodzić się z powódką także co do tego, że zapis § 10 umowy z dnia 9 września 2005 r. określał główne świadczenie pozwanego w postaci wynagrodzenia. Wynagrodzenie płatne bowiem jest w przypadku wykonania umowy w całości, a od niniejszej pozwany odstąpił, wobec czego nie może być w tym przypadku mowy o wynagrodzeniu. Zapis ten wprost określa rodzaj świadczenia, wskazując że jest ono karą umowną, dlatego nie może być uznany za główne świadczenie pozwanego w postaci wynagrodzenia. Nietrafne są ponadto zarzuty apelującego jakoby pozwany miał wpływ na treść umowy – zauważyć w pierwszej kolejności należy, że dla związania konsumenta niedozwolonym postanowieniem umownym konieczne byłoby przede wszystkim wykazanie, że było ono uzgodnione z nim indywidualnie (art.
Nie jest to oczywiście tożsame ze wcześniejszym podpisaniem umowy i niezgłoszeniem do niej zastrzeżeń. To, że brak było jakiegokolwiek uzgadniania indywidualnego wynikało jednoznacznie z zeznań pozwanego, a apelujący w żaden sposób nie wykazał okoliczności przeciwnej. W tej sytuacji Sąd Okręgowy akceptując ustalenia faktyczne zaskarżonego orzeczenia i przedstawione tam rozważania prawne na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, kierując się zasadą określoną w przepisie art. 98 k.p.c. obciążając kosztami procesu w całości powódkę jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości w zakresie postępowania apelacyjnego. Powódka winna zwrócić pozwanej koszty celowego dochodzenia swoich praw, tj. kwotę 90 zł tytułem wynagrodzenia reprezentującego stronę pozwaną radcy prawnego (kwotę wynagrodzenia pełnomocnika obliczono mając na uwadze brzmienie §2, § 12 ust. 1 pkt 1 w związku § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2002.163.1348 j.t.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804). SSO Michał Wysocki
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.