Sygn. akt II AKa 318/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSA – Marek Motuk Sędziowie SA -

§ 6pkt 4 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 10 zł (dziesięć złotych) każda, zaś oskarżonego T. Ś.

(1)na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 2. oskarżonego J. B.

(1)w ramach czynu zarzucanego w punkcie II (czyn z punktu III z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie od 7 kwietnia 2004 roku do 10 lutego 2005 roku w W., Ł. woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci 15500 gramów amfetaminy i 7650 sztuk tabletek (...) (ecstasy) oraz znacznymi ilościami środków odurzających w postaci 9100 gramów ziela konopi innych niż włókniste (marihuany), 1370 gramów kokainy i 700 gramów heroiny, w ten sposób, że: - nabył od ustalonych osób łącznie 9500 gramów amfetaminy, 7050 sztuk tabletek (...) (ecstasy), 8500 gramów ziela konopi innych niż włókniste (marihuany), 1180 gramów kokainy, 700 gramów heroiny, oraz od dwóch nieustalonych osób łącznie 800 gramów amfetaminy, od nieustalonej osoby 190 gramów kokainy, a następnie zbył te narkotyki osobom niebędącym ich konsumentami do dalszej dystrybucji, a nadto -przyjął od ustalonej osoby łącznie 1200 gramów amfetaminy, 600 gramów ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) i 600 sztuk tabletek (...) (ecstasy), które to narkotyki za pośrednictwem nieustalonych osób przekazał innym osobom niebędącym ich konsumentami do dalszej dystrybucji, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09.12.2011r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 201 1r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 10 zł (dziesięć złotych) każda; 3. na podstawie art. 45 § 1 k.k. w zakresie czynu przypisanego w punkcie 2 orzekł wobec oskarżonego J. B.

(1)środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 530.727 zł (pięćset trzydzieści tysięcy siedemset dwadzieścia siedem złotych);

oskarżonego A. M. w ramach zarzucanego mu w punkcie III czynu (czyn z punktu IX z a/o) uznał za winnego, tego, że w dniu 26 kwietnia 2004 r. w nieustalonym miejscu oraz na trasie P. - M. działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 1000 gramów amfetaminy, w ten sposób, że przyjął wymienioną ilość tego narkotyku od nieustalonych osób w celu odpłatnego przekazania na trasie P. - M. dwóm nieustalonym osobom nie będącym jej konsumentami z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne z art. 210 § 2 d.k.k. w zb. z art. 158 § 1 d.k.k. w zw. z art. 10 § 2 d.k.k. w zw. z art. 60 § 1 d.k.k. na mocy wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 31 maja 1995 r. o sygn. akt III K 359/92, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z dnia 01.04.201r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;
oskarżonego T. Ś.

(1)w ramach czynu zarzucanego w punkcie IV (czyn z punktu X z a/o) uznał za winnego tego, że w czerwcu 2004 r. w dniu bliżej nieustalonym w W. działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw oraz wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 50 gramów amfetaminy i 30 sztuk tabletek (...) (ecstasy) oraz znaczną ilością środka odurzającego w postaci 30 gramów ziela konopi innych niż włókniste (marihuany), w ten sposób że jednokrotnie przyjął te narkotyki od J. B.

(1)podzielone na porcje, w celu ich przekazania ustalonym osobom nie będącym ich konsumentami na teren Zakładu Karnego w Ł. z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z dnia 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011r., nr 117, poz. 678) w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 6. oskarżonych J. B.

(1)i A. J.

(1)uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych im w punkcie V i VI (tj. czynów z punktu XI i XII z a/o); 7. oskarżonego J. B.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie VII (czyn z punktu XIII z a/o) uznał za winnego tego, że w dniu 1 lipca 2004 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z J. J.

(5)oraz współdziałając z innymi co najmniej dwoma osobami, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą poprzez uderzanie pięściami w tułów, szarpanie i wpychanie siłą do wnętrza samochodu m-ki H. (...) usiłowali wziąć zakładnika w osobie A. S.

(2)z zamiarem późniejszego przetrzymywania go w budynku mieszczącym się na nieustalonej posesji w okolicach miejscowości W. k. W. w celu zmuszenia członków rodziny w/w pokrzywdzonego, pod groźbą pozbawienia go życia, do rozporządzenie mieniem poprzez wypłacenia okupu w kwocie około 100 000 złotych w zamian za uwolnienie A. S.

(2), przy czym zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na czynny opór i uwolnienie się pokrzywdzonego, przy czym J. B.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne z art. 158 § 3 k.k. orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt VIII K 177/00, to jest popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 2009r. (Dz. U z 2010r., nr 7 poz. 46) obowiązującej od dnia 19 kwietnia 2010r. w zb. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 2009r. (Dz. U z 2010r., nr 7 poz. 46) obowiązującej od dnia 19 kwietnia 2010r. w zb. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 17 grudnia 2009r. (Dz. U z 2010r., nr 7 poz. 46) obowiązującej od dnia 19 kwietnia 2010r. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 60 §

§ 6pkt 2 k.k.

wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując, iż jedna stawka dzienna odpowiada kwocie 10 zł (dziesięciu złotych); 8. oskarżonego J. B.

(1)w ramach czynu zarzucanego w punkcie VIII (czyn z punktu XIV z a/o) uznał za winnego tego, że w dniu 1 lipca 2004 roku w W. działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw zabrał wspólnie i w porozumieniu z J. J.

(5)w celu przywłaszczenia użytkowany przez A. S.

(2)samochód osobowy marki H. (...) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości 40 000 złotych stanowiący własność J. J.

(6), to jest popełnienia czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna odpowiada kwocie 10 zł (dziesięciu złotych); 9. oskarżonego T. Ś.

(1)uznał za winnego popełnienie czynu zarzucanego mu w punkcie IX (czyn z punktu XVI z a/o) i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu miesięcy) pozbawienia wolności; 10. na podstawie art. 33 § 1, 2, 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego T. Ś.

(1)karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 20 zł (dwudziestu złotych); 11. na podstawie art. 45 § 1 k.k. w zakresie czynu przypisanego w punkcie 9 orzekł wobec oskarżonego T. Ś.

(1)środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 36 000 zł (trzydziestu sześciu tysięcy złotych); 12. oskarżonego J. B.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie X (czyn z punktu XVIII z a/o) i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

wymierzył mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 10 zł (dziesięciu złotych); 13. oskarżonego A. M. w ramach zarzucanego mu w punkcie XI czynu (czyn z punktu XX z a/

o)uznał za winnego tego, że w okresie od 7 kwietnia 2004 r. do 26 kwietnia 2004 r. w W. w dacie bliżej nieustalonej, działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, bez wymaganego zezwolenia posiadał w użytkowanym przez siebie samochodzie osobowym marki V. (...) o numerze rej. (...) dwie jednostki broni palnej w postaci pistoletów nieustalonej marki i typu, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne z art. 286 d.k.k. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 28 grudnia 1995 r. o sygn. akt II K 523/95, który to wyrok został objęty wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 28 lutego 1997r., sygn. akt III K 20/97, tj. popełnienia czynu z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 263 § 2 k.k. w zw. z art.64 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 14. oskarżonego A. M. w ramach czynu zarzucanego w punkcie XII (czyn z punktu XXI z a/
o)uznał za winnego tego, że w okresie od 7 kwietnia 2004 r. do 26 kwietnia 2004 r. w W. w dacie bliżej nieustalonej w W. działając w krótkich odstępach czasu działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w wykonaniu z góry powziętego zamiaru aby T. S. i J. B.

(1)wspólnie i w porozumieniu z trzema nieustalonymi mężczyznami dokonali na terenie województwa (...) pozbawienia wolności innej nieustalonej osoby, dwukrotnie ułatwił swoim zachowaniem popełnienie w/w przestępstwa dostarczając T. S. bliżej nieustaloną jednostkę broni palnej i kamizelkę kuloodporną oraz środek przewozu w postaci samochodu osobowego marki V. (...) o numerze rej. (...), a następnie J. B.

(1)i T. S. dwie jednostki broni palnej w postaci pistoletów nieustalonej marki i typu, a także dwie kamizelki kuloodporne i środek przewozu w postaci samochodu osobowego marki V. (...) o numerze rej. (...), tj. popełnienia czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; 15. oskarżonego M. L. w ramach zarzucanego mu w punkcie XIII czynu (czyn z punktu XXIV z a/

o)uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie od lipca 2004 r. do końca września 2004r. w nieustalonym miejscu działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wspólnie i w porozumieniu z ustaloną, osobą wbrew przepisom ustawy posiadali w znacznej ilości substancję psychotropową w postaci amfetaminy w łącznej ilości 1500 gramów w ten sposób, że nabyli odpłatnie ten narkotyk w dwóch transzach od ustalonej osoby, tj. popełnienia czynu z art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21.07.2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, 826) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, 826) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych; 16. oskarżonego P. B. w ramach zarzucanego mu w punkcie XIV czynu (czyn z punktu XXVI z a/
o)uznał za winnego tego, że w okresie od lipca do końca sierpnia 2004 r. w W. przy ul. (...) działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci łącznie 80 gramów kokainy oraz znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci łącznie 4000 gramów amfetaminy w ten sposób, że w dniach bliżej nieustalonych sprzedał w czterech transakcjach obejmujących każdorazowo po 20 gramów kokainy w cenie po 30 dolarów amerykańskich za 1 gram J. B.

(1)nie będącym konsumentem z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji oraz sprzedał w/w w trzech transakcjach obejmujących odpowiednio 2000 gramów i dwukrotnie po 1000 gramów amfetaminy w cenie po 5000 zł za 1000 gramów w celu dalszej dystrybucji, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011 r na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych; 17. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. B. środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 28.822 zł (dwadzieścia osiem tysięcy osiemset dwadzieścia dwa złote); 18. oskarżonego P. P.

(1)w ramach zarzucanego mu w punkcie XV czynu (czyn z punktu XXVII z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie od lipca do września 2004 r. w W. działając w krótkich odstępach czasu w dniach bliżej nieustalonych w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci łącznie 1200 gramów kokainy w ten sposób, że: - w lipcu 2004 r. działając wspólnie i w porozumieniu z M. G. przekazał 200 gramów kokainy J. B.

(1)w celu wykonania przez J. B.

(1)mieszaniny ww. ilości środka odurzającego z 40 gramami ustalonej substancji stałej nie będącej środkiem odurzającym, a następnie podzielenia uzyskanego w ten sposób narkotyku na porcje 10 gramowe, spośród których dziesięć porcji - łącznie 100 gramów sprzedał J. B.

(1)nie będącemu ich konsumentem w celu dalszej dystrybucji w cenie 35 dolarów amerykańskich USD za 1 gram; - w sierpniu 2004 r. przekazał 500 gramów kokainy J. B.

(1)w celu wykonania jej mieszaniny z łącznie 100 gramami ustalonej substancji stałej nie będącej środkiem odurzającym, a następnie 200 gramów uzyskanego w ten sposób narkotyku sprzedał z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji J. B.

(1)nie będącemu ich konsumentem w cenie 35 dolarów amerykańskich USD za 1 gram, - we wrześniu 2004 r. przekazał 500 gramów kokainy J. B.

(1)w celu wykonania jego mieszaniny ze 100 gramami ustalonej substancji stałej nie będącej środkiem odurzającym, a następnie 200 gramów uzyskanego w ten sposób środka odurzającego sprzedał z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji J. B.

(1)nie będącemu ich konsumentem w cenie 35 dolarów amerykańskich USD za 1 gram, jednocześnie czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 19. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. P.

(1)środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 63.280 zł (sześćdziesiąt trzy tysiące dwieście osiemdziesiąt złotych); 20.oskarżonego M. G. w ramach zarzucanego mu w punkcie XVI czynu (czyn z punktu XXVIII z a/o) uznał za winnego tego, że: a) w lipcu 2004 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. P.

(1)wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci kokainy w ilości 200 gramów w ten sposób, że w/w ilość środka odurzającego przekazał J. B.

(1)nie będącemu jej konsumentem w celu wykonania przez niego mieszaniny ww. ilości środka odurzającego z 40 gramami ustalonej substancji stałej nie będącej środkiem odurzającym, a następnie podzielenia uzyskanego w ten sposób narkotyku na porcje 10 gramowe z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; b) w okresie od lipca do sierpnia 2004 r. w W. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy posiadał w znacznej ilości środek odurzający w postaci kokainy w łącznej ilości nie mniej niż 100 gramów w ten sposób, że nabywał cyklicznie odpłatnie ten narkotyk od J. B.

(1)w porcjach 20 i 30 gramowych, tj. popełnienia czynu z art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;

na podstawie art. 85 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. (Dz. U. z 2015r., 396), art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczone w punktach 20 a i 20 b kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu M. G. karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 05 listopada 2009r. (Dz. U. z 2009r., nr 206, poz. 1589) obowiązującej od dnia 08 czerwca 2010r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczone w punktach 20 a i 20 b kary grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu M. G. karę łączną 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 20 (dwadzieścia) złotych każda;
oskarżonego M. P.

(1)w ramach zarzucanego mu w punkcie XVII czynu (czyn z punktu XXIX z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie od lipca 2004 r. do września 2004 r. w W. na terenie dzielnicy M., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci łącznie 3000 gramów ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) i znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci łącznie 1000 sztuk tabletek (...) (ecstasy), w ten sposób, że w lipcu 2004 r. co najmniej dziesięciokrotnie w dniach bliżej nieustalonych sprzedał J. B.

(1), nie będącym konsumentem, ziele konopi innych niż włókniste (marihuanę), każdorazowo w ilości po 100 gramów, w sierpniu 2004r. co najmniej dziesięciokrotnie w dniach bliżej nieustalonych sprzedał J. B.

(1)ziele konopi innych niż włókniste (marihuanę) każdorazowo w ilości po 100 gramów, we wrześniu 2004 r. co najmniej dziesięciokrotnie w dniach bliżej nieustalonych sprzedał J. B.

(1)ziele konopi innych niż włókniste (marihuanę), każdorazowo w ilości po 100 gramów, każdorazowo w kwocie po 15 zł za 1 gram oraz jednokrotnie sprzedał w/w 1000 sztuk tabletek (...) (ecstasy) w kwocie po 4 zł za 1 sztukę, przy czym wszystkie w/wymienione narkotyki były przeznaczone do dalszej dystrybucji, jednocześnie czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 24. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. P.

(1)środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 49 000 zł (czterdzieści dziewięć tysięcy złotych);

oskarżonego J. N. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVIII (czyn z punktu XXX z a/o), z tym, że przyjął iż czyn ten stanowił występek z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;
na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. N. środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 4.800 zł (cztery tysiące osiemset złotych);
oskarżonego O. Z.

(1)w ramach zarzucanego mu w punkcie XIX czynu (czyn z punktu XXXI z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie od sierpnia 2004 r. do października 2004 r. w W. w okolicachC. (...) przy ul. (...) i bazaru przy ul. (...) działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczną ilością środka odurzającego w postaci łącznie nie mniej niż 700 gramów heroiny, w ten sposób, że co najmniej czternastokrotnie w dniach bliżej nieustalonych sprzedali w/w kokainę J. B.

(1)każdorazowo w ilości nie mniejszej niż 50 gramów w cenie po co najmniej 70 zł za 1 gram z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, przy czym z popełniania tego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 28. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego O. Z.

(1)środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 49.000 zł (czterdzieści dziewięć tysięcy złotych); 29. oskarżonego L. S. w ramach zarzucanego mu w punkcie XX czynu (czyn z punktu XXXII z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie od października 2004 r. do grudnia 2004 r. w W. na terenie dzielnicy M. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci łącznie 100 gramów kokainy, w ten sposób że w dniach bliżej nieustalonych sprzedał wymienioną ilość wskazanego środka odurzającego w pięciu transakcjach każdorazowo po nie mniej niż 20 gramów kokainy w cenie po co najmniej 30 dolarów amerykańskich USD za 1 gram J. B.

(1)nie będącemu ich konsumentem z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, w tym w zakresie czterech transakcji działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych;

na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego L. S. środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 8970 zł (osiem tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt złotych);
oskarżonego P. S. w ramach zarzucanego w punkcie XXI czynu (czyn z punktu XXXIII z a/o) uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach w okresie od listopada do grudnia 2004 r. trzykrotnie w W. przy ulicy (...) działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci łącznie 200 gramów ziela konopi innych niż włókniste (marihuany) oraz znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci łącznie 300 sztuk tabletek (...) (ecstasy) w ten sposób, że przekazał odpłatnie w/w środki odurzające i substancję psychotropową J. B.

(1)nie będącemu ich konsumentem w trzech transakcjach każdorazowo z przeznaczeniem do dalszej dystrybucji, tj. popełnienia czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011, nr 117, poz. 678) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011r. (Dz. U. z 2011, nr 117, poz. 678 w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;

na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. S. środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 2560 zł (dwa tysiące pięćset sześćdziesiąt złotych);
oskarżonych P. J. i R. Z. w ramach zarzucanego im w punkcie XXII czynu (czyn z punktu XXXV z a/o) uznał za winnych tego, że w okresie od połowy lipca 2004r. do końca listopada 2004 r. w dniach bliżej nieustalonych w W. na terenie dzielnicy M. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy posiadali środek odurzający w postaci kokainy w znacznej ilości łącznie nie mniej niż 400 gramów, którą cyklicznie nabywali odpłatnie od J. B.

(1), tj. popełnienia czynu z art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał każdego z nich, a na podstawie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył każdemu z nich karę po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości po 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 34. oskarżonego A. S.

(1)uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIII (czyn z punktu XXXVI z a/o); 35. oskarżonego I. S.

(1)w ramach zarzucanego mu w punkcie XXIV czynu (czyn z punktu XXXVIII z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie bliżej nieustalonym od września 2004 r. do grudnia 2004 r. w W. działając w krótkich odstępach czasu, w dniach nieustalonych, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy posiadał substancję psychotropową w znacznej ilości w postaci nie mniej niż łącznie 1200 gramów amfetaminy oraz 300 sztuk tabletek (...) (ecstasy), które cyklicznie nabywał odpłatnie od J. B.

(1), tj. popełnienia czynu z art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21.07.2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie z art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 21 lipca 2006r. na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2006r. (Dz. U. z 2006, poz. 120, nr 826) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 36. oskarżonego W. H. w ramach zarzucanego mu w punkcie XXV czynu (czyn z punktu XXXIX z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2004 r. do grudnia 2004 r. w dniach bliżej nieustalonych w W. działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej puścił w obieg łącznie 73 sztuki podrobionych banknotów o nominale 100 złotych każdy stanowiących polski środek płatniczy, w ten sposób, że na początku listopada w dniu bliżej nieustalonym nieodpłatnie przekazał J. B.

(1)3 sztuki podrobionych banknotów o nominale 100 złotych każdy oraz w okresie od listopada 2004 r. do końca grudnia 2004 r. zbył J. B.

(1)za kwotę równoważną 30% wartości nominalnej łącznie 70 sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 złotych każdy podczas dwóch transakcji, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, a na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

na podstawie art. 33 § 1, 2, 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego W. H. karę 100 zł (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 40 zł (czterdziestu złotych);
na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego W. H. środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 2100 zł (dwa tysiące sto złotych);
oskarżonego J. B.

(1)w ramach czynu zarzucanego w punkcie XXVI ( czyn z punktu XL z a/o) uznał za winnego tego, że w okresie od listopada 2004 r. do grudnia 2004 r. w dniach nieustalonych w W., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru po uprzednim przyjęciu od W. H. łącznie 73 podrobionych banknotów o nominale 100 złotych stanowiących polski środek płatniczy, puścił je w obieg w ten sposób, że w listopadzie 2004 r. w różnych miejscach uiścił zapłatę łącznie 11 banknotami, przekazał nieodpłatnie łącznie 2 sztuki oraz zbył za 50% wartości nominalnej łącznie 30 sztuk ustalonym osobom w celu posłużenia się nimi w transakcjach handlowych, a następnie w grudniu 2004 r. w różnych miejscach uiścił zapłatę łącznie 10 banknotami oraz zbył za 50% wartości nominalnej łącznie 20 sztuk ustalonym osobom, w celu posłużenia się nimi w transakcjach handlowych, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na tej podstawie skazał go, a na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; 40. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. B.

(1)w zakresie czynu przypisanego w punkcie 39 środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych); 41. oskarżonego T. Ś.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVII (czyn z punktu XLII z a/o) i za to na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 42. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego T. Ś.

(1)w zakresie czynu przypisanego w punkcie 41 środek karny w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 2400 zł (dwa tysiące czterysta złotych);

oskarżonego A. M. w ramach czynu zarzucanego w punkcie XXVIII (czyn z punktu XLIII z a/o) uznał za winnego tego, że w dniu 26 grudnia 1998 r. w miejscowości Z. k. W. działając wspólnie i w porozumieniu z T. S. i inną ustaloną osobą w ramach uzgodnionego podziału ról, po uprzednim otwarciu drzwi za pomocą tzw. łamaka, dostali się do wnętrza, a następnie po odłączeniu instalacji alarmowej i uruchomieniu przy użyciu tego samego narzędzia zabrali, w celu przywłaszczenia samochód osobowy m-ki B. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i numerze nadwozia (...) o wartości 66 000 złotych na szkodę A. H., przy czym czynu tego dokonał będąc uprzednio skazanym w warunkach recydywy zwykłej w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie ponad 1 roku kary pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 210 § 2 d.k.k. w zb. z art. 158 § 1 d.k.k. w zw. z art. 10 § 2 d.k.k. w zw. z art. 60 § 1 d.k.k., orzeczonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 31 maja 1995 roku o sygn. akt III K 359/92, tj. popełnienia czynu z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 09 września 2000r. (Dz. U. z 2000r., nr 93, poz. 1027) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 09 września 2000r. (Dz. U. z 2000r., nr 93, poz. 1027) w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
na podstawie art. 60 §

5 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego J. B.

(1)w punkcie 39 kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat tytułem próby; 45. na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddał oskarżonego J. B.

(1)pod dozór kuratora w okresie próby; 46. na podstawie art. 85 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. (Dz. U. z 2015r., 396), art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności: - orzeczone w punktach 1, 4, 13, 14, 43 i wymierzył oskarżonemu A. M. karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, - orzeczone w punktach 1, 5, 9, 41 i wymierzył oskarżonemu T. Ś.

(1)karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; 47. na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 05 listopada 2009r. (Dz. U. z 2009r., nr 206, poz. 1589) obowiązującej od dnia 08 czerwca 2010r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary grzywny - orzeczone w punktach 1, 2, 7, 8, 12 i wymierzył oskarżonemu J. B.

(1)karę łączną 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny po 10 zł (dziesięć złotych) każda, - orzeczone w punktach 5 i 10 i wymierzył oskarżonemu T. Ś.

(1)karę łączną 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 20 (dwadzieścia) złotych każda;

na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa wyszczególnionych w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 300 pod pozycją 1; w wykazie dowodów rzeczowych numer 9 na karcie 2168 pod pozycją 34 i 35; w wykazie dowodów rzeczowych numer 5 na karcie 2176 pod pozycją 6;
na podstawie art. 230 § 2 k.k. dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 300 pod pozycją 2; w wykazie dowodów rzeczowych numer 10 na karcie 2165-2166 pod pozycją (...) w wykazie dowodów rzeczowych numer 7 na karcie 2171 pod pozycją (...); w wykazie dowodów rzeczowych numer (...) na karcie 2177-2178 pod pozycją (...); dowody rzeczowe opisane na kartach 4810-4811 nakazuje pozostawić w aktach sprawy, zaś dowód rzeczowy wyszczególniony w wykazie dowodów rzeczowych numer (...) na karcie 4332 pod pozycją (...) nakazał zwrócić A. S.

(1), 50. zasądził od Skarbu Państwa tytułem wynagrodzenia za niepłaconą pomoc prawną udzieloną przez adwokata ustanowionego z urzędu kwotę po 3120 zł (trzy tysiące sto dwadzieścia złotych) + podatek VAT na rzecz adw. M. S.

(1), adw. M. B., adw. D. T., adw. K. C.

(1), adw. A. G., adw. M. T., adw. G. C., adw. K. D.

(1), adw. R. C., adw. B. D.; kwotę 3000 zł (trzy tysiące złotych) + podatek VAT na rzecz adw. K. L.; kwotę 960 zł (dziewięćset sześćdziesiąt złotych) + podatek VAT na rzecz adw. M. N.; kwotę 1620 zł (tysiąc sześćset dwadzieścia złotych) + podatek VAT na rzecz adw. A. C.; kwotę 3240 zł (trzy tysiące dwieście czterdzieści złotych) + podatek VAT na rzecz adw. A. Z.; kwotę 3240 zł (trzy tysiące dwieście czterdzieści złotych) + podatek VAT na rzecz adw. A. N.; kwotę 3300 zł (trzy tysiące trzysta złotych) + podatek VAT na rzecz adw. M. Ż.; 51. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania: oskarżonemu A. J.

(1)od dnia 10 sierpnia 2006r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu P. B. od dnia 07 listopada 2006r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu P. P.

(1)od dnia 06 lutego 2007r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu M. G. od dnia 06 lutego 2007r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu M. P.

(1)od dnia 28 lutego 2007r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu L. S. od dnia 07 listopada 2006r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu P. S. od dnia 06 lutego 2007r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu W. H. od dnia 07 listopada 2006r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu M. L. od dnia 02 maja 2007r. do dnia 25 września 2008r., zaś na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres tymczasowego aresztowania oskarżonemu A. M. od dnia 07 listopada 2006r. do dnia 30 listopada 2006r. i od dnia 20 grudnia 2006r. do dnia 20 grudnia 2006r. do dnia 25 września 2008r., oskarżonemu T. Ś.

(2)od dnia 07 listopada 2006r. do dnia 25 września 2008r., zaś oskarżonemu J. N. część okresu tymczasowego aresztowania od dnia 06.02.2007r. do dnia 05 lutego 2007r i uznaje orzeczoną karę pozbawienia wolności względem tegoż oskarżonego za wykonaną w całości; 52. zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty: od oskarżonego A. J.

(1)kwotę 400 zł (czterysta złotych); od oskarżonego A. M. kwotę 1400 zł (tysiąc czterysta złotych); od oskarżonego J. B.

(1)kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych); od oskarżonego T. Ś.

(1)kwotę 1400 zł (tysiąc czterysta złotych); od oskarżonego M. L. kwotę 700 zł (siedemset złotych); od oskarżonego P. B. kwotę 1000 zł (tysiąc złotych); od oskarżonego P. P.

(1)kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych); od oskarżonego M. G. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych); od oskarżonego M. P.

(1)kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych); od oskarżonego O. Z.

(1)kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych); od oskarżonego L. S. kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych); od oskarżonego P. S. kwotę 1100 zł (tysiąc sto złotych); od oskarżonego P. J. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych); od oskarżonego R. Z. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych); od oskarżonego I. S.

(1)kwotę 1100 zł (tysiąc sto złotych); od oskarżonego W. H. kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych); od oskarżonego J. N. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) i obciąża ich pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie w częściach ich dotyczących, zaś w części uniewinniającej wyroku kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa. Apelacje od wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych i prokurator. Obrońca oskarżonych A. J.

(1), M. L. i W. H. zaskarżył powyższe orzeczenie: 1. w odniesieniu do oskarżonego A. J.

(1)- w pkt 1,

w odniesieniu do oskarżonego M. L.- w pkt 15,
w odniesieniu do oskarżonego W. H.- w pkt 36 - w całości na korzyść tych oskarżonych. W oparciu o przepis art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił:
obrazę przepisów postępowania w postaci art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. , która miała wpływ na wydanie orzeczenia, polegającą na: ⚫ dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób jednostronny i fragmentaryczny z naruszeniem zasad swobodnej jego oceny, wyłącznie na niekorzyść oskarżonych poprzez bezkrytyczną i powierzchowną ocenę wyjaśnień oskarżonego J. B.

(1)oraz zeznań świadka J. J.

(5)oraz niedostateczną analizę ich treści w porównaniu z innymi dowodami, w tym z tymi, które Sąd odrzucił, pominął lub uznał za nieistotne, ⚫ pominięcie dowodu w postaci dokumentu firmy (...), ⚫ lakoniczne i sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uzasadnienie powodów, które legły u podstaw marginalizacji zeznań M. P.

(2)i J. J.

(7), ⚫ lakoniczne uzasadnienie i nie poparcie żadnymi dowodami powodów odrzucenia treści wyjaśnień oskarżonych A. J.

(1), M. L. i W. H. jak również zeznań świadków P. K., A. S.

(3), K. K.

(2)oraz L. G., bez wskazania dowodów, które legły u podstaw uznania ich za niewiarygodne,

będący następstwem tych mankamentów błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na niczym nie uzasadnionym przyjęciu, że materiał dowodowy wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, iż oskarżeni J., L. i H. dopuścili się zarzucanych im przestępstw. Zgodnie z treścią art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów względnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego A. M. zaskarżył ten wyrok w całości na korzyść oskarżonego (pkt. 1, 4, 13, 14, 43, 46 i 52 wyroku). Skarżonemu wyrokowi zarzucił:
w zakresie czynu w pkt 1 wyroku (dot. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej) - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., i art. 410 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, z naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, w tym rozstrzygnięcia istniejących na tle materiału dowodowego wątpliwości faktycznych na niekorzyść oskarżonego, pomimo: - iż brak było dowodów na to, że osk. M.: znał kierownictwo grupy (bowiem nie uczestniczył w widzeniach z P. B. i Z. S.); miał z tymi osobami kontakt telefoniczny, oraz że osk. M. wykonywał jakiekolwiek zadania, w wykonaniu poleceń wynikających z przynależności do grupy, bądź też osiągał korzyści majątkowe związane z przynależnością do grupy; - że z faktu znajomości osk. M. z osk. B. i św. S., nie można wywodzić wniosku, że uczestniczył wraz z nimi w grupie przestępczej; - wątpliwości wynikających z zeznań św. J. (zgodnie z a/o członka grupy), który nigdy osobiście się nie spotkał I nie miał kontaktu telefonicznego z osk. M..
w zakresie czynu z pkt 4 wyroku (dot. uczestniczenia przez osk. M. w obrocie 1000 gr amfetaminy) - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, bez wystarczających dowodów weryfikujących wyjaśnienia osk. B. i niezasadne uznanie, że wyjaśnienia osk. B. znalazły wystarczające potwierdzenie w notatce z kolizji, pomimo tego, iż: - notatka o kolizji może jedynie być dowodem na to, że takie zdarzenie miało miejsce; - miał interes by obciążać jak największą ilość osób ubiegając się o nadzwyczajne złagodzenia kary; - trudno dać wiarę jego wyjaśnieniom, iż otrzymywał on 100 gramów amfetaminy, pomimo niesprecyzowanej roli w dokonaniu przestępstw; - nie wiedział i nie widział sposobu rozliczania się św. B. z osk. A. M.; - nie widział przekazania narkotyków, bowiem nie opuszczał samochodu.
w zakresie czynu z pkt 13 wyroku (dot. posiadania bez zezwolenia broni palnej) i czynu z pkt 14 (dot. ułatwienia swoim zachowaniem popełnienia przestępstw uprowadzenia człowieka) - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., i art. 410 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, z naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, w tym rozstrzygnięcia istniejących na tle materiału dowodowego wątpliwości faktycznych na niekorzyść oskarżonego, pomimo tego, iż: - zeznania św. S., co do pierwszej próby uprowadzenia nie zostały poparte wystarczającymi dowodami nawet z wyjaśnień osk. B., który nie był świadkiem tego zdarzenia ani współsprawcą; - zeznania św. S., nasuwały uzasadnione wątpliwości, co do prawdomówności osk. B.; - zeznania św. G. i W. K., potwierdzające naprawę samochodu po jego rozbiciu w dniu 26 kwietnia 2004 r., nasuwały wątpliwości co do możliwości udziału osk. M. w jakichkolwiek przestępstwach; - istniały wątpliwości, co do możliwości udziału osk. M. w pomocnictwie do dokonania przestępstwa, tj. udostępniania samochodu oraz broni i kamizelek rzekomo znajdujących się w jego bagażniku, bowiem wskazywane przez osk. B. daty dokonania tego przestępstwa tj. maj/czerwiec 2004 r. lub koniec kwietnia/początek maja 2004 r., uniemożliwiłyby korzystanie przez niego z tego środka transportu, wobec kolizji mającej miejsce w dniu 26 kwietnia 2004 r. i naprawą samochodu; - osk. B., odnośnie posiadania broni przez osk. M., stwierdził, że nie sprawdzał broni pod kątem jej sprawności, nie jest ekspertem od broni i że ewentualna sprawność broni, nie została sprawdzona w czasie działań przestępczych.
w zakresie czynu z pkt 43 wyroku (dot. zaboru w celu przywłaszczenia samochodu marki (...)) - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, z naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, w tym rozstrzygnięcia istniejących na tle materiału dowodowego wątpliwości faktycznych na niekorzyść oskarżonego, pomimo tego, iż: - zeznania pokrzywdzonej A. H., nie mogą w sposób wystarczający potwierdzać wersji św. S., co do udziału osk. M. w w/w przestępstwie; - z zeznań św.D. i Ś., wynika, że św. D. nie mógł brać udziału w przestępstwie, co podważa wiarygodność dowodu z zeznań św. S.; - św. D. rozbił samochód marki P., a tym samym istniały uzasadnione wątpliwości, iż samochód ten nie mógł służyć do dokonania przestępstwa.
rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary (hipotetycznie zakładając, że osk. A. M. dopuścił się czynów, za które został skazany, które to stanowisko obrońca całkowicie kwestionuje), w tym kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 46 wyroku, z pominięciem okoliczności łagodzących, wskazujących na ewentualną niewielką rolę osk. w dokonaniu zarzucanych mu przestępstw, krótki czasokres brania udziału w grupie przestępczej oraz odległość czasową od daty popełnionych przestępstw do wyroku. W konsekwencji podniesionych zarzutów wniósł:
o zmianę skarżonego wyroku i uniewinnienie osk. A. M. od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 1, 4, 13, 14, 43;
w konsekwencji uniewinnienia oskarżonego - o uchylenie orzeczonej kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności zawartej w pkt 46 wyroku;
zmianę pkt 52 wyroku poprzez zwolnienie osk. A. M. od kosztów sądowych w tej sprawie, ewentualnie zmianę orzeczenie o karze łącznej i wymierzenie jej w granicach zbliżonych do zasady absorbcji. Jednocześnie wniósł o:
zasądzenie na rzecz adw. M. S.

(1)kosztów nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu A. M. w postępowaniu apelacyjnym z urzędu, oraz

zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego, albowiem ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację rodzinną i majątkową. Obrońca oskarżonego Ś. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i 438 pkt 2 k.p.k., 438 pkt 3 k.p.k., 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: I. Odnośnie czynu opisanego w punkcie I wyroku (czyn z punktu I z a/o), czynu opisanego w punkcie IV wyroku (czyn z punktu X a/o), obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności art. 4 k.p.k., art 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasad: równości stron, obiektywizmu, domniemania niewinności, i swobodnej oceny dowodów oraz interpretację wszystkich okoliczności sprawy na niekorzyść oskarżonego z pominięciem dowodów przeciwnych, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia i wydania wyroku, co w konsekwencji doprowadziło do, wadliwego i sprzecznego ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej w ww. punktach wyroku. Alternatywnie, na wypadek nie podzielenia przez sąd tego zarzutu, zarzucił: II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na pominięciu okoliczności przemawiających za orzeczeniem względem oskarżonego kary pozbawienia wolności znacznie łagodniejszej lub z warunkowym zawieszeniem jej wykonania; III. zarzucił rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności w stosunku do stopnia winy, motywacji i sposobu zachowania się oskarżonego, jak i do jego właściwości i warunków osobistych, poprzez niezastosowanie okoliczności przemawiających za orzeczeniem wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności znacznie łagodniejszej lub z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów określonych w punkcie I wyroku (czyn z punktu I z a/o), czynu opisanego w punkcie IV wyroku (czyn z punktu X a/o), ewentualnie złagodzenie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania. Wniósł również o zasądzenie kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym z uwagi, iż koszty te nie zostały w całości ani w części uiszczone. Obrońca oskarżonego P. B. zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2015 r. w części, w zakresie punktu 16 i 17, dotyczących oskarżonego P. B., na jego korzyść. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi w zakresie punktu 16 zarzucił:
Mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k., poprzez niepowzięcie wątpliwości w zakresie wyjaśnień P. B. i jego przyznania się do winy podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym, mimo iż oskarżony w trakcie postępowania dowodowego wielokrotnie odwoływał swoje wyjaśnienia w zakresie przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wskazując na przyczyny złożenia wyjaśnień o obciążającej go treści.
Mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k.,: - poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyznaniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom współoskarżonego J. B.

(1), stanowiącym w istocie tzw. dowód z pomówienia, pomimo podważenia wiarygodności J. B.

(1)w trakcie postępowania dowodowego, przy jednoczesnym odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego P. B. oraz świadka R. W.; - poprzez skazanie oskarżonego P. B. wyłącznie na podstawie dowodu z wyjaśnień współoskarżonego J. B.

(1), mimo braku możliwości kategorycznej weryfikacji twierdzeń J. B.

(1), wobec nieistnienia innych dowodów wskazujących na winę P. B.. Powyższe uchybienia, opisane w punktach 1 i 2, skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na niesłusznym przyjęciu, iż w rozpatrywanej sprawie istnieją wystarczające i nienasuwające żadnych wątpliwości dowody, wskazujące na sprawstwo i winę oskarżonego P. B. w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 09 grudnia 2011 r. na mocy ustawy z 01 kwietnia 2011 r., w zw. z art. 12 k.k. W konsekwencji podniesionych zarzutów, na podstawie art. 427 § 1 i 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uniewinnienie oskarżonego P. B. od zarzucanego mu czynu i umorzenie postępowania, ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Obrońca oskarżonego P. P.

(1)zaskarżył wyrok w zakresie punktów:

51 i 52 części orzekającej zaskarżonego wyroku, a także w zakresie opisu czynu znajdującego się w punkcie 20 części orzekającej zaskarżonego wyroku. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
obrazę przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.k. , mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego przejawiającej się w: - jednostronnej, nielogicznej i sprzecznej z doświadczeniem życiowym oraz ugruntowanymi w judykaturze zasadami oceny dowodu z pomówienia, tj. wyjaśnień współoskarżonego J. B.

(1), a w szczególności nie ustosunkowanie się do wszystkich przesłanek wskazywanych w orzecznictwie jako niezbędnych przy dokonywaniu weryfikacji pomówienia, a zwłaszcza zupełne pominięcie kryterium konieczności wsparcia pomówienia innymi dowodami; - uznaniu w całości za wiarygodne wyjaśnień współoskarżonego J. B.

(1), w związku ze stwierdzeniem, że nie wystąpiły w sprawie okoliczności wskazujące na interes współoskarżonego J. B.

(1)w pomówieniu oskarżonego P., podczas gdy współoskarżony J. B.

(1)stwierdził przed Sądem, że oskarżony P. P.

(1)oskarżał go o rzucaniem krzesłami w sprawie o pobicie (sygn. akt: III K 676/05), a więc miał powody do zemsty. 2. obrazę przepisów postępowania art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie wynikających ze spójnych wyjaśnień oskarżonych P. P.

(1)i M. G. w zakresie w jakim zostały uznane za wiarygodne, tj. odnośnie ich wyjazdu do H. w 2004 r. w celu zakupu samochodu, a nie jak twierdzi współoskarżony J. B.

(1)w celu nabycia narkotyków. 3. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony P. P.

(1)popełnił zarzucany mu czyn w sytuacji, gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego za ten czyn. Sąd dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych w konsekwencji obrazy przepisu art. 7 k.p.k. a to poprzez nieuzasadnione oparcie wyroku skazującego w stosunku do oskarżonego jedynie na niejasnych i wewnętrznie sprzecznych pomówieniach współoskarżonego B., które nie znalazły żadnego pokrycia zarówno w zeznaniach świadków oraz wyjaśnieniach samego P. P.

(1), czy też M. G., jak również w całości zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. Wniósł o: uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Obrońca oskarżonego M. G. i P. S. wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniu stanu faktycznego sprawy poprzez niesłuszne i bezkrytyczne danie wiary obciążającym oskarżonych wyjaśnieniom współoskarżonego J. B.

(1), Z uwagi na powyższe uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi Okręgowemu. Obrońca oskarżonego M. P.

(1)na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił: - w oparciu o art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę prawa materialnego, tj. art 65 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy oskarżony nie uczynił sobie z popełniania przestępstw stałego źródła dochodów, a zatem nie mógł zostać skazany w warunkach określonych w art. 65 § 1 k.k.; - w oparciu o art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, poprzez: - naruszenie art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i co za tym idzie bezpodstawne uznanie, że ich treść była powodowana chęcią uniknięcia odpowiedzialności karnej za przedmiotowy czyn, a przez to odebranie im waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy oskarżony złożył jednoznaczne, konsekwentne i stanowcze wyjaśnienia zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i jurysdykcyjnym; - naruszenie art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i skoncentrowanie się przez Sąd wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonego, a przez to bezpodstawne uznanie, że wyjaśnienia współoskarżonego J. B.

(1)przedstawiają kluczowe okoliczności w zakresie czynu zarzucanego M. P.

(1), są konsekwentne i spójne, podczas gdy wyjaśnienia te nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, są wewnętrznie sprzeczne, nie opisują żadnych szczegółów rzekomych transakcji narkotykowych z M. P.

(1), są niespójne, wykazują istotne luki, zaś żaden inny dowód nie potwierdził pomówień J. B., które w sposób bezkrytyczny zostały przez Sąd Okręgowy ponownie rozpoznający sprawę uznane za wiarygodne i niebudzące wątpliwości; - naruszenie art. 167 w zw. z art. 172 w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. polegające na ich niezastosowaniu w sytuacji, gdy w sprawie występowały wątpliwości dotyczące faktów mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym odnośnie kwestii faktycznego uczestnictwa M. P.

(1)w jakimkolwiek wprowadzaniu do obrotu środka odurzającego w postaci marihuany i substancji psychotropowej w postaci (...); nieprzeprowadzeniu konfrontacji na tę okoliczność pomiędzy J. B.

(1)a M. P.

(1)w celu wyjaśnienia sprzeczności, które powstały w rezultacie kłamliwości jednego z osobowych źródeł dowodowych, w szczególności zaś dopuszczone w sprawie dowody nie pozwalały na przyjęcie konkretnego założenia, a wątpliwości te rozstrzygnięto na niekorzyść oskarżonego; - naruszenie art. 366 § 1 w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. polegające na niewyjaśnieniu wszelkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności zaś nierozwikłaniu kwestii rzeczywistego przebiegu wydarzeń i zasadniczych elementów dotyczących rzekomego przekazywania narkotyków J. B.

(1)przez M. P.

(1)od lipca 2004 r. do września 2004 r., zaniechanie zaś ustalenia chociażby innego scenariusza wydarzeń miało z kolei wpływ na naruszenie zasady prawdy materialnej; - naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegające na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku, przejawiającym się w lukach, brakach i niewyjaśnieniu w stopniu należytym, na podstawie jakich innych dowodów poza wyjaśnieniami J. B.

(1)uznano winę M. P.

(1)oraz dlaczego zdaniem Sądu ponownie rozpoznającego sprawę wyjaśnienia te w tym zakresie zasługują na miano wiarygodności, mimo że podczas pierwszego rozpoznania Sąd nie dał im wiary i zostały one uznane za pomówienia, co uniemożliwia weryfikację poczynionych przez Sąd ustaleń, tym samym naruszając prawo do obrony oskarżonego; - na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a zarazem mających wpływ na jego treść, będący wynikiem naruszenia w/w przepisów postępowania polegających na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie dowolnej, wybiórczej i tendencyjnej a nie swobodnej oceny dowodów, całkowitym zlekceważeniu faktu nieprzyznawania się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, nieusunięciu wątpliwości nasuwających się w trakcie postępowania, niewyjaśnieniu wszelkich istotnych okoliczności sprawy, niewykazaniu, jakimi metodami Sąd doszedł do przekonania o winie oskarżonego, podczas gdy cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie dowodzi nawet pośrednio zarzucanych M. P.

(1)czynów - i przez to błędnym założeniu, że: - oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu, mimo iż prawidłowa ocena materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia takiej tezy, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania, mimo wcześniejszego uniewinnienia; - J. B.

(1), będący odbiorcą narkotyków, nie był ich konsumentem, podczas gdy z jego wyjaśnień wynika jasno, że zażywał narkotyki, które kupował, zaś do uznania sprawstwa i bytu przestępstwa z art. 56 cyt. ustawy niezbędna jest osoba odbiorcy będącego tzw. „nie konsumentem”. W związku z podniesionymi wyżej zarzutami, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonych L. S. i J. N. , w oparciu o przepisy art. 427 § 2 k.p.k., art. 438 pkt 2 i 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: obrazę przepisów postępowania karnego, mającego wpływ na treść orzeczenia - art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień J. B.

(1)oraz L. S. i J. N. i w konsekwencji oparcie wyroku skazującego na niedopuszczalnym założeniu, że jedyny dowód obciążający w postaci wyjaśnień oskarżonego J. B.

(1)może być wystarczający dla uznania winy L. S. i J. N. w sytuacji, gdy takie założenie pozbawia oskarżonych gwarancji procesu karnego wyartykułowanej w art. 5 k.p.k. i przerzuca ciężar dowodu na oskarżonych wbrew zasadzie z art. 74 § 1 k.p.k. W związku z powyższym, na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 i §2 k.p.k. wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych L. S. i J. N. od zarzucanego im czynu, ewentualnie 2) uchylenie wyroku odnośnie oskarżonych L. S. i J. N. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego O. Z.

(1)zaskarżył wyrok w całości - tj. w zakresie pkt 27, 28 i 52 ww. wyroku, na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2,

4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: a) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego J. B.

(1)polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że jego wyjaśnienia są spójne i konsekwentne w toku całego postępowania i mogą stać się podstawą ustaleń faktycznych, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te są niespójne, niewiarygodne i niekonsekwentne, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego, b) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. S.

(2)polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tego świadka nie są wiarygodne, bowiem powiązania świadka ze środowiskiem przestępczym oraz wielokrotna karalność świadka, świadczą o tym, iż miał on interes, aby składać zeznania nieobiektywne i w ten sposób „pomagać” oskarżonemu O. Z.

(1), podczas gdy zeznania świadka są spójne i konsekwentne i potwierdzają, że oskarżony nie mógł być sprawcą przypisanego mu czynu, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego O. Z.

(1), c) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka M. S.

(3)polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tego świadka nie są wiarygodne, bowiem powiązania świadka ze środowiskiem przestępczym oraz wielokrotna karalność świadka, świadczą o tym, iż miał on interes, aby składać zeznania nieobiektywne i w ten sposób „pomagać” oskarżonemu O. Z.

(1), d) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka K. M. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tego świadka nie są wiarygodne, bowiem powiązania świadka ze środowiskiem przestępczym oraz długotrwała i zażyła relacja koleżeńska z oskarżonym O. Z.

(1)świadczą o tym, iż miał on interes, aby składać zeznania nieobiektywne i w ten sposób „pomagać” oskarżonemu O. Z.

(1), e) art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanego za wiarygodny dowodu w postaci zeznań świadka W. D. w postaci stwierdzenia, iż ww. świadek nie kojarzy oskarżonego O. Z.

(1)i nie przypomina sobie, aby przychodził on do kogoś na widzenie (k. 17140), co potwierdza, że oskarżony nie mógł być sprawcą przypisanego mu czynu, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego O. Z.

(1), f) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, a polegające na całkowicie dowolnej ocenie wyjaśnień oskarżonego O. Z.

(1)i niesłusznej odmowie wiary tym wyjaśnieniom, co skutkowało poczynieniem wadliwych ustaleń faktycznych, a dokonana przez sąd I instancji ocena wyjaśnień oskarżonego została uznana jedynie za realizację przyjętej przez O. Z.

(1)linii obrony, 2. w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania zarzucam sądowi I instancji dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony O. Z.

(1)popełnił przypisany mu czyn w sytuacji, gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania, 3. z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia przez sąd odwoławczy powyższych zarzutów zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: a) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mając wpływ na jego treść, polegającego na błędnym uznaniu, iż wina i stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu O. Z.

(1)są znaczne, zaś oskarżony osiągnął korzyść majątkową w kwocie 49.000 złotych, podczas gdy jednocześnie przyjęto, że działał on wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, b) rażącą niewspółmierność kary wyrażającą się w orzeczeniu wobec oskarżonego O. Z.

(1)bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, która przekracza stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, c) rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa, przy zastosowaniu wadliwych kryteriów jego wymiaru w wysokości 49.000 złotych. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o: 1. zmianę w całości zaskarżonego orzeczenia w stosunku do oskarżonego O. Z.

(1)i orzeczenie odmienne co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,

ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, •
w przypadku nieuwzględnienia przez sąd odwoławczy zarzutów wskazanych w pkt II ppkt 1 i 2 powyżej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego O. Z.

(1)w części dotyczącej orzeczenia o karze i środku karnym oraz wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary i środka karnego, a także zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych w całości. Obrońca oskarżonego P. J. , na zasadzie art. 444 k.p.k. w zw. z art. 425 § 2 k.p.k. zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w części, tj. punkt 33 wyroku na korzyść oskarżonego. Na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała lub mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: a) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, ze Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez przyjęcie wyjaśnień J. B.

(1)za wiarygodne w części obciążające, oskarżonego P. J. dotyczących zarzucanych mu czynów, pomimo braku ich potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym; b) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach me wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez zdyskwalifikowanie przez Sąd zeznań M. S.

(4)w zakresie jego negatywnej oceny osoby J. B.

(1)i oceny pobudek, jakim mógł się kierować decydując się na skorzystanie z dobrodziejstwa art. 60 k.k.; c) art. 5 § 1 i § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na jedynym dowodzie tj. wyjaśnieniach J. B.

(1), które nie uzyskały, w toku postępowania dowodowego, potwierdzenia w innych dowodach, a przy tym nie pokonały zarówno zasad procesowych określonych w art. 5 § 1 i § 2 k.p.k., jak i nie odpowiadały zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co spowodowało oparcie wyroku w sprawie na zeznaniach, które nie stanowiły wartościowego dowodu w procesie karnym i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia o winie i karze; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż oskarżony P. J. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wbrew przepisom ustawy oraz wspólnie i w porozumieniu z R. Z., uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w postaci nie mniej niż 400 g kokainy, co nastąpiło poprzez oparcie tychże ustaleń całkowicie na niezwykle ogólnych w tej mierze wyjaśnieniach J. B.

(1), bez ustalenia na czym miała polegać współpraca, „spółka” oskarżonych J. i Z., w jaki sposób miały być dzielone zyski, jaki był sposób rozliczania transakcji, ilości transakcji, ich konkretnych lub chociażby przybliżonych dat, konkretnych miejsc transakcji; 4. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż ilość narkotyków, które posiadać miał rzekomo oskarżony P. J. jest ilością znaczną i w konsekwencji błędne uznanie, iż zarzucany oskarżonemu czyn stanowi kwalifikowany typ przestępstwa. Na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w związku z art. 440 k.p.k. wniósł o: - zmianę zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od, zarzucanych mu czynów; ewentualnie z ostrożności procesowej: - uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego R. Z. na podstawie art. 427 § 2 i oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. orzeczeniu temu zarzucił: - mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na dokonaniu przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez uznanie wyjaśnień J. B.

(1)za w pełni wiarygodne, podczas gdy nie były one potwierdzone żadnymi innymi dowodami, jak również stały w sprzeczności z wyjaśnieniami pozostałych oskarżonych oraz w tym zakresie orzecznictwem Sądu Najwyższego, zaś w sprawie niniejszej Sąd Okręgowy całkowicie dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego J. B.

(1)przy braku jakichkolwiek innych dowodów, które mogłyby przynajmniej uprawdopodobnić zawarte w nich twierdzenia; - mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj. art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na nierozstrzygnięciu przez Sąd I instancji na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości poprzez danie w całości wiary wyjaśnieniom oskarżonego J. B.

(1), podczas gdy wyjaśnienia te nie zostały poparte innymi dowodami, jak również były sprzeczne z wyjaśnieniami innych oskarżonych w niniejszym postępowaniu, zaś Sąd do wyjaśnień oskarżonego J. B.

(1)winien był podejść ze szczególną ostrożnością, mając na uwadze, iż w jego intencji było skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 60 § 3 k.k.; - mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego wyroku, a polegający na uznaniu, że oskarżony R. Z. posiadał w okresie od połowy lipca 2004 r. do końca listopada 2004 r. środek odurzający w postaci kokainy w znacznej ilości i że środek ten cyklicznie nabywał od J. B.

(1), podczas gdy okoliczność ta została przez Sąd Okręgowy ustalona tylko i wyłącznie na podstawie wyjaśnień J. B.

(1), przy czym wskazania wymaga, iż rzekomy wspólnik oskarżonego R.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.