II K 293/13

Sygn. akt IIK 293/13 1 Ds. 278/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 06.11.2013r. Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Bartosz Gajewski Protokolant: Aleksandra Hormańska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu: Zbigniewa Harasimiuka po rozpoznaniu w dniach 16.07.2013r., 10.09.2013r. i 06.11.2013r. sprawy karnej przeciwko F. S., s. J. i A. z d. W. ur. (...) w L. oskarżonemu o to, że : w dniu 15 kwietnia 2013r. w L. woj. (...), jedne raz ugodził nożem H. S. w lewą górną część jamy brzusznej i w wyniku powstania rany kłutej drążącej do jamy otrzewnej nadbrzusza lewego poniżej łuku żebrowego spowodował obrażenia ciała w postaci uszkodzenia naczyń krwionośnych żołądka oraz gałęzi tętnicy żołądkowej prawej, rany ciętej płata wątroby, masywnego krwawienia do jamy brzusznej oraz wstrząsu krwotocznego, stanowiące ciężkie uszkodzenie ciała pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, tj. o czyn z art. 156 § 1 kk, I. uznaje oskarżonego F. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, z ta różnicą, iż czyn ten kwalifikuje z art. 156 § 1 pkt 2 kk i za to na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 60 § 2 pkt 1 i § 6 pkt 3 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie wymierzonej oskarżonemu F. S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, III. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ustęp 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie i nie wymierza mu opłaty. UZASADNIENIE W dniu 15.04.2013 r. F. S. spożywał alkohol w kolegami. W tym samym czasie, jego żona H. S. przebywała w lokalu przy ul. (...) i również spożywała alkohol, z nieznanymi oskarżonemu mężczyznami. Po godzinie 17.00 oskarżony udał się do wyżej wymienionego baru celem zabrania żony do domu, gdzie pomiędzy małżonkami doszło do wymiany zdań. Następnie razem wrócili do domu, lecz H. S. nie weszła do mieszkania, a wróciła do pijalni piwa. Wróciła około godziny 18.00. W momencie gdy pokrzywdzona weszła do domu, oskarżony stał w kuchni, która znajduje się na wprost drzwi wejściowych i obierał jabłko. Gdy zobaczył żonę zapytał się dlaczego pije alkohol, skoro bierze tabletki. Wtedy H. S. powiedziała do niego „spadaj”, a następnie usiłowała go odepchnąć. F. S. ugodził wówczas nożem o długości ostrza 6,5 cm pokrzywdzoną w jej lewą górną część jamy brzusznej. H. S. skuliła się, a oskarżony położył ją na wersalce, po czym zawiadomił pogotowie. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 39, 48, k. 52, k. 118, protokół oględzin – k. 5, k. 18, opinia biegłego – k. 31, k. 123, zeznania B. S. – k. 40, M. D. – k. 42, notatka – k. 1) W wyniku ugodzenia nożem H. S. doznała obrażeń ciała w postaci uszkodzenia naczyń krwionośnych żołądka oraz gałęzi tętnicy żołądkowej prawej, rany ciętej płata wątroby, masywnego krwawienia do jamy brzusznej oraz wstrząsu krwotocznego. Obecnie pokrzywdzona pogodziła się z oskarżonym. Dalej mieszkają razem. (dowód: opinia biegłego – k. 31, k. 123, W swoich wyjaśnieniach oskarżony wpierw trzykrotnie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że ugodził żonę nożem trzymanym w reku, ale nie wie dlaczego to zrobił. Wykazał przy tym skruchę. Ostatecznie utrzymywał, że nie wie jak to się stało, bo „w szczegółach nie pamięta okoliczności”. F. S. ma 58 lata, jest rencistą II grupy i otrzymuje rentę w wysokości 1 000 złotych . Nie ma nikogo na utrzymaniu. W przeszłości nie był karany. Nie cierpi na schorzenia natury psychologicznej psychiatrycznej lub neurologicznej. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego – 117, 22, informacja z K. – k. 81) Sąd Rejonowy zważył co następuje: Sąd uznał wyjaśnienia przyznającego się do winy oskarżonego za wiarygodne. Jakkolwiek F. S. na rozprawie usiłował wycofać się z wcześniejszych twierdzeń, gdy utrzymywał, że ugodził żonę nożem, tym niemniej zauważyć trzeba, iż po odczytaniu mu jego poprzednich wyjaśnień, ich treść podtrzymał. Tym samym uznać należy, że nadal nie kwestionował faktu ugodzenia żony nożem, choć zasłaniając się niepamięcią dążył do pomniejszenia swojej winy. Stanowisko takie jest tym bardziej uzasadnione gdy zważy się, że w czasie składania wyjaśnień przed Sądem stwierdził wprost – „to co ja zrobiłem to niecelowo”. O słuszności oceny relacji oskarżonego świadczy również to, że biegły sądowy potwierdził, iż obrażenia ujawnione u pokrzywdzonej mogły powstać w okolicznościach przez F. S. opisywanych (vide: k. 123v). Nie bez znaczenia dla powyższej oceny jest także to, iż z relacji interweniujących funkcjonariuszy wynika, że F. S. przyznał się, że ugodził żonę nożem w trackie wymiany zdań, która miała miejsce w kuchni ich mieszkania. Wszystkie te naprowadzone wyżej argumenty z kolei przekonują, iż nieprawdziwa jest wersja zdarzenia przedstawiona przez samą pokrzywdzoną. H. S. na rozprawie wbrew opisanym wyżej dowodom utrzymywała, iż oskarżony nie ugodził jej nożem, a to ona wchodząc do mieszkania potknęła się o próg w drzwiach wejściowych mieszkania i upadając, nadziała się na nóż, który w tym czasie F. S. trzymał w ręce. Abstrahując od rzadko występującej procesowej sytuacji, gdy to pokrzywdzony dąży do uwolnienia od odpowiedzialności prawno - karnej osoby przyznającej się winy, to nadto wersja lansowana przez H. S. pozostaje w sprzeczności z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie oraz jest wewnętrznie sprzeczna. Zauważyć bowiem wypada, że na etapie postępowania przygotowawczego świadek stwierdziła stanowczo, że nie pamięta jak doszło do powstałych u niej obrażeń. Budzi zatem poważne wątpliwości, czy po upływie znacznego okresu czasu, mogła sobie nagle przypomnieć ze szczegółami okoliczności feralnego zdarzenia. Gdy do tego dodać, że ten opis wydarzeń jest odosobniony, gdyż nie znajduje potwierdzenia ani w relacji oskarżonego, ani też przesłuchanych w sprawie świadków, to uznać należy, że świadek ten zeznaje nieprawdę, usiłując przekonać o niewinności męża, z którym obecnie pozostaje w dobrych stosunkach. Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania B. S.