z art. 6 § 2 kks i art. 9 § 3 kks;
w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s. i za to na podstawie art.
wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych,
penalizuje jako przestępstwo skarbowe podawanie nieprawdy lub zatajanie prawdy w informacji podsumowującej, a więc jej nierzetelność. Karalne zachowanie to przy tym nie błąd w zakresie danych wymaganych przez ustawę, który należy skorygować, ale świadome podanie danych niezgodnych z rzeczywistością. Sprawcą czynu może być każdy, kto w informacji podaje nierzetelne dane, a więc sam zobowiązany do jej złożenia, jak i osoba zajmująca się u danego podatnika VAT UE jego sprawami gospodarczymi w tym zakresie i z tego tytułu sporządzająca tę informację (art. 9 § 3 k.k.s.). Czyn zabroniony stypizowany w art. 80 a § 1 k.k.s. jest czynem bezskutkowym, a przy tym czynem abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Można się go dopuścić także z zamiarem ewentualnym. Z kolei przepis art. 76 k.k.s. przewiduje typ czynu zabronionego określanego jako oszustwo podatkowe nazywane także wyłudzeniem zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej lub bezpodstawnym zwrotem podatku. Jego konstrukcja związana jest ze szczególną instytucją prawa podatkowego określaną mianem zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej, powiązaną z przyjmowaną w polskim systemie prawa podatkowego zasadą tzw. samoobliczenia podatku przez podatnika. Istota systemu samoobliczenia podatku sprowadza się do nałożenia na podatnika na mocy właściwych przepisów prawa podatkowego obowiązku przeprowadzenia procedury ustalenia wysokości ciążącego na nim w danym okresie obliczeniowym zobowiązania podatkowego oraz przedstawienia organowi podatkowemu oświadczenia zawierającego dane dotyczące podstawy istnienia oraz wysokości ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji uiszczenia tak ustalonego podatku w przewidzianym w prawie podatkowym terminie. Oparcie systemu ustalania istnienia oraz wysokości zobowiązania podatkowego na założeniu dokonywania przez podmiot zobowiązany samodzielnego ustalenia zobowiązania podatkowego oraz zastrzeżenie dla organów skarbowych wyłącznie funkcji kontrolnych sprawia, że konieczne jest wprowadzenie do ustawodawstwa regulacji służących zagwarantowaniu przestrzegania nakładanych obowiązków. Pozwala to konstatować, że penalizacja zachowań polegających na nierzetelnym wykonywaniu czynności związanych z procedurą samoobliczenia podatku w kontekście określonej w przepisach prawa podatkowego instytucji zwrotu jest elementem niezbędnym dla zabezpieczenia prawidłowego sposobu wykonywania powinności ciążących na podatnikach w zakresie rzetelnego i zgodnego z prawdą ustalenia istnienia oraz wysokości zobowiązania podatkowego oraz właściwego korzystania z uprawnień do pomniejszania wysokości zobowiązania podatkowego o kwoty uiszczone w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W tym kontekście przepis art. 76 k.k.s. stanowi uzupełnienie kryminalizacji wynikającej z art. 56 k.k.s. O ile bowiem art. 56 k.k.s. kryminalizuje zachowania polegające na podaniu nieprawdy lub zatajeniu prawdy i narażeniu w ten sposób na uszczuplenie podatku, obejmując sytuacje, w wyniku których dochodzi do niezasadnego pomniejszenia wysokości zobowiązania podatkowego, a tym samym pomniejszenia ekspektatywy Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu wynikającej z prawidłowo ukształtowanego stosunku podatkowoprawnego, o tyle art. 76 k.k.s. kryminalizuje zachowania polegające na narażeniu na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej. Zakres kryminalizacji wynikający z art. 56 k.k.s. obejmuje zatem wszystkie te przypadki, w których dochodzi do nieprawidłowego, tj. określonego na niższym niż wynika to z przepisów prawa podatkowego poziomie, ustalenia wysokości należnego zobowiązania podatkowego. Zakresem zastosowania art. 56 k.k.s. objęte są przypadki zaniżenia wysokości zobowiązania podatkowego. Przepis art. 76 § 2 w zw. z § 1 k.k.s. określa zachowanie karalne jako narażenie na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej, które winno być konsekwencją wprowadzenia w błąd właściwego organu podatkowego. W przypadku, gdy przedmiotem błędu są okoliczności dotyczące podstawy zwrotu, sprawca występujący o zwrot wskazuje na istnienie zdarzeń uzasadniających w świetle obowiązujących przepisów prawa zwrot, podczas gdy w rzeczywistości zdarzenia takie nie miały w ogóle miejsca. W powyższym kontekście, konkretyzując przedmiot błędu jako okoliczności istotne z punktu widzenia nienależnego zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej, można stwierdzić, że zwrot nienależny wynikać może m. in. z braku w ogóle w rzeczywistym stanie rzeczy podstaw do uzyskania zwrotu (błąd co do podstawy). Zgodnie z treścią art. 53 § 28 k.k.s., zawierającego legalną definicję "narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej", przez narażenie rozumieć należy "spowodowanie konkretnego niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia - co oznacza, że zaistnienie uszczerbku finansowego jest wysoce prawdopodobne, choć nie musi nastąpić". "Narażenie na zwrot" obejmuje zatem sytuacje, gdy w wyniku działań sprawcy dochodzi do powstania wysokiego prawdopodobieństwa dokonania przez właściwy organ zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek podatnika. Uwzględniając odpowiednio treść art. 53 § 27 k.k.s., należy przyjąć, że "kwota narażona na nienależny zwrot" - to wyrażona liczbowo kwota pieniężna, której zwrotu domagał się sprawca. Dla przypisania strony podmiotowej oszustwa podatkowego konieczne jest stwierdzenie, że sprawca obejmował świadomością i wolą (w postaci chęci lub co najmniej godzenia się) wszystkie elementy strony przedmiotowej tego typu czynu zabronionego. Sprawca musi być zatem świadomy, że swoim zachowaniem wprowadza właściwy organ w błąd poprzez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rzeczy, w ten sposób przedstawia błędnie okoliczności istotne z punktu widzenia podstawy lub wysokości zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej oraz że naraża w ten sposób na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej. W odniesieniu do przepisu art. 56 § 2 k.k.s., przywołanego przez oskarżyciela przy okazji drugiego z zarzucanych oskarżonemu czynów, wskazać trzeba, iż wyznacza on podstawowy obszar kryminalizacji w sferze oszukańczych zabiegów związanych z określonymi regulacjami podatkowymi, obejmując zachowania polegające na podaniu nieprawdy lub zatajeniu prawdy i narażeniu w ten sposób na uszczuplenie podatku, a tym samym wszystkie te sytuacje, w których w wyniku określonego zachowania dochodzi do powstania ryzyka niezasadnego pomniejszenia wysokości zobowiązania podatkowego i pomniejszenia ekspektatywy Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu wynikającej z prawidłowo ukształtowanego stosunku podatkowoprawnego. Zakres kryminalizacji wynikający z art. 56 k.k.s. obejmuje zatem wszystkie te przypadki, w których dochodzi do nieprawidłowego, tj. określonego na niższym niż wynika to z przepisów prawa podatkowego poziomie, ustalenia wysokości należnego zobowiązania podatkowego. Ogólnym przedmiotem ochrony przepisu art. 56 k.k.s. jest interes (i porządek) finansowy Skarbu Państwa. Rodzajowym przedmiotem ochrony jest zaś obowiązek podatkowy związany z konstrukcją samoobliczania podatku, a więc służący do ustalenia istnienia oraz wysokości zobowiązania podatkowego (por. wyrok SN z dnia 16 stycznia 2011 r., II KK 214/10, LEX nr 738376). Uszczuplenie podatku, o którym mowa w przepisie art. 56 § 2 k.k.s., polegać może w szczególności na zastosowaniu przewidzianych w przepisach prawa podatkowego konstrukcji obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego, w szczególności obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Oszustwo skarbowe może zostać popełnione także z zamiarem wynikowym. Zauważyć trzeba, że jeżeli sprawca tym samym czynem (jednostkowym lub realizowanym w warunkach ciągłości z art. 6 § 2 k.k.s.) naraża przez podanie danych nieprawdziwych lub zatajenie prawdy podatek na uszczuplenie i przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rzeczy naraża na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej, to mamy do czynienia z tzw. realnym zbiegiem przepisów art. 76 i art. 56 k.k.s., prowadzącym do przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji przy zastosowaniu art. 7 § 1 k.k.s. Mając na względzie te uwagi należało w sposób pozytywny przesądzić kwestię sprawstwa oskarżonego w zakresie obu zarzucanych mu czynów zabronionych i przyjąć, że pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółki z o.o. (...) z/s w S., po pierwsze - w dniu 15.03.2013 r. i 15.04.2013 r., działając w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, podał nieprawdę w złożonych do Urzędu Skarbowego w S. informacjach podsumowujących VAT-UE za miesiące luty i marzec 2013 r. Spółki z o.o. (...) z/s w S., poprzez wykazanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na łączną kwotę 549.035,00 zł, która to dostawa nie miała miejsca, czym wyczerpał dyspozycję art.
w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s., po wtóre zaś - w dniu 25.03.2013 r. i 25.04.2013 r. działając w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, podał nieprawdę w złożonych do Urzędu Skarbowego w S. deklaracjach VAT-7 za miesiące luty i marzec 2013 r. Spółki z o.o. (...) z/s w S., poprzez zawyżenie podatku naliczonego o 120.223,31 zł za miesiąc luty 2013 r. i o 115.653,49 zł za miesiąc marzec 2013 r. z faktur dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane, czym spowodował narażenie na nienależny zwrot Spółce z o.o. (...) podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2013 r. w kwocie 69.882,00 zł i miesiąc marzec 2013 r. w kwocie 44.814,00 zł oraz naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług za miesiąc luty 2013 r. w kwocie 50.341 zł oraz za miesiąc marzec 2013 r. w kwocie 70.839,00 zł, czym wyczerpał dyspozycję art. 76 § 2 k.k.s. w zw. z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Podlegające kryminalizacji zachowania oskarżonego związane były z podaniem nieprawdy wobec Urzędu Skarbowego w S. w zakresie wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, która w rzeczywistości nie miała miejsca. Jak wynika z akt kontroli podatkowej, towar, którym obrót był wykazywany w fakturach VAT, był towarem tzw. niewiadomego pochodzenia. Był kupowany przez spółkę (...) od wielu dostawców, z których większość miała siedzibę w tym samym miejscu, tj. w W.. W toku postępowania podatkowego podmioty, z którymi handlował oskarżony, zostały uznane za tzw. znikających podatników, co do których w zdecydowanej większości niemożliwym było ani ustalenie ich siedziby, ani miejsca prowadzenia działalności bądź też posiadania jakichkolwiek środków trwałych umożliwiających funkcjonowanie na rynku gospodarczym. Sam oskarżony wskazał, że nie zna danych osobowych tych ludzi, od których kupował towary w W., przy dokonywaniu konkretnych transakcji nie żądał od nich jakichkolwiek dokumentów (a także pełnomocnictw od osób działających w ich imieniu) ani też nie upewniał się w żaden sposób co do tego, czy na wystawionych fakturach widnieją rzeczywiste podmioty gospodarcze. Płatności objęte fakturami dokonywane były w formie gotówkowej, mimo że opiewały na kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych, co wydaje się nie tylko mało prawdopodobne, ale również sprzeczne z zawartym w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej wymogiem bezgotówkowej formy płatności w odniesieniu do kwot przekraczających równowartość 15.000 euro. Okoliczności zakwestionowanych przez Urząd Skarbowy transakcji ewidentnie wskazywały na potrzebę dokonania przez oskarżonego – jako Prezesa Zarządu spółki z o.o. (...) analizy rzetelności jej rzekomych kontrahentów. Tymczasem oskarżony nie podjął w zasadzie żadnych czynności mających na celu wyjaśnienie rozbieżności między danymi rzeczywistych dostawców towaru a danymi podmiotów widniejących na otrzymanych fakturach. Powyższe elementy świadczą o elementarnym braku staranności kupieckiej po stronie oskarżonego A. S. a jednocześnie o tym, że składając w Urzędzie Skarbowym w S. tzw. informacje podsumowujące i deklaracje VAT-7 oskarżony działał ze świadomością i co najmniej godził się na to, iż objęte nimi dane nie dokumentują rzeczywistego stanu faktycznego (w zakresie odnoszącym się do wykazywanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów), a tym samym że swoim zachowaniem wprowadza organ podatkowy w błąd poprzez błędne podanie okoliczności istotnych z punktu widzenia wysokości zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej i że naraża w ten sposób na nienależny zwrot podatku. W tym miejscu wypada zauważyć, że to właśnie poczynione wyżej ustalenie pozwala na przypisanie oskarżonemu podmiotowej strony przestępstw z art. 76 § 2 k.k.s. i art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. oraz czynu z art.
k.k.s., nie jest zaś wymagane – wbrew twierdzeniu obrońcy oskarżonego zawartemu w piśmie z dnia 24 listopada 2016 roku – ustalenie, że A. S. miał świadomość, że zakupiony przez niego towar wyespediowany następnie za granicę nie zostanie prawidłowo rozliczony podatkowo przez nabywców. Wskazać trzeba, że oskarżony dokonał sprawdzenia firm (...) w zakresie posiadania przez nich statusu podatnika VAT oraz podmiotów (...), (...) i (...) w rejestrze VIES dopiero pod koniec kwietnia 2013 roku, a zatem po upływie kilku miesięcy od dokonania z tymi podmiotami określonych transakcji finansowych. Nie sposób uznać tych działań oskarżonego za czyniące zadość regułom staranności kupieckiej, a w konsekwencji przyjąć, że deklarując wobec organu podatkowego wewnątrzwspólnotową dostawę, która w istocie nie miała miejsca, oskarżony działał nieumyślnie. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie można mówić o nieumyślnym działaniu, gdy weźmie się pod uwagę doniosłość zawieranych umów i kwoty podatku VAT wykazywane w deklaracjach VAT-7, jakie miały podlegać zwrotowi na rzecz spółki z o.o. (...). Skoro oskarżony A. S. wiedział, że konsekwencją zawierania umów i wystawiania faktur będzie wykazywanie określonych kwot podatku od towarów i usług podlegającego zwrotowi, to koniecznym było z jego strony upewnienie się, czy jego kontrahenci faktycznie istnieją, czy są zarejestrowani jako podatnicy VAT a w konsekwencji czy są uprawnieni do wystawienia ważnej faktury. Jak zauważył Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 21 czerwca 2012 roku, tylko wtedy, gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy, nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT czy innej dziedzinie, może on domniemywać legalność tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (C-80/11 i C-142/11). Dane zgromadzone w toku postępowania wykazały, że kwestionowane przez Urząd Skarbowy faktury, wystawione na rzecz spółki z o.o. (...), dokumentowały czynności, które w istocie nie zostały dokonane, a w konsekwencji oskarżony nie był uprawniony do odliczenia wykazanego w nich podatku naliczonego. W wyroku z dnia 29 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. stwierdził, że „faktura nie zawierająca danych rzeczywistego sprzedawcy usług, a zamiast tego zawierająca dane innego podmiotu nie będącego rzeczywistym sprzedawcą, jest fakturą, która stwierdza czynności, które nie zostały dokonane w rozumieniu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jeśli nawet usługi określone w treści faktury zostały wykonane, to nie przez podmiot wskazany na fakturze jako wykonawca” (I SA/Łd 1290/08, Lex nr 499985). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe słusznie uznały zatem, że nawet jeśli przyjąć, że spółka z o.o. (...) dysponowała określonym towarem, to był to towar tzw. niewiadomego pochodzenia. W konsekwencji wystawione faktury nie mogły stanowić podstawy do odliczenia wynikającego z nich podatku naliczonego, bowiem prawo do odliczenia dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności między podmiotami wskazanymi w fakturze; sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia wskazanego w niej VAT (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 10 listopada 2009 roku, I SA/Bk 338/09, Lex nr 526344). Zagraniczni kontrahenci spółki z o.o. (...) okazali się – jak zostało ustalone w toku tzw. kontroli krzyżowych prowadzonych m. in. z udziałem zagranicznych organów administracji podatkowej - tzw. „znikającymi podatnikami”. Wewnątrzwspólnotowe dostawy zadeklarowane przez firmę oskarżonego w rozliczeniu za luty i marzec 2013 roku faktycznie nie miały miejsca i zostały wykazane jedynie celem uzyskania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym kontekście podkreślenia wymaga fakt zarejestrowania spółki (...) z siedzibą w S. w styczniu 2013 roku, wykazywania przez spółkę od samego początku relatywnie wysokiego obrotu, prowadzenia działalności jedynie przez okres kilku miesięcy i jej zakończenia wkrótce po wszczęciu przez organy podatkowej stosownej kontroli, zainicjowanej złożeniem wniosków o zwrot wysokich kwot podatku naliczonego. Z uwagi na kwoty narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnej stanowiących małą wartość w rozumieniu art. 53 § 14 k.k.s., drugi z przypisanych oskarżonemu należało zakwalifikować z art. 76 § 2 k.k.s. i art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. (jako że tym samym czynem oskarżony - przez podanie danych nieprawdziwych – naraził podatek na uszczuplenie oraz naraził na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej) w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. (gdyż działał w warunkach tzw. czynu ciągłego, dopuszczając się z wykorzystaniem takiej samej sposobności dwóch zachowań w odstępie jednego miesiąca) w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Także w odniesieniu do pierwszego z przypisanych oskarżonemu czynów zabronionych Sąd przyjął w kwalifikacji prawnej – obok art.
– art. 6 § 2 k.k.s., dokonując w jego opisie uzupełnienia o sformułowanie wskazujące na działanie w krótkich odstępach czasu (tj. w dniach 15 marca 2013 roku i 15 kwietnia 2013 roku). Oskarżony jest osobą dorosłą i w stosunku do niego nie ujawniły się żadne okoliczności nakazujące przyjąć działanie w warunkach wyłączających bezprawność lub winę. Wymierzając oskarżonemu karę za pierwszy z przypisanych mu czynów Sąd poczytał na jego korzyść dotychczasową niekaralność. Mając z drugiej strony na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, wyrażający się rodzajem naruszonego dobra prawnego (tj. prawidłowego realizowania obowiązków nałożonych na płatników podatków) oraz działanie w warunkach tzw. czynu ciągłego, wymierzono oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych (przestępstwo to zagrożone jest karą do 240 stawek dziennych grzywny). Przy ustalaniu wysokości stawki dziennej Sąd zobligowany był uwzględnić wymogi wskazane w przepisie art. 23 § 3 k.k.s., związane z relacją wysokości stawki dziennej do wysokości minimalnego wynagrodzenia w danym roku kalendarzowym. Przy wymiarze kary 100 stawek dziennych grzywny (i ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 100 złotych) za drugi z przypisanych czynów (i poruszając się w ustawowych granicach do 720 stawek dziennych grzywny), Sąd potraktował jako okoliczność łagodzącą dotychczasową niekaralność oskarżonego, zaś jako okoliczności obciążające wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wyrażający się rodzajem zaatakowanego dobra prawnego oraz wysokością narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, a także wypełnienie przestępczym działaniem dwóch przepisów ustawy karnej skarbowej oraz działanie w ramach tzw. czynu ciągłego (przy podjęciu dwóch sprzecznych z prawem zachowań). W ocenie Sądu kary w powyższym wymiarze nie przekraczają stopnia winy, uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynów a nadto wymogi dotyczące prewencji indywidualnej i generalnej. W oparciu o przepis art. 39 § 1 k.k.s. w miejsce jednostkowych kar grzywny wymierzonych oskarżonemu za przestępstwa przypisane mu w pkt 1 i 2 wyroku Sąd orzekł karę łączną 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych. Wymiar kary łącznej opierał się o zasadę asperacji, wywodząc, iż zastosowanie zasady kumulacji stanowiłoby zbytnią surowość w potraktowaniu oskarżonego (którego czyny wykazywały bliski związek czasowy i przedmiotowy), zasady absorpcji z kolei – nieuzasadnione premiowanie oskarżonego, który dopuścił się przecież dwóch odrębnych przestępstw karnoskarbowych, choć odnoszących się do tego samego okresu podatkowego. Wysokość jednej stawki określono przy uwzględnieniu tych samych kryteriów, które brano pod rozwagę przy wymiarze kar jednostkowych. Mając na względzie aktualną sytuację finansową i rodzinną oskarżonego, a także rozmiar orzeczonej względem niego kary oraz ciążące na nim w dalszym ciągu zaległości podatkowe, Sąd uznał, iż uiszczenie przez niego kosztów sądowych byłoby zbyt uciążliwe i dlatego w oparciu o przepis art. 624 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. zwolnił oskarżonego od tego obowiązku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.