przekazanie orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne, jeżeli: 1) orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu, 2) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, nie wyraża zgody na przekazanie, 3) skazany na karę pozbawienia wolności lub osoba, wobec której orzeczono środek polegający na pozbawieniu wolności, jest osobą określoną w art. 604 § 1 pkt 1, 4) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 604 § 1 pkt 3 i 5. W ocenie Sądu zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia prawnej dopuszczalności przekazania wykonania wskazanych kar do wykonania na terytorium Federalnej Republiki Niemiec. Z. R. jest obywatelem polskim i niemieckim. Oba orzeczenia, których dotyczy niniejsze postępowanie, są prawomocne i podlegają wykonaniu. Przestępstwa, za które został skazany tymi wyrokami należą do katalogu z art. 7 ust. 1 Decyzji Ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27.11.2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności - w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz. U. UE.L. z 2008 r., nr 327, str.27), który zwalnia Sąd od weryfikacji podwójnej karalności czynów. Wprawdzie skazany jest obywatelem polskim, co – według art.
3 k.p.k. uniemożliwia wydanie skazanego, jednak po pierwsze , jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny – sytuacji , w której sam skazany wnosi o jego przekazanie, a w dodatku jest obywatelem państwa, w którym chce odbywać karę, nie można utożsamiać z instytucją „wydania”, po drugie – zawarta w preambule do Konwencji Strasburskiej o przekazywaniu osób skazanych, przejęta także do polskiego porządku prawnego (art. 611t § 1 k.p.k.) dyrektywa, by badać, czy przekazanie orzeczenia do wykonania pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary, każe Sądowi stosować wykładnię celowościową, gdyż należy uznać, że ustawodawca w art.
nie przewidział sytuacji, gdy to nie organy państw, ale sam skazany występuje o zmianę miejsca wykonywania kary. Stwierdzić należy, że przepis ten ma na celu ochronę obywateli polskich przed sytuacją wykonywania kary w obcym środowisku, daleko od osób najbliższych, w realiach obcych im kulturowo. Kara 1 roku pozbawienia wolności ma być w Polsce odbywana w okresie od 13 listopada 2026 roku do 13 listopada 2027 roku, natomiast kara 8 lat pozbawienia wolności jest odbywana aktualnie, a jej koniec przypada na dzień 13 maja 2017 roku. Na dzień orzekania (23 października 2013 roku), pozostała do wykonania w wymiarze ponad 3 lat i 6 miesięcy. Z. R. wyraził zgodę na przekazanie. Nie nastąpiło przedawnienie wykonania kar. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2007 roku (sygn. akt II AKz 548/07) nie jest przeszkodą do przekazania za granicę wykonania kary fakt posiadania przez skazanego podwójnego obywatelstwa. Jedynym bowiem warunkiem wystąpienia o przejęcie wykonania kary jest posiadanie przez skazanego obywatelstwa państwa, na terytorium którego przebywa. Warunkiem opisanym w art. 3 Konwencji jest posiadanie przez skazanego obywatelstwa państwa wykonania. Oba ostatnie w wypadku Z. R. zostały spełnione z racji posiadania dwóch obywatelstw – państwa wykonania i państwa wnioskującego o przejęcie wykonania kary. O prawnej dopuszczalności wykonania kar orzeczonych przez polskie sądy wobec Z. R. decydują, zdaniem Sądu, także przepisy rozdziału 66f Kodeksu postępowania karnego, obowiązujące od dnia 1.01.2012 r. Stanowią one implementację wymienionej wyżej Decyzji Ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r., do prawa polskiego. Chociaż bowiem przepisy te wprowadziły inny tryb procedowania – bez pośrednictwa organów centralnych – Ministra Sprawiedliwości, to jednak wskazują możliwość wystąpienia o wykonanie orzeczenia do właściwego sądu lub innego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeżeli przekazanie orzeczenia do wykonania pozwoli w większym stopniu zrealizować wychowawcze i zapobiegawcze cele kary (Art. 611t. § 1 k.p.k.). Zdaniem Sądu, spełniona została też przesłanka z art. 611t § 3 pkt. 1 k.p.k., gdyż Z. R. jest obywatelem Republiki Federalnej Niemiec i posiada tam czasowe miejsce pobytu, aktualnie – od 2009 r., jego miejscem pobytu jest jednostka penitencjarna, co ogranicza jego możliwość wyboru miejsca zamieszkania. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że przepisy prawa polskiego dopuszczają możliwość przekazania do wykonania wymienionych wyżej kar pozbawienia wolności, orzeczonych wobec Z. R. – do Republiki Federalnej Niemiec. Przesłanki, które winien badać sąd państwa wydającego, czyli Polski, zostały spełnione. Skazany jednak musi liczyć się z tym, że dalsza procedura wymaga zgody państwa wykonania wyroków. O opłacie adwokackiej orzeczono na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie… ( Dz.U. Nr 163, poz.1348, z późn. zm. ), wobec złożenia przez obrońcę z urzędu stosownego wniosku i oświadczenia. Wobec powyższego Sąd Okręgowy postanowił jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.