za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. W niniejszej sprawie nie stoi w sprzeczności z powyższym przepisem powołany przez powoda art. 55 § 1 ustawy z dnia 16.09.1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz.U.2003.188.1848 ze zm.), według którego zarząd może udzielić jednemu z członków zarządu lub innej osobie pełnomocnictwa do dokonywania czynności prawnych związanych z kierowaniem bieżącą działalnością gospodarczą spółdzielni lub jej wyodrębnionej organizacyjnie i gospodarczo jednostki, a także pełnomocnictwa do dokonywania czynności określonego rodzaju lub czynności szczególnych. § 2. Statut spółdzielni może uzależnić udzielenie pełnomocnictwa przez zarząd od uprzedniej zgody rady. W pozwanej spółdzielni prezes zarządu jest przez radę nadzorczą powoływany także na stanowisko dyrektora spółdzielni. Zgodnie z § (...) statutu pozwanej spółdzielni zarząd spółdzielni po uzyskaniu zgody rady nadzorczej, może powołać na stanowisko kierownika (jego zastępcy) bieżącej działalności gospodarczej jednego z członków zarządu lub inną osobę. Osoba kierująca bieżącą działalnością gospodarczą spółdzielni jest kierownikiem spółdzielni jako zakładu w rozumieniu Kodeksu pracy /k.49/. Wynika z tego, że skoro zarząd spółdzielni może powołać taką osobę za zgodą rady nadzorczej, to tym bardziej, w myśl przyjętej w pozwanej spółdzielni praktyki, rada nadzorcza może samodzielnie powołać taką osobę kierującą bieżącą działalnością gospodarczą spółdzielni (dyrektora spółdzielni) spośród członków zarządu. Taką osobą – dyrektorem pozwanej spółdzielni – jest podpisany pod wystawionym powodowi świadectwem pracy J. Ł./k.4/. Nawet jeżeliby należało rozstrzygnąć, wobec teoretycznie możliwej sprzeczności pomiędzy powołanym przepisem art. 55 Prawa spółdzielczego, a art.
k.p., który z tych przepisów miałby w niniejszej sprawie pierwszeństwo, to nie ulega wątpliwości, że prymat przepisów K. pracy byłby bezsprzeczny. Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 02.02.2001 r. (I PKN 226/00, opubl. OSNP 2002/20/488) „dokonywanie czynności z zakresu prawa pracy za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną przez osobę lub organ zarządzający tą jednostką albo inną wyznaczoną do tego osobę (art.
k.p.) nie jest uzależnione od udzielenia jej pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (jednolity tekst: Dz. U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm.).” Powyższy pogląd znalazł potwierdzenie i w późniejszym orzeczeniu Sąd Najwyższego, w którym stwierdzono, że „w stosunkach pracy w zakresie zasad reprezentacji pracodawcy pierwszeństwo mają regulacje prawa pracy (art.
k.p.), a wyznaczenie osoby do dokonywania za pracodawcę czynności prawnych z zakresu prawa pracy może nastąpić w każdy sposób dostatecznie ujawniający taką wolę reprezentowanego. Biorąc to pod uwagę, należy uznać, że uchwała zarządu spółdzielni (jeśli takowa zapadła), upoważniająca członka rady nadzorczej do rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę, podjęta na wspólnym posiedzeniu zarządu i rady nadzorczej, stanowi umocowanie (wyznaczenie) tej osoby do dokonania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w rozumieniu art.
LEX nr 1284747). Powyższe poglądy, jako w pełni aktualne, Sąd w całości podziela, co znajduje wyraz w treści zapadłego w niniejszej sprawie orzeczenia. Warto w tym miejscu przytoczyć tezę wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16.10.2007 r. (I PK 111/07, opubl. LEX nr 375665), w której Sąd Najwyższy wprost stwierdził, iż „prezes spółdzielni, który ma statutowe kompetencje do kierowania bieżącą działalnością spółdzielni i jest <<kierownikiem Spółdzielni jako zakładu pracy w rozumieniu Kodeksu pracy>>, jest podmiotem uprawnionym do dokonywania czynności w zakresie prawa pracy za tego pracodawcę (art.
k.p.)”. W świetle orzecznictwa nie może być zatem wątpliwości, iż w wystawione powodowi przez stronę pozwaną świadectwo pracy, w zakresie przez niego skarżonym, zostało wystawione prawidłowo, a zatem nie może zostać przez Sąd sprostowane. W konsekwencji powyższych rozważań, na podstawie powołanych przepisów, Sąd w pkt. I. wyroku oddalił powództwo. W pkt. II. wyroku Sąd orzekł o kosztach procesu na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c., wyrażającym zasadę odpowiedzialności za koszty strony przegrywającej proces, w zw. z § 11 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w spawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2002.163.1349 ze zm.). Zważywszy na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Zarządzenie: 1. Odnotować w repertorium; 2. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć powodowi z pouczeniem o apelacji oraz pełnomocnikowi strony pozwanej; 3. Kalendarz 14 dni.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.