V ACz 953/12

Sygn. akt V ACz 953/12 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, Wydział V Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Barbara Kurzeja Sędziowie: SA Grzegorz Stojek SA Olga Gornowicz – Owczarek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. P. z udziałem M. M. o uznanie wyroku sądu zagranicznego na skutek zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym w Gliwicach z dnia 2 października 2012 r., sygn. I Co 101/12 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt V ACz 953/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Gliwicach zwrócił wniosek wnioskodawcy o uznanie wyroku rozwodowego Sądu Pierwszej InstancjiwG. (T.) z uwagi na braki formalne wniosku. Wskazane zostało, że wnioskodawca pomimo otrzymanego wezwania, nie przedłożył wymaganego art. 1147 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. 1964, Nr 43, poz. 296 – dalej k.p.c.) zaświadczenia potwierdzającego prawomocność powyższego wyroku, prawomocność ta zaś nie wynikała z treści wyroku. Sąd podkreślił przy tym, że wymóg złożenia zaświadczenia o prawomocności wyroku nie mógł być zastąpiony poprzez przedłożenie przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzających fakt zawarcia przez uczestniczkę postępowania ponownego związku małżeńskiego. W zażaleniu na powyższe zarządzenie wnioskodawca wnosił o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznania wniosku o uznanie orzeczenia sądu zagranicznego. Wskazał, że prawomocność wyroku sądu zagranicznego wynika z faktu zawarcia przez pozwaną ponownego związku małżeńskiego, co byłoby niemożliwe bez uprzedniego uzyskania przez nią rozwodu. Zaznaczył również, iż zawracał się do sądu zagranicznego o wydanie niezbędnych dokumentów, jednak w odpowiedzi otrzymał kopie dokumentów już przedłożonych do akt postępowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwał na uwzględnienie. Warunki uznawania orzeczeń pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Republiką T. reguluje dwustronna umowa międzynarodowa o pomocy prawnej w sprawach cywilnych i karnych podpisana w Warszawie dnia 22 marca 1985 r. (Dz. U. 1987, Nr 11, poz. 71), która analogicznie do art. 1147 § 1 pkt 1 k.p.c. przewiduje w art. 23 ust. 2 lit a obowiązek dostarczenia przez stronę wnoszącą o uznanie orzeczenia zaświadczenia stwierdzającego, iż orzeczenie jest prawomocne chyba, że okoliczność ta wynika z jego treści. Faktu prawomocności orzeczenia strona może więc dowodzić wyłącznie we wskazany wyżej sposób. Skarżący nie przedłożył jednak zaświadczenia o prawomocności wyroku rozwodowego, z treści zaś załączonych do wniosku dokumentów wynika, iż wyrok, którego dotyczyło żądanie uznania, miał charakter wstępny i nadano mu jedynie rygor natychmiastowej wykonalności, co nie jest równoznaczne z prawomocnością orzeczenia. Brak było więc podstaw do przyjęcie, aby skarżący złożył wymagane prawem dokumenty niezbędne do rozpoznania wniosku o uznanie orzeczenia sądu zagranicznego. W konsekwencji zasadnie Sąd Okręgowy wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a w następstwie ich nie uzupełnienia w zakreślonym terminie, zwrócił wniosek. Zaskarżone zarządzenie odpowiadało więc prawa, zaś zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.