Sygn. akt II K 1521/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Magdalena Czaplińs
§ 1k. k.
na karę grzywny;
- wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 220/11 za przestępstwo z art. 286 § 1 k. k. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz karę grzywny;
- wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 19 września 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 848/13 za przestępstwo z art.
§ 1i 4 k.
k. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Dowód: dane o karalności – k. 32 – 34 załącznika nr 1 do a/o, k. 36 – 38, 70 – 72; odpis wyroku - k. 18 – 19 załącznika nr 1 do a/o Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań świadków E. S., M. W., a także na podstawie ujawnionych w toku rozprawy dokumentów w postaci protokołu zatrzymania osoby, danych o karalności, odpisu wyroku, opinii sądowo – psychiatrycznej oraz częściowo na podstawie wyjaśnień oskarżonego, w zakresie w jakim zostały one uznane za wiarygodne. W ocenie Sądu, dowody te łączą się w spójną i logiczną całość, pozwalając ustalić stan faktyczny w niniejszej sprawie. Podstawy dla poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie w żadnym zakresie nie dał dokument w postaci protokołu kontroli osobistej. Dokumentuje on bowiem czynność procesową, która nie doprowadziła do ujawnienia żadnych rzeczy ani osób, które miałyby wartość dowodową przy rozstrzyganiu kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego w ramach postawionego mu w niniejszej sprawie zarzutu. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd natomiast opierał się na pozostałych dokumentach ujawnionych w trakcie przewodu sądowego, w postaci protokołu zatrzymania osoby, danych o karalności, odpisu wyroku. Nie budzą one bowiem żadnych wątpliwości, co do rzetelności i autentyczności zgromadzonych w nich informacji. Nadto zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby, przy zachowaniu wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślić również należy, że żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania prawdziwości, ani wiarygodności żadnego z dokumentów ujawnionych w toku rozprawy. Sąd w pełni dał wiarę opinii sądowo – psychiatrycznej wydanej w niniejszej sprawie na okoliczność stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. Opinia ta jest bowiem jasna, pełna i nie budzi wątpliwości co do wiedzy i bezstronności sporządzających ją biegłych. Została ona wydana przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy oraz na podstawie badań sądowo – psychiatrycznych. Biegli zawarli w niej szczegółowe sprawozdanie z przeprowadzonych badań oraz uzasadnili swoje wnioski odnośnie stanu psychicznego oskarżonego w inkryminowanym czasie oraz w chwili badań. Jako w pełni wiarygodne ocenił Sąd zeznania E. S. i M. W. – funkcjonariuszy, którzy w dniu 20 sierpnia 2015 r. o godzinie 12.50 na ul. (...) w G., pełniąc służbę w patrolu pieszym, podjęli interwencję w stosunku do D. N.
(1)prowadzącego samochód marki R. (...) o nr rejestracyjnym (...) z uwagi na naruszenie przez niego zakazu parkowania. Zeznania tych świadków były wzajemnie spójne, konsekwentne i logiczne w toku całego postępowania, a ponadto znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności w postaci dokumentacji sporządzonej w związku z zatrzymaniem oskarżonego. Sąd miał na uwadze również, że świadkowie ci są osobami obcymi dla oskarżonego, niezainteresowanymi wynikiem niniejszego postępowania, a z niniejszą sprawą zetknęli się w ramach wykonywanych obowiązków służbowych. Z racji wykonywanego zawodu mają oni świadomość znaczenia zeznań w procesie i konsekwencji złożenia zeznań nieprawdziwych. Wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za wiarygodne jedynie częściowo, w zakresie, w jakim znajdują one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. W oparciu o wyjaśnienia oskarżonego poczyniono ustalenia faktyczne wyłącznie co do okoliczności bezspornych w sprawie, tj. co do faktu prowadzenia przez D. N.
(1)w dniu 20 sierpnia 2015 r. samochodu osobowego marki R. (...) o nr rej. (...) oraz co do tego, że oskarżony w inkryminowanym czasie nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdów. W pozostałym zakresie Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, uznając, że stanowią one przyjętą przez niego linię obrony. W szczególności za niewiarygodne uznał Sąd twierdzenia D. N.
(1), iż wiedział on, że miał orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ale nie wiedział, do kiedy zakaz ten obowiązuje, sądził, że już się skończył. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie pozostają w całkowitej sprzeczności z uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym, w szczególności w postaci zeznań świadków E. S. i M. W.. E. S. zeznała, że po tym, gdy po sprawdzeniu w systemie ustaliła, że wobec zatrzymanego kierowcy obowiązuje orzeczony przez Sąd zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych i poinformowała o tym fakcie oskarżonego, on przyznał, że faktycznie ma orzeczony sądowy zakaz i nie powinien prowadzić pojazdu (k. 41). Dodała również, że oskarżony nie był zaskoczony, gdy poinformowała go o obowiązującym wobec niego zakazie prowadzenia pojazdów. Również M. W. zeznał, że zatrzymany mężczyzna oświadczył, że ma orzeczony sądowy zakaz prowadzenia pojazdów (k. 42). Natomiast co do twierdzeń oskarżonego, że nie wiedział on do kiedy obowiązuje orzeczony wobec niego zakaz (którą to okoliczność potwierdzili również wymienieni wyżej świadkowie), podkreślić należy, iż z punktu widzenia odpowiedzialności za zarzucany mu czyn z art. 244 k. k. istotne jest, czy oskarżony wiedział, że zakaz obowiązuje wobec niego w dniu prowadzenia pojazdu (tj. w dniu 20 sierpnia 2015 r.), a nie - czy wiedział dokładnie do kiedy (do jakiej konkretnie daty) ten zakaz wobec niego obowiązuje. Zdaniem Sądu, D. N.
(1)w inkryminowanym czasie miał pełną świadomość, że orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych nadal obowiązuje. Z akt sprawy II K 848/13 Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku wynika, że wyrok wydany w tej sprawie dnia 18 września 2013 r. zapadł na skutek uwzględnienia przez Sąd wniosku o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 § 1 k. p. k. Tak więc w toku postępowania przygotowawczego w tej sprawie D. N.
(1)wyraził zgodę na wymiar kary i środków karnych zaproponowany przez Prokuratora, w tym na orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Oskarżony wprawdzie nie stawił się na posiedzeniu w przedmiocie wydania wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy w sprawie II K 848/13, jednak nie cofnął swojej zgody na wydanie wyroku skazującego w tym trybie i orzeczenie uzgodnionej z nim kary i środków karnych, nie składał także apelacji od tego wyroku. Wobec powyższego uznać należy, że D. N.
(1)miał pełną świadomość, że środek karny w postaci zakazu prowadzenia przez niego wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat orzeczony wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II K 848/13 skazującym go za czyn z art.
§ 1i 4 k.
k. popełniony w dniu 4 marca 2013 r., obowiązywał będzie do roku 2017, a zatem wiedział, że obowiązywał on również w dacie czynu przypisanego mu w niniejszym postępowaniu (tj. w dniu 20 sierpnia 2015 r.). Jedynie na marginesie należy w tym miejscu przypomnieć, że strona podmiotowa występku określonego w art. 244 k. k. polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego (postanowienie SN z dnia 5 lutego 2009 r., II KK 254/08, KZS 2009, z. 6, poz. 25). W świetle zebranych materiału dowodowego wina i sprawstwo oskarżonego D. N.
(1)co do popełnienia zarzucanego mu czynu nie budziła wątpliwości. Zdaniem Sądu pewnym jest to, że w dniu 20 sierpnia 2015 r. w G. kierował samochodem osobowym marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...) pomimo orzeczonego przez Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 848/13 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat od dnia 26 września 2013 r. do dnia 26 września 2017 r., wyczerpując znamiona przestępstwa z art. 244 k. k. Zgodnie z art. 244 k. k. karze do 3 lat pozbawienia wolności podlega m.in. ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, przedmiotem ochrony przepisu art. 244 k. k. jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, co przejawia się m.in. w tym, że orzeczenia sądu są wykonywane we właściwy sposób. Strona podmiotowa występku określonego w art. 244 k. k. polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego (postanowienie SN z dnia 5 lutego 2009 r., II KK 254/08, KZS 2009, z. 6, poz. 25). Przy wymiarze kary Sąd oparł się o dyrektywy z art. 53 k. k. Sąd miał przy tym na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony, stopień jego zawinienia. Sąd kierował się przy tym celami zapobiegawczymi i wychowawczymi przypisanymi karze, a także okolicznościami związanymi z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności koniecznością uświadomienia, że za przestępstwa tego rodzaju spotyka sprawcę surowa kara. Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary Sąd potraktował uprzednią wielokrotną (trzykrotną) karalność oskarżonego, aczkolwiek Sąd miał na uwadze, że nie był on karany za przestępstwa podobne. Sąd miał na względzie również fakt, iż prowadząc w inkryminowanym czasie pojazd mechaniczny oskarżony nie tylko wypełnił znamiona przestępstwa z art. 244 k. k., ale również dopuścił się wykroczenia niezastosowania się do znaku zakazu, za które został ukarany pouczeniem. Jako okoliczność przemawiającą na korzyść oskarżonego Sąd potraktował fakt, iż prowadzi on ustabilizowany tryb życia, pracuje zawodowo na podstawie umowy o pracę na czas określony (k. 77). Mając powyższe na względzie, Sąd - przy zastosowaniu art. 37 b k. k. - wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Zdaniem Sądu, kara taka jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia i postawy oskarżonego oraz spełnia należycie wymogi prewencji ogólnej i szczególnej. Należy zauważyć, że przypisany oskarżonemu czyn z art. 244 k. k. zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności w wymiarze do 3 lat. Zdaniem Sądu, mając na uwadze wszystkie opisane powyżej okoliczności obciążające, a w szczególności fakt, iż D. N.
(1)był już uprzednio dwukrotnie karany na kary pozbawienia wolności (w wymiarze 2 lat i 1 roku), orzeczenie wobec niego – przy zastosowaniu art. 37 a k. k. – wyłącznie kary grzywny bądź ograniczenia wolności nie spełniłoby należycie celów kary, wzbudzając w sprawcy poczucie bezkarności. Odnośnie natomiast ewentualnego orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, należy przypomnieć, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 69 § 1 k. k. – sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności, który to warunek nie jest spełniony w odniesieniu do D. N.
(1). Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oraz obciążył go kosztami sądowymi w całości, nie znajdując podstaw do zwolnienia go z tego obowiązku.