umowy – na stronie powodowej nie ciążył obowiązek fizycznego podłączenia urządzeń, kabli itp. lecz jedynie podania napięcia do miejsca dostarczenia energii elektrycznej, dokonania odbioru końcowego robót oraz zakupu i zainstalowania układu pomiarowo – rozliczeniowego.
to pozwany miał zrealizować własnym kosztem staraniem fizycznej podłączenie do sieci. Strony ustaliły termin przyłączenia do sieci – do dnia 30 czerwca 2015 r. Umowa przewidywała obowiązek zapłaty przez pozwanego kwoty 525,42 zł netto (§4). Umowa przewidywała, iż (...) S.A. zobowiązuje się wystawić fakturę dotyczącą opłaty za przyłączenie a termin płatności wynosić będzie 14 dni od wystawienia faktury. Umowa nie precyzowała jednak terminu wystawienia faktury. Termin wystawienia faktury wynikał jedynie ze zwyczajów praktykowanych w (...) S.A. Umowa miała charakter bezinwestycyjny a (...) S.A. mogło pobrać opłatę za samą gotowość do przyłączenia. /umowa k. 48 oraz k. 11, zeznania świadka S. S./ Umowa nie uzależniała obowiązku zapłaty od faktycznego przyłączenia do sieci.
umowy każdej ze stron przysługiwało prawo wcześniejszego rozwiązania umowy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. /umowa k. 48 odw./ W dniu 19 maja 2015 r. powód wystawił fakturę na kwotę 646,27 zł, wskazując w niej datę płatności na 2 czerwca 2015 r. /faktura k. 15/ W dniu 18 czerwca 2015 r. wystawiono wezwanie do zapłaty wobec Z. J.
treścią zapisu każdej ze stron przysługuje prawo wcześniejszego rozwiązania umowy z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia. Złożenie oświadczenia o rozwiązaniu umowy nie zostało uzależnione od spełnienia jakiegokolwiek warunku. Jednocześnie
umowy okres obowiązywania umowy wynosił 12 miesięcy powyżej terminu przyłączenia wskazanego w § 1 ust. 5. Oznacza to, iż umowa obowiązywała między stronami do dnia 30 czerwca 2016 r. Oznacza to też, że do tego czasu umowa mogła być rozwiązana. Skoro umowa nie przewidywała szczególnej treści i formy rozwiązania umowy, to uznać należało, iż rozwiązanie umowy mogło nastąpić również w piśmie procesowym. Innymi słowy – wyraźne powołanie się przez pozwanego w sprzeciwie z dnia 6 kwietnia 2016 r. na rozwiązanie umowy - należało potraktować jako rozwiązanie umowy przewidziane w § 6 ust. 1 umowy. Pisma procesowe, w tym sprzeciwy nie są wyłączone spod regulacji art. 65 k.c. dotyczącego wykładni oświadczeń woli. W razie rozwiązania umowy – upadają wszelkie wynikające z niej obowiązki. Jeżeli nie zostały one zrealizowane do momentu rozwiązania – to po rozwiązaniu umowy nie można żądać ich spełnienia. Pogląd przeciwny pozostawałby w sprzeczności z art. 353 § 1 k.c. i definicją zobowiązania. Skoro nie ma zobowiązania – to były wierzyciel nie może żądać spełnienia świadczenia. Oznacza to, że z chwilą skutecznego rozwiązania umowy – na pozwanym przestawał spoczywać obowiązek zapłaty kwoty 646,27 zł (a zatem kwoty netto525,42 zł netto z § 4 umowy – powiększonej o podatek). § 6 umowy ust. 2 umowy, przewidujący obowiązek zwrotu pobranej opłaty przez (...) S.A. w razie rozwiązania umowy – jak wskazuje treść tego puntu – dotyczy sytuacji szczególnej, polegającej na rozwiązaniu umowy dopiero po zapłacie przez przyłączanego do sieci. W takich sytuacjach spełnienie świadczenia następuje w trakcie obowiązywania umowy i bez tego punktu nie możnaby żądać zwrotu świadczenia, gdyż w momencie jego spełniania było ono należne. Wymieniony punkt umowy dotyczy – jak już zostało wskazane – sytuacji szczególnej. W pozostałych wypadkach stosowana jest reguła ogólna – w razie upadku umowy – upada nie realizowany wcześniej obowiązek zapłaty. Nie można bowiem racjonalnie dowodzić, iż podstawą prawną żądania zapłaty jest umowa, która przestała obowiązywać. Innymi słowy: umowa, która uległa rozwiązaniu, nie może stanowić podstawy prawnej roszczenia o spełnienie świadczenia, określonego w rozwiązanej umowie. Dodać należy, iż powyższy sposób wykładni umowy potwierdzony jest również praktyką przyjętą przez (...) S.A. (...) S.A S. S.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.