Nie bez znaczenia dla negatywnej oceny wiarygodności pozwanej pozostawał również sposób składania zeznań w ramach przesłuchania, utrwalony w związku z elektronicznym zapisem obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy. Wysokość zaległości ustalono na podstawie zestawień złożonych w toku rozprawy. Pozwany w ogóle nie kwestionował w swoim sprzeciwie wysokości dochodzonego roszczenia, zaś pozwana – po złożeniu wyliczeń za okres od 15 lutego 2013 roku do 27 stycznia 2015 roku – również nie zgłosiła skonkretyzowanych zarzutów przeciwko przedstawionym wyliczeniom. Nie potwierdził się w szczególności zarzut, jakoby brak było informacji co do zmian wysokości opłat niezależnych od wynajmującego. Również kwestia naliczeń odsetkowych została w zestawieniach dostatecznie jasno sprecyzowana. Natomiast zważono, że w okresie po rozwiązaniu umowy najmu, a więc za okres bezumownego korzystania z lokalu, dochodzona przez powoda w niniejszej sprawie wysokość opłat za tzw. media była wręcz niższa aniżeli wskazana w ostatnim zawiadomieniu z okresu obowiązywania umowy najmu. W tej sytuacji wysokość dochodzonego w tym zakresie roszczenia nie wzbudziła wątpliwości Sądu. III. Ocena roszczenia. (A) Zasada odpowiedzialności. W zakresie żądania eksmisji należy przytoczyć, że po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić lokal w stanie nie pogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania, co stosuje się odpowiednio do najmu lokalu (art. 675 § 1 w związku z art. 680 k.c.), przy czym w przypadku najmu lokali mieszkalnych wynajmujący może wypowiedzieć najem nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli najemca m.in. jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności (art. 11 ust. 2 pkt 2 u.o.l.3). Natomiast w zakresie żądania zapłaty wskazać należy, że w stosunkach najmu oprócz czynszu wynajmujący może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela (art. 9 ust. 5 u.o.l.). Ta ostatnia kategoria obejmuje opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych (art. 2 ust. 1 pkt 8 u.o.l.). Za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie (art.
k.c.), jednakże odpowiedzialność tych osób ogranicza się do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania (art.
Nadto osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie (art. 18 ust. 1 u.o.l.), odpowiadające wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu (art. 18 ust. 2 zd. I u.o.l.). Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od tych osób odszkodowania uzupełniającego (art. 18 ust. 2 zd. II u.o.l.). Jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna (art. 441 § 1 k.c.). (B) Zasadność żądania eksmisji. Żądanie opróżnienia lokalu jest w całości zasadne. Po pierwsze, jak już wskazano, okoliczność skutecznego wypowiedzenia umowy najmu z 23 grudnia 2011 roku była przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie III C 402/15. Niezależnie od związania powyższym orzeczeniem z przyczyn wcześniej wywiedzionych, ocena Sądu byłaby w świetle zgromadzonego materiału identyczna. Zawarcie umowy najmu nie służyło zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez małżonków rodziny, skoro aż do 15 lutego 2013 roku małżonkowie w ogóle nie mieli wspólnego miejsca zamieszkania, a pozwana z dziećmi zamieszkiwała do tego dnia w Ł.. W tej sytuacji nie ma zastosowania art. 680 1 § 1 k.c. Prawidłowo zatem powód podjął czynności zmierzające do rozwiązania najmu wyłącznie wobec pozwanego D. M.. Wbrew twierdzeniom pozwanej W. M., sam fakt datowania pisma o wypowiedzeniu najmu przed upływem terminu miesięcznego do uiszczenia zaległości po wezwaniu zagrożonym wytoczeniem powództwa o eksmisję, nie stanowi o nieprawidłowości wypowiedzenia. Oświadczenie to doręczono 4 czerwca 2013 roku, a więc już po upływie miesięcznego terminu do uregulowania zaległości. Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 § 1 k.c.), zatem oświadczenie datowane na 23 maja 2013 roku zostało skutecznie złożone pozwanemu D. M. dopiero 4 czerwca 2013 roku. Ponieważ jednak wcześniejsze wezwanie do zapłaty z zagrożeniem wytoczeniem powództwa doręczono pozwanemu 30 kwietnia 2013 roku, w dniu doręczenia wypowiedzenia umowy najmu spełniony został warunek bezskutecznego upływu dodatkowego, miesięcznego terminu; upłynął on z końcem 30 maja 2013 roku (art. 112 zd. I k.c.). Pozwanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego, jako że oboje – obecnie byli – małżonkowie sprawują opiekę nad małoletnimi dziećmi (art. 14 ust. 4 pkt 2 u.o.l.). Powód nie kwestionował tego uprawnienia. (C) Zasadność żądania zapłaty. Pozwany D. M. zgłosił w istocie tylko ten zarzut, że obecnie nie jest w stanie realizować obowiązku zapłaty dochodzonych należności. Okoliczność ta nie wyłącza odpowiedzialności dłużnika za spełnienie świadczenia. Nie zachodzą również w świetle zgromadzonego materiału żadne nadzwyczajne okoliczności, mające skutkować koniecznością przyjęcia, że powód jako wierzyciel nie może dochodzić od pozwanego należnej mu zapłaty. Nie ma również podstaw do rozkładania należności na raty, skoro takie rozłożenie było już stosowane w przypadku pozwanego na etapie przedsądowym i nie przyniosło wówczas zadowalających efektów. Pozwana W. M. słusznie podniosła, że jej odpowiedzialność może odnosić się wyłącznie do okresu zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Powód nie ma racji powołując się na uznanie. Oświadczenie o uznaniu nie kreuje zobowiązania, ma jedynie znaczenie przy ocenie kwestii przerwania biegu przedawnienia, a w świetle orzecznictwa również co do oceny rozkładu ciężaru dowodu, choć w tym ostatnim wypadku chodzi raczej o kwestię oceny materiału dowodowego w świetle wskazań życiowego doświadczenia, które nakazuje uwzględnić, że złożenie tego rodzaju oświadczenia wskazuje na niesporność roszczenia w chwili składania omawianego oświadczenia. Nie wyklucza ono możliwości powoływania się na okoliczności wyłączające odpowiedzialność na etapie późniejszego postępowania, zaś pozwana powołuje się na przytoczone wyżej normatywne ograniczenie odpowiedzialności. Powód dochodząc roszczenia od pozwanej za okres poprzedzający 15 lutego 2013 roku i jednocześnie twierdząc, że pozwana nie jest stroną umowy najmu, popełnia w istocie ten sam błąd co pozwana twierdząc jednocześnie, że nie powinna płacić za okres przed 15 lutego 2013 roku oraz że jest stroną umowy najmu z 23 grudnia 2013 roku. Tymczasem w świetle ustaleń prawidłowe jest stanowisko, że pozwana nie była stroną umowy z 23 grudnia 2011 roku, zatem nie ponosi odpowiedzialności za opłaty należne za okres poprzedzający 15 lutego 2013 roku, kiedy to zamieszkała z małoletnimi dziećmi w przedmiotowym mieszkaniu. Nie są przekonujące wątpliwości pozwanej co do zakresu żądania w niniejszej sprawie. Jakkolwiek można zarzucić powodowi pewien brak precyzji w formułowaniu uzasadnienia pozwu, należy jednak wskazać iż w świetle całości dokumentów – pozwu i załączników – składanych celem zainicjowania postępowania jest oczywistym, że powód domaga się zapłaty należności za czynsz i opłaty niezależne od wynajmującego za okres do rozwiązania umowy najmu, natomiast za późniejszy okres – do 27 stycznia 2015 roku – odszkodowania uzupełniającego, obejmującego niedochodzone w sprawie III C 402/15 należności z tytułu tzw. mediów, odpowiadających kategorii opłat niezależnych od wynajmującego. Natomiast rozważania co do ograniczeń przedmiotowych wynikających z postępowania uproszczonego są bezprzedmiotowe, skoro ostatecznie sprawę rozpoznano z pominięciem przepisów regulujących to postępowanie odrębne. (D) Rozstrzygnięcie. Powództwo o eksmisję należało uwzględnić w całości. Powództwo o zapłatę w stosunku do pozwanego D. M. należało uwzględnić w całości, to jest co do 10.666,82 zł, zaś wobec pozwanej W. M. z pominięciem należności za okres poprzedzający 15 lutego 2013 roku, a więc do wysokości 8.811,24 zł, oraz oddaleniem powództwa wobec pozwanej w pozostałej części. Powód może dochodzić odsetek za opóźnienie choćby nie poniósł szkody, przy czym uwzględniono wprowadzenie od 1 stycznia 2016 roku nowej kategorii odsetek ustawowych za opóźnienie (art. 481 § 1 i 2 zd. I k.c.). Od wytoczenia powództwa, z racji dokonanej kapitalizacji, powód może również dochodzić odsetek od odsetek (art. 482 k.c.). Solidarność odpowiedzialności pozwanych wynika z art.
za okres obowiązywania umowy, zaś za okres bezumownego korzystania z lokalu – z art. 441 § 1 k.c. I. Koszty. (A) Eksmisja. Pozwani przegrali sprawę w całości. Na koszty procesu powoda złożyło się: 30 zł opłaty od pozwu, 120 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawek minimalnych’; łącznie 150 zł (art. 98 § 3 w związku z art. 99 k.p.c.). Pozwani obowiązani są zwrócić powodowi całość poniesionych kosztów procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Solidarność w tym zakresie jest pochodną solidarności wynikającej z niepodzielności świadczenia polegającego na opróżnieniu i wydaniu powodowi przedmiotowego lokalu (art. 380 § 1 k.c. w związku z art. 105 § 2 zd. I k.p.c.). (B) Zapłata. Pozwany przegrał sprawę w całości. Na koszty procesu powoda złożyło się: 300 zł opłaty od pozwu, 2.400 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawek minimalnych; łącznie 2.700 zł (art. 98 § 3 w związku z art. 99 k.p.c.). Pozwana przegrała sprawę w części, zachodzi zatem konieczność stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu (art. 100 zd. I k.p.c.). Z tego względu pozwana obowiązana jest zwrócić powodowi: 8.811,24 zł ÷ 8.811,24 zł × 2.700 zł ≈ 2.230 zł. Solidarność odpowiedzialności z tytułu kosztów procesu wynika z solidarności w zakresie świadczenia głównego (art. 105 § 2 zd. I k.p.c.). 1 Jeżeli inaczej nie zaznaczono, daty pism według prezentaty Sądu. 2 Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2013 r., IV CSK 624/12, LEX nr 1353259. 3 Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2014 r., poz. 150, z późn. zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.