XVIII C 1879/16

Sygnatura akt XVIII C 1879/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ (...), dnia 7 września 2016 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi XVIII Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Krzysztof Kurosz Protokolant:Magdalena Skonieczka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa B. (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w G. przeciwko E. Z. - o zapłatę 1 243,95 zł oddala powództwo. UZASADNIENIE W pozwie z dnia 11 czerwca 2015 roku powód B. (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanej E. L. kwoty 1.243,95 zł z umownymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że dochodzona wierzytelność wynika z zawartej w dniu 27.11.2009 r. ugody, aneksowanej 30.11.2010 r. /pozew k. 3 -4 / Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Elblągu stwierdził swoją niewłaściwość a sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi. / postanowienie k. 36 / Pismem z dnia 9 maja 2016 r. pozwana zakwestionowała prowadzenie przeciwko niej postępowania cywilnego. / pismo k. 40/ Pismem wniesionym w dniu wydania wyroku pozwana podniosła zarzut przedawnienia. / pismo z 7.9.2016 r./ Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Pierwotnym źródłem wierzytelności dochodzonej w niniejszej sprawie była umowa kredytu zawarta w dniu 24.2.1999 r. przez pozwaną z (...) Bankiem S.A. Oddział w B.. /umowa k. 53/ Wierzytelność wynikająca z umowy kredytu była przedmiotem cesji na rzecz (...) S.A. w dniu 5 czerwca 2002 r. /oświadczenie k. 54/ (...) S.A. dokonał przelewu wierzytelności przysługującej wobec pozwanej na rzecz powoda w dniu 9 czerwca 2006 r. /umowa k. 55 – 57, załącznik do umowy k. 63/ Po dokonaniu przelewu a przed zawarciem ugody pozwana wpłaciła na rzecz powoda kwotę 1.261 zł. /okoliczność przyznana przez powoda w piśmie procesowym z dnia28.6.2016 r., k.51/ 27 listopada 2009 r. została zawarta między pozwaną E. L. a powodem ugoda, której przedmiotem było ustalenie wysokości zobowiązania pozwanej, wynikającego z umowy kredytu z 24.2.1999 r. Ugoda ta została zmodyfikowana aneksem z dnia 30 listopada 2010 r. Ugoda z dnia 27.11.2009 r. przewidywała, iż na pozwanej spoczywają koszty zastępstwa procesowego w wysokości 360 zł, koszty monitoringu i obsługi w wysokości 125,25 zł, koszty sądowe 30 zł. Ugoda nie wyjaśniała co to za koszty, nie zawierała również wyjaśnienia od jakich kwot były liczone odsetki karne i odsetki ustawowe a w szczególności nie wyjaśniała, czy ta sama kwota nie była podstawą naliczania odsetek ustawowych i umownych (karnych). Ugoda z 27.11.2009 r. wskazywała, że wysokość odsetek ustawowych wynosi 230,23 zł a odsetek karnych 479,71 zł. Przede wszystkim jednak ugoda precyzowała, że zadłużenie pozwanej z tytułu brakującej spłaty kapitału wynosi 152,55 zł. /ugody k.67, 68/ Sąd dokonał ustaleń faktycznych opierając się na złożonych do akt sprawy dokumentach, a także uwzględniając okoliczności bezsporne. Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako niezasadne podlega oddaleniu w całości. Konieczność oddalenia powództwa jest w ocenie Sądu oczywista. Rzuca się w oczy już po samej lekturze załączonych przez powoda dokumentów a nadto opiera się na trzech niezależnych podstawach, z których każda i tak prowadziłaby do oddalenia powództwa. Po pierwsze, powód przeczy załączonym przez siebie dokumentom. Pierwotnym źródłem zobowiązania pozwanej była umowa kredytu z 1999 r. w 2009 r. pozwana zawarła z powodem ugodę (aneksowaną rok później – co jednak nie miało żadnego znaczenia, gdyż aneks odzwierciedlał po prostu dokonanie częściowej spłaty przez pozwaną). W ugodzie wskazano, że zadłużenie pozwanej z tytułu kapitału wynosiło 152,55 zł (a w aneksie 128,37 zł). Tym niemniej powód zaczął twierdzić w piśmie procesowym z dnia 28.6.2016 r., iż pozwana zalega z płatnością 627,55 zł tytułem kapitału. Nawet jeżeli ugoda została wypowiedziana – to przecież nie mogło to wpłynąć na „rozmnożenie” kapitału. Już zatem na wstępie należało uznać za niezasadne żądanie w zakresie kwoty 499,18 zł (627,55 – 128,37 zł). Po drugie, co najistotniejsze dla niniejszej sprawy – żądanie pozostaje w sprzeczności z treścią ugody. Choć została ona według twierdzeń powoda wypowiedziana – to nie uchyla to okoliczności faktycznych, które w treści ugody zostały zawarte. Chodzi mianowicie o wskazanie poszczególnych tytułów do żądania kwot cząstkowych. Ugoda z dnia 27.11.2009 r. wskazywała, że na pozwanej spoczywają koszty zastępstwa procesowego w wysokości 360 zł, koszty monitoringu i obsługi w wysokości 125,25 zł, koszty sądowe 30 zł. Ugoda nie wyjaśniała co to za koszty. Powód w toku dalszych czynności dowodowych nie udowodnił istnienia zobowiązania z tego tytułu. Zawarcie ugody z tego go nie zwalniało, albowiem pierwotnym źródłem zobowiązania była umowa konsumencka. Za niedopuszczalny w obrocie konsumenckim należy uznać zabieg polegający za uczynieniu z ugody instrumentu uchylającego przepisy ochronne wobec konsumenta: niedozwolone klauzule umowne oraz zakaz zastrzegania w sposób ukryty nadmiernego oprocentowania, sprzecznego z ustawą (art. 58 § 1 k.c.). W ocenie Sądu powód nie sprostał wynikającemu z art. 6 k.c. wymogowi udowodnienia istniejącego zobowiązania w zakresie 360 zł (koszty zastępstwa procesowego z innych niż to postępowanie), monitoringu i obsługi zadłużenia (125,25 zł – zresztą zastrzeżenie tych kosztów jest niedozwoloną klauzulą umowną a powód nie wykazał zasadności ich zastrzeżenia) oraz kosztów sądowych w wysokości 30 zł – łącznie 515,25 zł. To należy połączyć z informacją wskazaną przez powoda w piśmie z 28.6.2016 r., iż już po zawarciu ugody pozwana wpłaciła 786 zł. Okoliczność ta została jednak pominięta przez powoda przy formułowaniu wysokości żądania z pozwu – to jest 1.243,95 zł. Od tej kwoty należy zatem odjąć 786 zł, co daje wynik 457,95 zł (potencjalnego zadłużenia). Skoro zaś niewykazana została kwota 512,25 zł – a zatem wyższa od 457,95 zł, to powództwo należało oddalić w całości. Po trzecie wreszcie, pozwana zgłosiła zarzut przedawnienia. To, że w piśmie procesowym z dnia wydania wyroku jest bez znaczenia. Zarzut przedawnienia może być zgłoszony również w toku postępowania przed Sądem II instancji. Ugoda została zawarta w dniu 27.11.2009 r. i aneksowana 30.11.2010 r. W dniu 30.11.2010 r. doszło zatem do przerwania biegu przedawnienia. Od tego początku liczony był od początku. Wynosi trzy lata. Roszczenie przedawniło się zatem 30.11.2013 r. a pozew wniesiono w dniu 11.6.2015 r. Brak jest jakichkolwiek podstaw by przypisywać pozwanej wolę zrzeczenia się zarzutu przedawnienia w zawartej ugodzie. Biorąc powyższe pod uwagę – powództwo należało w całości oddalić.