i wskazał, że norma ta jest podstawą dochodzonego roszczenia. Zacytował także przepis art.
oraz § 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Sąd Rejonowy zauważył, że jak wynika z opinii biegłego powodowi wypłacono zgodnie z Regulaminem wynagradzania diety, a także ryczałt za noclegi za sporny okres, a zatem powództwo nie mogło zostać uwzględnione. Sąd orzekający rozstrzygnął o kosztach procesu w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 98 kpc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i obciążył powoda jako stronę przegrywającą kosztami procesu w wysokości 1800 zł (75% stawki minimalnej wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru). Powód zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w T. G. z dnia 4 kwietnia 2016 roku, sygn. akt: IV P 244/16 i zarzucił mu niezgodność ustaleń faktycznych, z materiałem zgromadzonym w toku postępowania, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającą na błędnych założeniach, że: - w firmie (...) obowiązywał aneks nr (...) do regulaminu wynagradzania, - potraktował jako wiarygodne zeznania świadków, - nie uwzględnił faktu, że pozwana nie udowodniła faktu obowiązywania aneksu, któremu przeczą kwoty rozliczeń po dacie jego wprowadzenia- co szczegółowo uzasadnił. W związku z tym powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku I instancji w całości względnie jego uchylenie. Sąd II instancji zważył, co następuje: Apelacja powoda była zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie nie rozpoznał istoty sprawy, którą było ustalenie czy u pozwanej obowiązywał aneks nr (...) z dn.29.01.2013r. do regulaminu wynagradzania w czasie zatrudnienia powoda czy też został wprowadzony na potrzeby postępowania, co miało istotne znaczenie dla oceny zgłoszonego przez powoda roszczenia. Sąd Rejonowy nie ustalił też należycie czy powód był zapoznany z aneksem do regulaminu. W sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania opinii biegłego M. L. z dnia 5 marca 2016r. przyjął on, iż w spornym okresie powodowi przysługiwałyby 193 ryczałty za noclegi o łącznej wysokości 22.651,02 zł. Strona pozwana wypłaciła powodowi za podróże służbowe diety w kwocie 29.647,45 zł. Biegły w opinii przyjął dwa warianty ustaleń. W wariancie I ustaleń przyjął założenie, że u pozwanej obowiązuje regulamin wynagradzania i należności z tytułu podróży służbowych ustalone powinny być zgodnie z tym regulaminem. We wskazanym wariancie I biegły uznał, że w spornym okresie należne były ryczałty za noclegi w kwocie 29.647,45 zł w całości wypłacone przez pozwaną. W wariancie II ustaleń biegły przyjął założenie, że u pozwanej nie obowiązuje regulamin wynagradzania i należności z tytułu podróży służbowych powinny być wypłacane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. We wskazanym wariancie II biegły uznał, że w spornym okresie powodowi należne były ryczałty za noclegi w kwocie 22.651,02 zł, które zostały wypłacone powodowi w kwocie 7.274,24 zł i występuje w tym zakresie niedopłata w sumie 15.376,78 zł. W przedmiotowej sprawie Sąd nie poczynił żadnych ustaleń i nie przedstawił żadnych wyjaśnień dlaczego przyjął wariant I opinii biegłego przy budowaniu stanu faktycznego sprawy. Nadto Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy strony pozwanej o przesłuchanie świadka B. W.
k.p., pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Chociaż każdemu pracownikowi należą się diety, a także zwrot kosztów przejazdu, noclegów i innych wydatków związanych z podróżą służbową, to art.
k.p. odmiennie reguluje w tym zakresie sytuację prawną pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej i pracowników zatrudnionych u innych pracodawców. W odniesieniu do pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej zastosowanie mają przepisy rozporządzeń ministra właściwego do spraw pracy, określające wysokość oraz warunki ustalania należności przysługującej pracownikowi z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju (art.
Na podstawie art.
zostały wydane przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej dwa rozporządzenia: z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 z późn. zm.) oraz z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 z późn. zm.), obydwa z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2003 r. Jeżeli pracodawca nie należy do kategorii podmiotów publicznej (państwowej lub samorządowej) sfery budżetowej, warunki wypłacania jego pracownikom należności z tytułu podróży służbowej zasadniczo powinny być określone w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, z tym że określenie ich w umowie o pracę może nastąpić tylko wtedy, gdy pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania (art.
Odmienna regulacja dotycząca pracodawców niebędących państwowymi lub samorządowymi jednostkami sfery budżetowej oznacza, że mogą oni uregulować należności pracowników na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową zarówno w sposób korzystniejszy, jak i mniej korzystny dla pracowników od tego, jaki wynika z odpowiedniego rozporządzenia ministra właściwego do spraw pracy. Od zasady, że pracodawca spoza kręgu podmiotów publicznej sfery budżetowej może przy kształtowaniu (w regulaminie wynagradzania) lub współkształtowaniu (w układzie zbiorowym pracy, w umowie o pracę) należności z tytułu podróży służbowych nie kierować się regulacjami rozporządzenia ministra właściwego do spraw pracy i w związku z tym może wprowadzać rozwiązania zarówno korzystniejsze, jak i mniej korzystne dla pracowników, przewidziany jest jeden wyjątek. Mianowicie, postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju określona dla pracownika publicznej sfery budżetowej w stosownym rozporządzeniu ministra właściwego do spraw pracy (art.
Oznacza to, że należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (w szczególności diety) przyjęte u prywatnego pracodawcy nie mogą być niższe niż ustalone w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw pracy. Podobnie rzecz się ma z należnościami za podróże służbowe poza granicami kraju. Strona pozwana (pracodawca prywatny) mogła więc w regulaminie wynagradzania ustalić dietę z tytułu podróży służbowej za granicą na poziomie diety przysługującej z tytułu podróży służbowej na terenie kraju. Jednakże fakt ten musiała udowodnić poprzez wykazanie, że powód był zapoznany z aneksem do regulaminu z dn. 29.01.2013r. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności musi ustalić i wskazać czy powód faktycznie był zapoznany z aneksem do regulaminu z dn. 29.01.2013r. , przesłuchać w tym celu świadka B. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.