(3)pkt. 10 K.c., zgodnie z którym w razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które w szczególności uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny wskazanej w tej umowie. Wzorzec umowny, którym jest m.in. regulamin, po jego akceptacji przez konsumenta staje się częścią umowy, zatem jego jednostronna zmiana przez przedsiębiorcę jest w istocie ingerencją w zakres umownego konsensusu stron. Przyznanie przedsiębiorcy takiego uprawnienia jest rażącym naruszeniem równowagi kontraktowej, uprzywilejowuje Pozwanego w stosunkach z konsumentami, dając mu możliwość dowolnego kształtowania stosunków umownych. Wyłącza to prawie w całości znaczenie woli konsumenta co do treści umowy, akceptacji bądź braku akceptacji określonych postanowień. W zaskarżonym postanowieniu zabrakło bowiem jakiegokolwiek zapisu, który gwarantowałby konsumentom prawo odstąpienia od umowy po dokonaniu ewentualnych zmian przez Pozwanego, czy też zastrzegałby brak obowiązywania wprowadzonych zmian do już zawartych wcześniej umów. Co do drugiej z zakwestionowanych klauzul , Sąd podzielił w całości zarzuty Powoda, albowiem racją jest, iż z powołaniem się na jej treść Pozwany w istocie może zwolnić się od odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Zasadą w obrocie cywilnym jest, iż dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią (art. 354 § 1 K.c.) oraz, iż jest zobowiązany do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 471 K.c.). Zakwestionowane postanowienie narusza wymienione, fundamentalne zasady obrotu cywilnego. W ocenie Sądu Okręgowego wypełnia też dyspozycje przepisów art. 385 3 pkt. 2 K.c., zgodnie z którym w razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które w szczególności wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Niewątpliwie więc obie zaskarżone klauzule naruszają dobre obyczaje rozumiane jako szacunek dla drugiego człowieka i lojalność kontaktową oraz są zagrożeniem dla interesów konsumenta, gdyż przyznają przedsiębiorcy nieproporcjonalnie duże uprawnienia w zestawieniu z przywilejami konsumenta. W pkt. 2 wyroku na podstawie art. 102 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z § 18 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2008r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy zasądził od Pozwanego jako od strony przegrywającej, na rzecz Powoda część przysługujących mu kosztów zastępstwa procesowego wynikających ze stawek przewidzianych w przywołanym rozporządzeniu. Zgodnie z treścią art. 102 K.p.c w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taki szczególny wypadek zachodzi, albowiem w pierwszej kolejności głównym celem działalności Powodowego Stowarzyszenia jest działanie w interesie publicznym tj. dla ochrony praw i interesów konsumentów, upowszechniania wiedzy na temat obowiązujących przepisów prawa, wspierania edukacji itd. Celem działalności Stowarzyszenia nie jest natomiast działalność zarobkowa, polegająca na generowaniu zysków z zasądzanych od małych przedsiębiorców kosztów zastępstwa procesowego. Sąd zważył nadto, iż powództwo w niniejszej sprawie zostało wniesione 9 lipca 2012r. tj. już po wejściu w życie ustawy z dnia 16 września 2011r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 233, poz. 1381). Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem przepisu art. 3 K.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami (…). Przywołany przepis jest w ocenie Sądu pierwowzorem dla klauzuli dobrych obyczajów w postępowaniu cywilnym, której wyrazem w prawie cywilnym jest art. 5 K.c. Wprawdzie ustawodawca nie zdecydował się jeszcze na wprowadzenie sankcji, podobnej jak w Kodeksie cywilnym, a polegającej na odmowie przyznania ochrony prawnej osobom nadużywającym praw podmiotowych, niemniej przywołany przepis art. 3 K.p.c. jest jasnym sygnałem, iż również w postępowaniu cywilnym wyznacznikiem i kryterium oceny działań stron powinny być dobre obyczaje tj. wzajemny szacunek, lojalność, uczciwość i rzetelność postępowania. W ocenie Sądu Okręgowego, jakkolwiek brak jest ustawowego obowiązku powoda w postępowaniach o uznanie postanowień wzorców umowy za niedozwolone wystosowania do przedsiębiorcy wezwania do zaniechania naruszeń prawa przed wytoczeniem powództwa – to skierowanie takiego wezwania odpowiada dobrym obyczajom, a brak jego wystosowania Sąd Okręgowy uznaje za naruszenie art. 3 K.p.c. Powód, którym jest stowarzyszenie działające w interesie publicznym w pełni bądź w dużej części może zrealizować swoje cele tj. zadbać o interes konsumentów, wzywając przedsiębiorcę do zaniechania stosowania określonego wzorca. Cel ten może przy tym osiągnąć nieporównywalnie szybciej, taniej, bez narażania Skarbu Państwa oraz przedsiębiorcy na zbędne koszty. Ponadto stopień skomplikowania przedmiotowych spraw był niewielki, a wszystkie zaskarżone klauzule znajdowały się w jednym wzorcu umownym. Nakład pracy pełnomocnika Powoda w okolicznościach sprawy nie był nadmierny i w ocenie Sądu odpowiada przyznanemu wynagrodzeniu za zastępstwo procesowe. Sąd zważył także, iż Pozwany zaprzestał stosowania spornych klauzul wkrótce po otrzymaniu odpisów pozwów. Wszystkie wymienione okoliczności w ocenie Sądu Okręgowego powodowały, iż przesłanka opisana w art. 102 K.p.c. została spełniona. Sąd zważył przy tym, iż brak było podstaw do zasądzenia kosztów od Powoda na rzecz Pozwanego w oparciu o przepis art. 101 K.p.c., albowiem pomimo uznania przez Pozwanego powództwa przy pierwszej czynności procesowej, trudno uznać aby Pozwany nie dał powodu do wytoczenia sprawy. Pozwany stosował bowiem sporne klauzule, które cechuje charakter abuzywny. Klauzule o podobnej zostały wielokrotnie wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych, zaś Pozwany jako przedsiębiorca winien dochować staranności w kierunku zbadania swojego regulaminu pod tym kątem . O obciążeniu Pozwanego stałą opłatą sądową od pozwu orzeczono w pkt. 3 wyroku na podstawie art. 26 ust 1 pkt 6 w zw. z art. 113 ust. 1 oraz art. 96 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398). O publikacji prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt Pozwanego zarządzono na zasadzie art. 479 44 § 1 K.p.c.