w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o służbie cywilnej (Dz. U. 2014.1111 j.t., dalej: u.s.c.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i nie przyznanie powodowi odszkodowania w wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia, mimo iż wypowiedzenie umowy o pracę powodowi dokonane 14 grudnia 2015 roku zostało dokonane przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji pracodawcy, a zatem było niezgodne z prawem i spowodowało powstanie po stronie powoda roszczenia o wypłatę odszkodowania zgodnie z art. 50 § 3 i 4 k.p. Ponadto w treści uzasadnienia apelacji strona powodowa przedstawiła argumentację na poparcie zgłoszonych twierdzeń. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Sąd Rejonowy poczynił w niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne. Dokonana zaś ocena prawna nie nasuwa zastrzeżeń co do właściwej wykładni przepisów prawa oraz ich prawidłowego zastosowania. Wobec tego zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w niniejszym uzasadnieniu (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1997 roku, wydane w sprawie o sygn. II UKN 61/97; oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 roku, wydany w sprawie o sygn. PKN 339/98). Sąd drugiej instancji związany jest zarzutami zawartymi w apelacji. Związanie zarzutami apelacyjnymi oznacza, że uwzględnienie apelacji możliwe jest jedynie w oparciu o zarzuty powołane przez stronę skarżącą. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 roku, wydanej w sprawie sygn. akt III CZP 49/07, Sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. W kontekście zgłoszonych zarzutów stwierdzić należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do wykładni przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Sąd Okręgowy zważył, iż zarzuty apelacyjne powoda koncentrowały się na kwestii prawidłowego zastosowania przez Sąd Rejonowy art. 233 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 93 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz przepisów ją nowelizujących, art. 50 § 3 i 4 k.p. i art.
Sąd Okręgowy zważył, że prawidłowe rozstrzygnięcie każdej sprawy uzależnione jest od spełnienia przez Sąd dwóch obowiązków procesowych, tj. przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób określony przepisami procesowymi oraz dokonania wszechstronnej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Przy czym rozstrzygnięcie to winno również znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego adekwatnych do poczynionych ustaleń faktycznych. Rozpoznanie zarzutów apelacji winno w pierwszej kolejności dotyczyć zarzutów naruszenia prawa procesowego oraz tych, odnoszących się do ustaleń faktycznych w sprawie, albowiem jedynie w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym możliwa jest ocena stosowania przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art.
z 2016 r. poz. 1666, dalej: k.p.) za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. W myśl art. 50 § 3 k.p. jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. W/w odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące (§ 4). Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1a ustawy Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r. poz. 469) w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji z dnia 16 grudnia 2015 roku do czasu powołania wyłonionego w drodze konkursu dyrektora regionalnego zarządu, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej wyznacza osobę pełniącą obowiązki dyrektora regionalnego zarządu. Ustawa Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r. poz. 145) w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 grudnia 2015 roku nie przewidywała funkcji osoby pełniącej obowiązki dyrektora regionalnego zarządu. Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że umowa o pracę została rozwiązana z powodem przez osobę uprawnioną. Nie ulega wątpliwości, że jednostronna czynność prawna podjęta w imieniu pracodawcy jest dotknięta sankcją nieważności tylko wówczas, gdyby była dokonana przez podmiot działający z oczywistym brakiem umocowania, którego kompetencja do dokonania określonej czynności prawnej nie została potwierdzona lub była jednoznacznie wyłączona z mocy regulacji ustawowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1998 roku, I PKN 58/98, OSNAPiUS 1999, Nr 8, poz. 280). W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, iż rozwiązanie umowy o pracę zostało dokonane przez osobę działającą z oczywistym brakiem umocowania. D. T. został umocowany przez Ministra Środowiska do pełnienia obowiązków dyrektora w Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w W. do czasu powołania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Bezspornie dopiero w dniu 31 grudnia 2015 roku weszła w życie zmiana w ustawie Prawo wodne statuująca funkcję pełniącego obowiązki dyrektora w Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej, jednak nie można na tej postawie wywodzić, iż D. T. był podmiotem nieuprawnionym do reprezentowania Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej zgodnie z art.
k.p. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nawet jeżeli odnośne przepisy nie przewidują stanowiska pełniącego obowiązki dyrektora możliwe jest swobodne ukształtowanie treści tego stosunku pracy w zakresie rodzaju pracy i zakresu obowiązków przez jego strony. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2015 roku, III PK 50/14, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2016 rok, III PK 108/15). Sąd I instancji zasadnie, w drodze analogii, przytoczył linię orzeczniczą Sądu Najwyższego wypracowaną dla oceny skutków prawnych wypowiedzenia dokonanego przez pełniącego obowiązki dyrektora szkoły powołanego na mocy przepisów o systemie oświaty (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2014 roku, I PK 219/13, LEX nr 1446440). Z przytoczonego orzeczenia wprost wynika, co słusznie zauważył Sąd Rejonowy, że sąd pracy nie jest obowiązany do badania zgodności z prawem aktu powołania pracownika na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora jednostki. Do badania powyższego kompetencje ma sąd administracyjny. Jednak nawet w przypadku stwierdzenia na drodze administracyjno-sądowej, że akt powołania D. T. na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej były sprzeczny prawem, nie można uznać czynności przez niego dokonanych za wadliwe. Skutki prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego o sprzeczności z prawem aktu powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora (...) mogą oddziaływać wyłącznie na przyszłość (ex nunc). Jak zostało trafnie wskazane, czynności pełniącego obowiązki dyrektora jednostki do czasu ewentualnego zaskarżenia aktu powierzenia na drodze administracyjno-prawnej nie mogłyby być i nie podlegają wyeliminowaniu z porządku prawego, nie mogą zostać uznane za nieważne z mocą wsteczną i wstecznymi skutkami, ponieważ naruszałoby to zasady prawa pracy i pewności obrotu prawnego. Należy podkreślić również, że zgodnie z materiałem dowodowym zebranym w sprawie akt powołania D. T. na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora nie został zakwestionowany na drodze administracyjno-prawnej, więc tym bardziej nie można mówić w tym miejscu o wadliwości reprezentacji. W związku z powyższym przytoczona przez pełnomocnika apelującego teza orzeczenia Sądu Najwyższego stwierdzająca, iż „wadliwość reprezentacji pracodawcy przy rozwiązaniu umowy z reguły nie prowadzą do nieważności oświadczenia pracodawcy, lecz uzasadniają roszczenia związanie z wadliwym rozwiązaniem umowy” nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zatem skoro czynności dokonanych przez pełniącego obowiązki dyrektora D. T., w tym rozwiązanie umowy o pracę, nie można uznać za wadliwe, nie uzasadnione są formułowane przez powoda roszczenia z art. 50 § 3 i § 4 k.p. Zgodnie z art. 233 § 1 ustawy z dnia Kodeks postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 roku (Dz.U. z 2016 r. poz. 1822, dalej: k.p.c.) sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Z kolei w myśl art. 328 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c, dotyczącego zasad oceny dowodów, wymaga wykazania, że ocena ta dokonana została w sposób rażąco wadliwy lub oczywiście błędny, uchybiający zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nie może ono natomiast ograniczać się do zaprezentowania własnego przekonania o innej wadze i wiarygodności przeprowadzonych dowodów, czy też przedstawienia własnej wersji stanu faktycznego sprawy (vide: orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998 roku, II CKN 4/98, niepubl.; z dnia 5 sierpnia 1999 roku, II UKN 76/99, z dnia 14 stycznia 2000 roku, I CKN 1169/99, z dnia 10 kwietnia 2000 roku, V CKN 17/00), a ponadto jeżeli z materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku sygn. II CKN 817/00). W świetle cytowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, Sąd Okręgowy zważył, iż dopuszczenie się obrazy art. 233 § 1 k.p.c. przez Sąd może polegać albo na przekroczeniu granic swobody oceny wyznaczonej logiką, doświadczeniem życiowym, zasadami nauki albo na niedokonaniu przez sąd wszechstronnego rozważania sprawy, polegające na wyciągnięciu logicznych wniosków i zgodne z doświadczeniem życiowym, jednakże w oparciu jedynie o część materiału dowodowego i pominięciu pozostałej części materiału dowodowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd Okręgowy uznał, iż wbrew stanowisku apelującego, Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy art. 233 § 1 k.p.c, bowiem całościowo przeanalizował materiał dowodowy. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska procesowego, w którym apelujący zarzucił Sądowi I instancji naruszenia art. 233 kodeksu postępowania cywilnego poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wyciągnięcie z niego nieuprawnionych wniosków, a w szczególności złą ocenę załączonego przez stronę pozwaną do odpowiedzi na pozew aktu powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. W ocenie apelującego Sąd Rejonowy winien był wziąć pod uwagę, iż w akcie tym brak jest podstawy prawnej powołania D. T. na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz brak upoważnienia do wykonywania w imieniu pracodawcy czynności z zakresu prawa pracy. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż podniesiony przez apelującego zarzut nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy jest całkowicie bezzasadny i jako taki nie może skutkować zmianą wyroku Sądu I instancji. Sąd Okręgowy podkreśla, iż Sąd Rejonowy dokonał wnikliwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. W uzasadnieniu wyroku, Sąd Rejonowy szczegółowo wykazał, którym dowodom dał wiarę, przedstawiając logiczną analizę całego materiału dowodowego. Sąd Rejonowy, dokonał prawidłowej i pełnej oceny materiału dowodowego, na podstawie której słusznie uznał, iż pełniący obowiązki dyrektora był osobą uprawnioną do rozwiązania umowy z apelującym, bowiem oświadczenie to złożył pracodawca – Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W.. Brak jest podstaw by podzielić zarzut apelującego, iż akt powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej D. T. jest sporządzony wadliwie oraz nie stanowi upoważnienia do wykonywania w imieniu pracodawcy czynności z zakresu prawa pracy. Skoro D. T. został umocowany do pełnienia obowiązków dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., a zgodnie ze § 3 ust. 1 Statutu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. nadanego przez Ministra Środowiska zarządzeniem nr 45 z dnia z dnia 30 lipca 2013 roku (Dz. U. MŚ z 2013 r., poz. 55) Regionalnym Zarządem kieruje dyrektor Regionalnego Zarządu, brak jest podstaw do kwestionowania jego umocowania. Jak już jednak zostało wcześniej wskazane rozstrzygnięcie w kwestii wadliwości powołania D. T. na stanowisko może wydać jedynie sąd administracyjny. Sąd odwoławczy nie podzielił także zarzutu apelującego dotyczącego naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., poprzez nieuwzględnienie pełnego rozważenia wszelkich przepisów prawa relewantnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podnieść należy, iż Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach, że wynik sprawy nie może zależeć od tego jak jest napisane uzasadnienie i czy zawiera wszystkie wymagane elementy. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2009 roku, I UK 129/09, LEX nr 558286). Stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, gdyż przeprowadzone przez sąd I instancji rozważania pozwalały na prześledzenie toku rozumowania prowadzącego do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku, a tym samym również na ocenę prawidłowości wydanego w sprawie orzeczenia. Tok wywodu prowadzący do wydania wyroku był zrozumiały i nie budził wątpliwości co do tego, jakie fakty uznane zostały za udowodnione i na jakich dowodach sąd I instancji oparł swoje ustalenia. Mając na uwadze powyższe rozważania i ustalenia, Sąd Okręgowy uznał apelację powoda za całkowicie niezasadną, albowiem sformułowane w niej zarzuty w żaden sposób nie wykazały wadliwości orzeczenia Sądu I instancji i stanowiły wyłącznie nieskuteczną polemikę z jego trafnym rozstrzygnięciem. Jak już zostało wskazane, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, z którego wyprowadził prawidłowe i logiczne wnioski – podzielone w całej rozciągłości przez Sąd Okręgowy oraz dokonał prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących przepisów prawa. W związku z powyższym, stawiane przez skarżącego zarzuty sprzeczności ustalonego stanu faktycznego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz naruszenia przepisów prawa materialnego uznać należało za bezzasadne. Stosownie do treści art. 385 k.p.c. Sąd II instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy, nie podzielając zarzutów strony powodowej oraz argumentów przedstawionych przez nią w apelacji, oddalił apelację wniesioną przez powoda jako bezzasadną, o czym orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd II instancji orzekł jak w pkt. 2 wyroku na podstawie art. 108 k.p.c. stosując w tym względzie zasadę finansowej odpowiedzialności za wynik sprawy, zawartą w art. 98 k.p.c. oraz w oparciu o dyspozycję § 10 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). SSO Anna Kozłowska-Czabańska (spr.) SSO Włodzimierz Czechowicz SSO Zbigniew Szczuka ZARZĄDZENIE (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.