II W 444/16

(1)(W.) syna A. i I. ur. (...) we W. obwinionego o to, że: w dniu 28 lipca 2016 roku około godziny 17:25 w miejscowości C., na wysokości posesji nr (...), kierując pojazdem marki L. (...) o nr rej. (...) podczas manewru cofania nie zachował szczególnej ostrożności i uderzył w znajdujący się za nim unieruchomiony pojazd marki P. o nr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.; orzeka: I. uznaje obwinionego A. W.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę grzywny w wysokości 400 zł (czterystu złotych); II. na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z dnia 15 października 2001 r.) obciąża obwinionego kosztami procesu, a w tym zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i na podstawie art. 21 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierza mu opłatę w kwocie 40 zł. UZASADNIENIE WYROKU Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 28 lipca 2016r. około godz. 17:25 A. W.

(2)jechał swoim samochodem m-ki P. (...) nr rej. (...) z S. do W.. W miejscowości C. zaczął się zbliżać do poprzedzającego go samochodu m-ki L. (...) nr rej. (...), którym kierował obwiniony A. W.

(1). Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32, notatka urzędowa z dnia 28.07.2016r., k. 15. A. W.

(1)prowadził pojazd z niewielką prędkością, szukając miejsca gdzie jest prowadzona sprzedaż jabłek. W pewnym momencie obwiniony zatrzymał swoje auto na pasie ruchu, którym jechał. A. W.

(2)również wyhamował swój pojazd, stając za poprzedzającym go autem w odległości około dwóch metrów. Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32. Zaraz po zatrzymaniu, obwiniony włączył w swoim samochodzie wsteczny bieg i cofnął dynamicznie, nie zauważając znajdującego się za nim pojazdu. W wyniku tego tył samochodu L. (...) nr rej. (...) uderzył w przód P.. Zderzenie było na tyle silne, że A. W.

(2)uderzył tyłem głowy w zagłówek. Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32, protokół oględzin pojazdu, k. 11, wydruki fotografii, k. 12 – 14. Po kolizji obaj kierujący wysiedli z pojazdów. Obwiniony wyciągnął rękę w kierunku A. W.

(2), zaczął go przepraszać. Zaproponował mu spisanie oświadczenia, stwierdzając, że ponosi odpowiedzialność za zaistniałe zdarzenie. A. W.

(2)wykonał fotografie pojazdów i powiedział do A. W.

(1)aby odblokowali drogę zjeżdżając na pobocze. Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32. Po przemieszczeniu pojazdów A. W.

(2)zaczął odczuwać mdłości i powiedział do obwinionego, że zamierza wezwać pomoc. Słysząc to A. W.

(1)stwierdził, że jest z żoną i dziećmi, śpieszy się i nie będzie czekał. Oświadczył A. W.

(2), że poda mu swoje dane i udostępnił mu swój dowód osobisty, pozwalając wykonać jego zdjęcie. Poinformował go również o swoim numerze telefonu komórkowego. Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32. Z uwagi na odczuwany ból głowy i kręgosłupa szyjnego A. W.

(2)zadzwonił na Pogotowie (...), zaś obwiniony odjechał w tym czasie z C.. Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32. Po przyjeździe karetki, A. W.

(2)został przewieziony na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala im. (...) we W., gdzie po przeprowadzeniu badań wypisano go do domu z zaleceniem kontroli w poradni POZ oraz używania miękkiego kołnierza szyjnego przez okres bólowy. Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32, karta informacyjna z leczenia, k. 16. W wyniku zderzenia pojazdów w samochodzie A. W.

(2), doszło do zarysowania przedniego zderzaka oraz złamania maskownicy chłodnicy po lewej stronie. W samochodzie L. (...) nie było widocznych uszkodzeń. Dowód: zeznania świadka A. W.

(2), k. 6 – 7 oraz nośnik z zapisem, k. 32, protokół oględzin pojazdu, k. 11. Obwiniony A. W.

(1)ma 33 lata, jest żonaty, posiada czworo dzieci. Obwiniony prowadzi działalność gospodarczą – firmę transportową, uzyskując miesięcznie 2.000 zł. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: oświadczenie obwinionego A. W.

(1), k. 20. A. W.

(1)będąc przesłuchany w toku czynności wyjaśniających nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień. Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Ustalając stan faktyczny w sprawie sąd oparł się w głównej mierze na zeznaniach świadka A. W.

(2), oceniając je jako zasługujące na uwzględnienie. Sąd uznał iż relacja złożona przez wskazanego świadka, zawierająca szczegółowy opis okoliczności zdarzenia, pozostaje spójna i logiczna a przez to wiarygodna. W ocenie sądu brak jest podstaw do uznania, aby A. W.

(2)przedstawił nieprawdziwy przebieg kolizji z dnia 28 lipca 2016r., tym bardziej, że opisana przez niego wersja zdarzenia, jest uprawdopodobniona wiarygodnymi dowodami o charakterze materialnym, wymienionymi w pierwszej części uzasadnienia. Wątpliwości co do prawdomówności świadka nie nasuwa również bezpośrednia ocena jego zachowania na rozprawie. Opierając się na przeprowadzonych dowodach, sąd uznał sprawstwo i winę A. W.

(1)w zakresie zarzucanego mu czynu. Obwiniony zrealizował swoim zachowaniem wszelkie znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.k. Spowodował on bowiem zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, doprowadzając do kolizji z autem A. W.

(2). Zdarzenie to było niewątpliwie wynikiem niezachowania przez obwinionego wymaganej w przypadku – przy manewrze cofania pojazdu, szczególnej ostrożności, który to wymóg wynika z z mocy art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym. Sąd wymierzając obwinionemu karę za popełnione wykroczenie, miał na uwadze dyrektywy określone w art. 33 § 1 i 2 k.w., uwzględniając w szczególności stopień naruszenia przez niego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, oraz konsekwencje jakie z tego wynikły. Mając na uwadze wskazane okoliczności, sąd za karę adekwatną do czynu A. W.

(1)uznał karę grzywny w wysokości 400 zł i karę tę mu wymierzył. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania, a w tym zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001r. w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. 2001r. nr 118, poz. 1269). Ponadto sąd wymierzył obwinionemu opłatę na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( DzU z 1973 r. Nr 27 poz 152 ze zm.) w kwocie 40 złotych. SSR Radosław Gluza