kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Uznanie, że zakwestionowane postanowienia wzorca umownego są niedozwolone wymagało oceny, czy są one sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają interesy konsumenta. Przyjmuje się, że istotą dobrego obyczaju jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka (tak np. wyrok SN z 8 czerwca 2004r., ICk-635/03). Nie można zatem uznać za dobry obyczaj takiego postępowania, którego celem jest przerzucenie ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę na konsumenta. W stosunkach z konsumentami postępowanie zgodne z dobrymi obyczajami powinno wyrażać się w szczególności rzetelnym, równorzędnym traktowaniem konsumenta jako partnera umowy, właściwym informowaniem o przysługujących mu uprawnieniach, niewykorzystywaniem pozycji profesjonalisty. Drugie kryterium uznania klauzuli umownej za niedozwoloną stanowi rażące naruszenie interesów konsumenta. Za takowe można uznać rażąco niekorzystne ukształtowanie sytuacji ekonomicznej konsumenta. Wprawdzie strony zawierając umowę mogą kształtować stosunek prawny według swojego uznania byleby jego treść lub cel nie były sprzeczne z naturą stosunku, ustawą ani zasadami współżycia społecznego. Należy jednak podkreślić, że przepisy o niedozwolonych postanowieniach umownych są uszczegółowieniem zasady swobody kontraktowania, gdyż kładą nacisk na zasady rzetelności, uczciwego postępowania i podwyższonej staranności. Kwestionowany zapis nie powoduje przerzucenia na konsumenta ryzyka działalności gospodarczej. Konsument ma prawo wybrać wariant ubezpieczenia, a z zapisów „Ogólnych warunków...” jednoznacznie wynika, w jaki sposób, w przypadku powstania szkody, zostanie ona wyceniona. Zasady wyceny są jednoznaczne szczegółowo opisane w umowie. Sposób wypłaty ewentualnego odszkodowania wynika z umowy i konsument podpisując umowę jest o tym (z treści umowy) poinformowany i musi sobie zdawać sprawę z konsekwencji wyboru. Także sytuacja ekonomiczna konsumenta nie jest ukształtowana dla niego niekorzystnie. Podpisując umowę wie, że za mniejszą składkę będzie mógł otrzymać mniej (wariant „Wycena”), a za większą – więcej (wariant „Warsztat”) i nie jest to przed konsumentem w żaden sposób ukrywane. Należy zauważyć, że powód nie wskazał żadnego dobrego obyczaju, który został jego zdaniem naruszony w zakwestionowanej klauzuli, nie wykazał też, aby zapis ten w sposób rażący naruszał uzasadniony interesy konsumenta. W zasadzie uzasadnienie złożonego powództwa opiera się na stwierdzeniu, że podobna klauzula była już zakwestionowana przez Sąd Ochrony konkurencji i Konsumentów. Sąd nie podziela tego stanowiska. Konstrukcja klauzuli nr 1265 jest inna niż kwestionowanej, mimo, że dotyczy podobnego, lecz nie takiego samego zagadnienia. Tak więc oparcie powództwa tylko i wyłącznie na tezie, że zakwestionowana klauzula jest tożsama z wpisaną do rejestru prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i konsumentów nie jest trafna i nie może stać się podstawą do uznania kwestionowanego wzorca za niedozwolony. Powód oprócz stwierdzenia, że przesłanki z art.
kc zostały spełnione nie przytoczył żadnych argumentów uzasadniających swoje twierdzenia, a sąd takich argumentów odnaleźć nie potrafił. Kwestionowany zapis nie narusza ani dobrych obyczajów, ani rażąco nie narusza interesów konsumenta. Powód nie wskazał w pismach procesowych dobrego obyczaju naruszonego przez kwestionowane klauzule, ani sposobu w jaki zapisy te rażąco naruszają interesy konsumenta. Mając powyższe na uwadze sąd w oparciu o treść art.
Wobec wynikającego z art. 96 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwolnienia powoda od kosztów sądowych, w braku podstaw do obciążenia pozwanego tymi kosztami, Sąd orzekł o przejęciu opłaty od pozwu na rachunek Skarbu Państwa. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 kpc. O publikacji prawomocnego orzeczenia orzeczono na podstawie art. 479 45 kpc. /-/ SSR /del./ Dariusz Dąbrowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.