poprzez zaniechanie przeprowadzenia w sprawie czynności wyjaśniających,
art. 20 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie, polegające na uznaniu wyboru przez pozwanego powoda do zwolnienia z pracy za prawidłowe, f) naruszenie prawa materialnego - art. 42 ust
2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela w poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, ze czas pracy powoda jako osoby niepełnosprawnej wynosi 40 godzin na tydzień, g) naruszenie prawa materialnego – art.15 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2011, Nr 127 poz. 721 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię i niezastosowanie w sprawie. W oparciu o wyżej wymienione zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez utrzymanie w mocy punktów 2, 3 i 4 wyroku zaocznego z dnia 30 października 20l5 roku, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji w celu jej ponownego rozpoznania. Pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji wydał trafne rozstrzygnięcie, znajdujące oparcie zarówno w zebranym w sprawie materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa. Wskazać należy, iż postępowanie apelacyjne ma charakter kontrolny, ale jest także kontynuacją postępowania przed sądem pierwszej instancji i zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Przyjęta koncepcja apelacji pełnej (cum beneficio novorum) zakłada więc możliwość, a niekiedy konieczność prowadzenia przez sąd drugiej instancji postępowania dowodowego. Nakłada na sąd drugiej instancji powinność dokonania samodzielnej oceny dowodów zgromadzonych przez sąd pierwszej instancji oraz przeprowadzonych przed sądem odwoławczym, a także ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia . (wyrok S N z dnia 6.10. 2016 r.III UK 270/15 ) Sąd Okręgowy podziela zasadniczo – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia - ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego przyjmując je za własne, jednakże nie zgadza się przyjętym przez ten Sąd stanowiskiem , iż powództwo w przedmiotowej sprawie złożone zostało z naruszeniem terminu przewidzianego w art. 264§1 Kodeksu pracy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., dotyczącego prawidłowości sporządzenia przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podnieść należy, iż zarzut taki może być usprawiedliwiony tylko w wyjątkowych okolicznościach, kiedy treść uzasadnienia orzeczenia sądu uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia oraz czyni niemożliwym ustalenie, czy prawo materialne i procesowe zostało przez sąd należycie zastosowane. W niniejszej sprawie okoliczność taka nie zachodzi. Sąd I instancji w treści uzasadnienia zawarł wszystkie elementy wymienione w art. 328 § 2 k.p.c. Wywód Sądu Rejonowego umożliwia zatem dokonanie merytorycznej oceny rozstrzygnięcia, pomimo, iż jak wskazano w apelacji, pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku istotnie nie wskazuje podstawy prawnej uchylenia wyroku zaocznego z dnia 30 października 2015 roku. Nie ulega bowiem wątpliwości na tle analizy podejmowanych czynności, iż procedowanie Sądu jak również przyjęta konstrukcja zaskarżonego wyroku odpowiadają w pełni wymogom wskazanym w 347 k.p.c. W myśl tego przepisu po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza. Sąd Rejonowy po rozpoznaniu złożonego przez stronę pozwana sprzeciwu od wyroku zaocznego, po ponownym rozpoznaniu z sprawy, stosownie do zakresu sprzeciwu, wyrokiem z dnia uchylił wyrok zaoczny w punktach 2,3 i 4 i orzekł o żądaniu pozwu poprzez jego oddalenie. Posłużenie się przez Sąd w pisemnych motywach tego wyroku zwrotem , iż sąd „zmienił” wyrok zaoczny i oddalił powództwo, należy zatem rozpatrywać wyłącznie w kategoriach błędu pisarskiego. Przedstawione przez powódkę w apelacji stanowisko kwestionujące zasadność oddalenia powództwa w następstwie zastosowania art. 347 k.p.c. z istoty swej nie stanowi zarzutu o charakterze procesowym. Stąd też zarzuty skarżącego co do naruszenia art. 328 par. 2 k.p.c. jak też art. 347 k.p.c. należy uznać za niezasadne. Za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c . Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyrok SN z 6.11.2003 r. II CK 177/02 niepubl.). Dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne (post SN z 23.01.2001 r. IV CKN 970/00, niepubl. wyrok SN z 27.09.2002 r. II CKN 817/00). W ocenie Sądu II instancji skarżący nie wskazał jakie to reguły logicznego rozumowania albo też zasady doświadczenia życiowego naruszył Sąd I instancji . Skarżący, co istotne , nie uzasadnił w sposób dostateczny sformowanego w tym zakresie zarzutu sprowadzającego się - do pominięcia dowodu z zeznań świadka A. T., dowodu z dokumentu - orzeczenia o stopniu niepełnosprawności powoda, a także przyznanie wiarygodności dowodom przeprowadzonym w sprawie na wniosek pozwanej Szkoły, w sytuacji, gdy z dowodów obiektywnych dowody te są takiej wiarygodności pozbawione. W uzasadnieniu apelacji nie wskazano jakich ewentualnie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń mógł dokonać Sąd w oparciu o zeznania w/w świadka. Przywołane w uzasadnieniu apelacji okoliczności związane z zapewnieniem w 2012 r. przez ówczesnego wójta Gminy „nienaruszalności” uzgodnionego zatrudnienia powódki w zamian za odstąpienie od postępowania sądowego, nie mogło mieć w sprawie istotnego znaczenia. Stosownie zaś do art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Nie przeprowadzenie zatem wnioskowanego przez powódkę dowodu z zeznań A. T. ( co do którego Sąd Rejonowy nie zajął stanowiska ), nie może świadczyć o skuteczności zarzutu apelacyjnego. Do akt sprawy powódka złożyła orzeczenie o zaliczeniu jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Dokument ten został również w stosownym czasie przedłożony pracodawcy ( znajduje się w aktach osobowych powódki ). Okoliczność ta nie jest miedzy stronami sporna, zaś nieuwzględnienie tego faktu przez Sąd posłużyło autorowi apelacji do uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego , do którego Sąd Okręgowy odniesie się w dalszej części uzasadnienia. Zdaniem Sadu Okręgowego nie zasługują także na akceptację zarzuty dotyczące naruszenia art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 312§ 2 k.p.c. Okolicznością bezsporną w spawie pozostaje fakt, iż po wydaniu wyroku zaocznego w dniu 30 października 2015 r., przywracającego powódkę do pracy na dotychczasowych warunkach, pomimo braku zaopatrzenia wyroku w klauzulę wykonalności pracodawca dopuścił powódkę do pracy. Faktycznie powódka podjęła pracę z dniem 12 listopada 2015 r, na stanowisku nauczyciela (...) w wymiarze 12 godzin oraz 1 godziny wychowawczej. Wymiar czasu pracy dydaktycznej był zatem zgodny z propozycją zatrudnienia do 13/18 etatu przedstawioną powódce pismem z dnia 14 maja 2015 roku. W toku postępowania sądowego pełnomocnik powódki, pomimo zaistniałej sytuacji i w dalszym ciągu podtrzymał żądanie pozwu. W świetle powyższego nie sposób przyjąć, iż podjęcie przez powódkę pracy po wydaniu wyroku zaocznego we wskazanym wyżej rozmiarze stanowi uznanie powództwa w całości. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy wyrok zaoczny nie podlegał wykonaniu, zaś czynności podjęte przez strony wynikały wyłącznie z ich decyzji. Fakt wykonywania pracy przez powódkę we wskazanym wyżej zakresie na dzień wyrokowania , nie miał zatem wpływu na treść wydanego orzeczenia , tym bardziej, iż sytuacja prawna powódki nadal pozostawała niepewna, z dniem 31 grudnia 2016 r. powódka zaprzestała wykonywania pracy w pozwanej szkole. Analiza treści apelacji pozwanego oraz jej uzasadnienie wskazuje , iż pomimo wyodrębnienia w niej i określenia części zarzutów jako dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w istocie stanową one uzasadnienie przedstawionych zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego. Dotyczy to w szczególności zarzutów naruszenia art. 467 § 1 -3 k.p.c., art. 468 §
jak też art. 321§ 1 k.p.c. zmierzających do zakwestionowania zaprezentowanego przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska , iż powództwo w przedmiotowej sprawie złożone zostało z przekroczeniem siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 264 Kodeksu pracy. W dalszej części apelacji podniesiono zarzut naruszenie prawa materialnego - art. 264 § 1 k.p. w zw. z art. 91c ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na uznaniu, iż powódka złożyła odwołanie od wypowiedzenia stosunku pracy z przekroczeniem ustawowego 7 - dniowego terminu do wniesienia odwołania. Rozważania w powyższej kwestii należy jednak poprzedzić uwagą, iż wyrażone w tym zakresie stanowisko zastało wskazane przez Sąd pierwszej instancji jako „alternatywne” do tego, które w rzeczywistości stanowiło podstawę rozstrzygnięcia. Oddalenie powództwa na podstawie art. 264 Kodeksu pracy nie wymaga bowiem merytorycznego badania zasadności złożonego powództwa. Sąd Rejonowy wyraził pogląd, iż powódka złożyła odwołanie od wypowiedzenia stosunku pracy z przekroczeniem ustawowego 7 - dniowego terminu do wniesienia odwołania, wychodząc z założenie, iż bieg tego terminu należy liczyć od dnia skierowania pozwu przeciwko właściwemu pozwanemu, co nastąpiło w piśmie pełnomocnika powódki z dnia 21 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy nie podziela wyrażonego w tym zakresie stanowiska. Jak słusznie wskazano w apelacji, przywołując pogląd wyrażony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w tym w wyroku z dnia z dnia 1 czerwca 2012 r. w sprawie II PK 262/11 , z art. 264 § 2 k.p. nie wynika, że warunkiem żądania przywrócenia do pracy w odwołaniu od rozwiązania umowy o prace jest prawidłowe oznaczenie pracodawcy. Elementem istotnym jest samo żądanie wniesione do sądu pracy w ustawowym terminie od doręczenia zawiadomienia o rozwiązaniu umowy o pracę . Innymi słowy, żądanie przywrócenia do pracy jest wniesione w terminie, gdy spełnia już tylko te minimalne warunki. Nie ulega również wadliwości, iż odwołanie od wypowiedzenia na gruncie procedury cywilnej stanowi pozew do sądu pracy. Jednak brak prawidłowego określenia pozywanego pracodawcy podlega usunięciu już na wstępie tego postępowania, czego wymagają szczególne rozwiązania dotyczące postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 467 i 468 k.p.c.). Można stwierdzić, że żądanie przywrócenia do pracy z art. 264 § 2 k.p. i ewentualne jego braki w określeniu pracodawcy mają sanować dokonywane w sądzie pracy wstępne badanie sprawy i czynności wyjaśniające. Ich celem po wpłynięciu sprawy jest usunięcie braków formalnych pisma procesowego (pozwu), do których należy oznaczenie strony pozwanej (art. 467 § 3, art. 468 §
187 § 1, art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c.). W prawidłowym procesie cywilnym nie powinien być to podmiot inny niż pracodawca (art. 3 k.p. i art. 460 § 1 k.p.c.). W sprawie z zakresu prawa pracy dotyczącej żądania przywrócenia do pracy znaczenie główne ma podstawa faktyczna i odpowiadające jej żądanie, z czego wnoszący sprawę pracownik nie może być zwolniony (art. 187 k.p.c.). Z tych okoliczności i rozwiązania umowy najczęściej wynika, kto jest (był) pracodawcą pracownika. Jeżeli więc sposób oznaczenia pracodawcy budzi wątpliwości, rolą sądu pracy w tej kwestii nie może być bierna. Przy niejasnym określeniu pracodawcy posiedzenie wyjaśniające może doprowadzić do prawidłowego określenia pracodawcy. Poza tym zgodnie z art. 477 k.p.c. wezwania do udziału w sprawie w sytuacji określonej w art. 194 §
sąd pracy może dokonać również z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy po prawidłowym określeniu pracodawcy powódki - postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r. wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanej S. (...) w G.. Wezwania do udziału w sprawie, jakiego dokonał w tej sprawie Sąd Rejonowy z urzędu, nie oznaczało jednak, że dopiero od tego momentu zostało wniesione powództwo. Powódka w pozwie złożonym ustawowym terminie wyraźnie bowiem określiła swoje roszczenie oraz powołała okoliczności mające je uzasadniać. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, w sytuacji gdy Sąd nie zdecydował o przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, by właściwe określeni pracodawcy oraz wezwanie do udziału w sprawie w trybie art. 477 k.p.c. nastąpiło na początkowym etapie postępowania. Dodać należy, wbrew twierdzeniu skarżącego, iż badanie zachowania przez powoda terminu do złożenia odwołania określonego w art. 264 § 1 następuje be z względu na pod niesiony w tym zakresie przez stronę pozwaną zarzut. Terminy z art. 264 k.p. są terminami prawa materialnego, do których nie mają zastosowania przepisy k.p.c. dotyczące uchybienia i przywracania terminu; sąd oddala powództwo, jeżeli pozew został wniesiony po upływie terminów określonych w art. 264 k.p., których nie przywrócono. Stwierdzenie przez sąd przekroczenia terminu określonego w tym przepisie prowadzi do oddalenia powództwa, co wyłącza potrzebę rozważania zasadności i legalności przyczyn rozwiązania umowy o pracę. Ocena czy pozew o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne (przywrócenie do pracy) został złożony w terminie z art. 264 § 1 k.p. dotyczy więc stosowania prawa materialnego i sąd pracy jest obowiązany jej dokonać w każdym stadium sprawy (iura novit curia). Należy to także do sądu drugiej instancji, który bez względu na podstawę oddalenia powództwa, przy zaskarżeniu wyroku sądu pierwszej instancji wyłącznie przez pracownika - powoda, obowiązany jest ocenić czy zachowany został termin z art. 264 § 1 KP. r., III PZP 8/86, OSPiKA 1987 nr 1, poz. 19 z glosą T. Z. oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 6 sierpnia 1998 r., I PKN 258/98, OSNAPiUS 1999 nr 17, poz. 547; z dnia 10 stycznia 2002 r., I PKN 798/00, z dnia 10 listopada 2006 r., III PK 73/06, z dnia 12 stycznia 2011 r., II PK 186/10). Odnosząc się dalszych zarzutów apelacji Sąd Okręgowy stwierdza , iż zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. zawiewa w swojej treści uzasadnienie dla sformułowanego w dalszej części apelacji zarzutu naruszenia prawa materialnego - art.15 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, które znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu apelacji. Zdaniem skarżącego dokonując oceny zasadności zastosowanego wobec powódki wypowiedzenia Sąd Rejonowy pominął, iż powódka jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym i w związku z tym błędne jest ustalenie, iż tygodniowy wymiar jej czasu pracy wynosi 40 godzin. Istotnie Sąd I instancji nie wypowiedział co do tej okoliczności. W ocenie Sądu Okręgowego w kwestiach związanych z uprawnieniami oraz pracą nauczyciela posiadającego orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.) Nauczycielowi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, przysługuje zatem prawo do skróconej normy czasu pracy która nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo ( art. 15 ust.2 ustawy ). Skrócenie normy czasu pracy do 35 godzin tygodniowo odnosi się przy tym do tygodniowej normy czasu pracy, która dla nauczycieli wynosi 40 godzin, nie zaś do pensum 18 godzinnego. Przepisy Karty Nauczyciela nie określają bowiem zasad obniżania wymiaru pensum. Zezwalają jednak organowi prowadzącemu szkołę określić przypadki, w jakich nauczycielowi zatrudnionemu w pełnym wymiarze zajęć można obniżyć tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć, oraz warunki i tryb tego obniżenia. W odniesieniu do nauczycieli szkół samorządowych przypadki te może określić rada gminy lub powiatu w drodze uchwały. Jednakże podjęcie uchwały na podstawie art. 42a Karty Nauczyciela nie jest obowiązkiem, a jedynie uprawnieniem organu samorządu terytorialnego. Okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują by w stosunku do powódki w związku z jej niepełnosprawnością organ prowadzący szkołę podjął decyzję w przedmiocie obniżenia tygodniowego pensum a nadto by faktyczny tygodniowy czas pracy powódki przekraczał 35 godzin tygodniowo. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenie prawa materialnego tj. art. 20 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela jak również zarzut naruszenia art. 8 k.p. w zw. z art. 91c ust
art. 20 ust 1 pkt 2 Karty Nauczyciela. Stosownie art. 20 ust.1 pkt 2 Karty Nauczyciela dyrektor szkoły w razie częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnianie nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć rozwiązuje z nim stosunek pracy lub, na wniosek nauczyciela, przenosi go w stan nieczynny. Nauczyciel zatrudniony na podstawie mianowania może wyrazić zgodę na ograniczenie zatrudnienia w trybie określonym w art. 22 ust.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.