k.p. przysługuje prawo do odprawy rentowej jeśli rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na skutek uzyskania prawa do renty, wobec powyższego niezbędny jest wyłącznie związek czasowy, przyczynowy bądź funkcjonalny – występujący, gdy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło przed uzyskaniem prawa do renty lecz w konsekwencji sytuacji bezpośrednio poprzedzającej ustanie zatrudnienia. W ocenie powoda związek funkcjonalny wystąpił w jego przypadku. Bez znaczenia pozostaje moment złożenia wniosku o przyznanie prawa do renty, gdyż prawo do odprawy pracownik uzyskuje również w sytuacji, gdy złożył wniosek w czasie nieprzerwanego pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu stosunku pracy. Powód wskazał, iż wysokość odprawy rentowej wynika z załącznika nr 11 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Na dzień rozwiązania stosunku pracy przepracował u pozwanej 43 lata i 5 miesięcy, w związku z czym wysokości odprawy rentowej winna wynosić 760% wynagrodzenia. W odpowiedzi pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano, że powód zatrudniony był w pozwanej spółce w okresie od dnia 1 września 1972 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. Stosunek pracy ustał na mocy porozumienia stron dnia 31 stycznia 2016 r., w związku ze skorzystaniem z (...) S.A., do którego powód przystąpił dnia 1 grudnia 2015 r. Pozwana wypłaciła mu jednorazową odprawę na zasadach określonych w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w wysokości trzykrotności wynagrodzenia ustalonego według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, tj. kwotę 9.709,19 zł oraz rekompensatę w wysokości 12-miesięcznego wynagrodzenia pracownika ustalanego według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, tj. kwotę 38.863,68 zł brutto. Powód jednocześnie oświadczył, że warunki porozumienia wyczerpują wszelkie jego roszczenia wobec pracodawcy wynikające ze stosunku pracy i jego rozwiązania. Pracownikowi znane były warunki programu, gdyż uczestniczył w spotkaniach organizowanych przez pracodawcę, na których je zaakceptował. Powód uzyskał prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy dnia 3 kwietnia 2016 r., kiedy nie pozostawał w stosunku pracy, co uniemożliwia uznanie, że przysługuje mu prawo do odprawy rentowej. Tym bardziej nie można mówić o zbiegu praw do dwóch odpraw – z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika i odprawy rentowej. Rozwiązanie stosunku pracy i przyznanie powodowi prawa do renty nie pozostają w związku przyczynowym, czasowym i funkcjonalnym, gdyż nastąpiło po 2 miesiącach. Sąd ustalił, co następuje: A. K. był zatrudniony w (...) S.A. w W. i u jej poprzedników prawnych ( (...) sp. z o.o., (...) S.A. Dyrekcja (...) Kolejowej) w okresie od dnia 1 września 1972 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. na stanowiskach ucznia elektromontera, elektromontera, starszego elektromontera, elektromontera linii i urządzeń elektroenergetycznych oraz specjalisty elektromontera oraz starszego specjalisty elektromontera na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy. W ostatnim czasie powód zajmował stanowisko specjalisty elektromontera w Zakładzie (...) przy ul. (...) w B., z wynagrodzeniem zasadniczym od dnia 1 stycznia 2014 r. w wysokości 2.935,00 zł. Dowód: umowa o naukę zawodu z dnia 1.09.1972 r. k. 1 cz. b akt osobowych, umowa o pracę z dnia 1.07.1975 r. k.1/2, porozumienie zmieniające z dnia 22.11.1982 r. k. 7/4, porozumienie zmieniające z dnia 24.04.1984 r. k. 7/7, porozumienie zmieniające z dnia 31.01.1987 r. k.,7/13, porozumienia zmieniające z dnia 25.08.1993 r. k. 7/29, porozumienie zmieniające z dnia 21.04.1997 r. k. 7/36, zawiadomienie z dnia 17.09.2001 r. k. 7/49, pismo z dnia 2.02.2009 r. k. 7/58, pismo z dnia 31.12.2012 r. k. 7/64 cz. b akt osobowych powoda, świadectwo pracy powoda z dnia 1.02.2016 r. k. 14-15, porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy z dnia 30.12.2013 r. k. 69-70. Powód pozostawał z powodu choroby – dolegliwości stawów, kręgosłupa i kolan, niezdolny do pracy, w związku z czym pobierał zasiłek chorobowy wykorzystując pełen okres zasiłkowy. W okresie od dnia 9 kwietnia 2015 r. do dnia 2 kwietnia 2016 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne (12 miesięcy). Natomiast dnia 5 maja 2016 r., za okres bezpośrednio po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego – od dnia 3 kwietnia 2016 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. przyznał A. K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 30 kwietnia 2018 r. Dowód: okoliczność bezsporna, nadto decyzja ZUS z dnia 30.03.2015 r. k. 55-56, decyzja ZUS z dnia 29.09.2015 r. k. 57-58, decyzja ZUS z dnia 5.05.2016 r. znak (...) k.59-62, przesłuchanie powoda. k. 174-176. W pozwanej spółce, w związku ze zmianami organizacyjnymi i personalnymi wprowadzono uchwałą Zarządu (...) S.A. nr 905 z dnia 24 listopada 2015 r. (wejście w życie dnia 26 listopada 2015 r.), Regulamin Programu Dobrowolnych Odejść dla (...) S.A. stanowiący załącznik nr 2 do uchwały. Program miał zastosowanie do pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w dniu jego wejścia w życie, z wyłączeniem pracowników, którzy nabyli uprawnienia emerytalne do dnia wejścia w życie programu lub do dnia 31 grudnia 2016 r. (§ 2 ust. 1 i 2). Przystąpienie do programu następowało na podstawie wniosku pracownika stanowiącego załącznik nr 1 do Regulaminu, w okresie od dnia 26 listopada 2015 r. do dnia 22 stycznia 2016 r. (§ 3 ust. 1-3). Decyzja o uwzględnieniu wniosku miała charakter uznaniowy, należała do wyłącznej kompetencji pracodawcy i nie wymagała uzasadnienia (§ 3 ust. 8). W przypadku zgody pracodawcy na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem, strony zobowiązane były podpisać do dnia 31 stycznia 2016 r. porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę (§ 3 ust. 11). Rozwiązanie umowy o pracę następowało z przyczyn niedotyczących pracowników, co pracodawca wskazywał w świadectwie pracy (§ 3 ust. 13). W związku z rozwiązaniem umowy o pracę w ramach programu pracownikowi przysługiwały następujące świadczenia: 1) odprawa pieniężna na zasadach określonych w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania stosunków pracy z przyczyny niedotyczących pracowników („odprawa pieniężna”); 2) dodatkowe, jednorazowe świadczenie pieniężne („rekompensata”) uzależnione od stażu pracy pracownika na kolei w rozumieniu § 2 pkt 6 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników (...) S.A. zawartego w dniu 20 czerwca 2013 r. w wysokości:
k.p. zależy od istnienia związku pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a przejściem na rentę, a wysokość odprawy rentowej, przysługiwałaby powodowi w znacznie mniejszej wysokości niż świadczenie uzyskane przez powoda na mocy porozumienia stron w ramach Programu Dobrowolnych Odejść. Dowód: pismo powoda skierowane do pozwanej z dnia 23.05.2016 r. k. 74, pismo pozwanej z dnia 2.06.2016 r. k. 75-
pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Z brzmienia przepisu wynika, że istnieją cztery przesłanki nabycia prawa do odprawy emerytalnej lub rentowej:
wynika, że przewidziany w nim „związek” jest niewątpliwie związkiem o charakterze przyczynowym. Powyższe stwierdzenie wynika przede wszystkim z faktu, że następstwem przejścia pracownika na rentę jest rozwiązanie stosunku pracy. Nie jest to wszakże jedyna postać związku zachodzącego między ustaniem zatrudnienia a przejściem pracownika na rentę. W uchwale z dnia 4 czerwca 1991 r. (I PZP 17/91, OSNCP 1992/3/37), w sprawie o odprawę przewidzianą w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, Sąd Najwyższy uznał, iż ze zwrotu „przechodzącemu na rentę inwalidzką lub emeryturę” nie wynika, że w każdym wypadku powodem rozwiązania stosunku pracy musi być zamiar uzyskania jednego z tych świadczeń. Wystarczy bowiem, że występuje określone następstwo w czasie między rozwiązaniem stosunku pracy a uzyskaniem renty inwalidzkiej lub emerytury, tym bardziej że z reguły uzyskanie prawa do renty, zwykle poprzedzone długotrwałą choroby, nie zbiega się w czasie z datą ustania zatrudnienia. W konkluzji Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że pracownik, który po upływie okresu zasiłkowego, trwającego nieprzerwanie w czasie stosunku pracy i po jego zakończeniu, uzyskuje rentę inwalidzką, powinien być traktowany jako przechodzący na rentę inwalidzką bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, gdyż między ustaniem stosunku pracy a uzyskaniem renty nie nastąpiło żadne zdarzenie, które by tę bezpośredniość przerwało. Jeszcze szerzej na temat związku między ustaniem stosunku pracy a przejściem na rentę inwalidzką (emeryturę) wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 grudnia 1993 r. (I PRN 111/93, OSNCP 1994/12/243), stwierdzając, że przewidziany w przepisach regulujących prawo do odprawy związek między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej może mieć nie tylko charakter przyczynowy lub czasowy, ale także funkcjonalny. Ten ostatni związek występuje wtedy, gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje przed spełnieniem warunków uprawniających do emerytury lub renty inwalidzkiej, ale nabycie prawa do jednego z tych świadczeń i przyznanie świadczenia po ustaniu zatrudnienia jest konsekwencją sytuacji bezpośrednio poprzedzającej rozwiązanie stosunku pracy. Wyrażenie „w związku” jest bowiem szersze od wyrażenia „z powodu” i pozwala objąć prawem do odprawy te sytuacje, w których rozwiązanie stosunku pracy nie zbiega się ściśle w czasie z nabyciem przez pracownika prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej. Kwestia szerokiego rozumienia związku określonego w rzeczonym przepisie jest już ugruntowana w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a Sąd Rejonowy w pełni ją podziela, uznając że w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie taki związek zachodzi, skoro po długotrwałej chorobie powód uzyskał w końcu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 3 kwietnia 2016 r., czyli bezpośrednio po wykorzystaniu pełnego okresu świadczenia rehabilitacyjnego, przyznanego przecież jeszcze w okresie trwania zatrudnienia. Takie poglądy wypowiadał Sąd Najwyższy w późniejszych orzeczeniach, z których tytułem przykładu można wskazać wyrok z dnia 30 marca 1994 r. (I PRN 10/94, OSNAPiUS 1994/1/12), bądź też wyrok z dnia 17 lutego 1998 r. (I PKN 528/97, OSNAPiUS 1999/2/55). Znamienna jest także wcześniejsza uchwała z dnia 29 maja 1989 r. (III PZP 19/89, OSNCP 1990/4-5/), w której przyjęto, że gdy z powodu choroby rozpoczętej w czasie istnienia stosunku pracy i trwającej nieprzerwanie po jego zakończeniu, została pracownikowi przyznana renta inwalidzka w dacie późniejszej od daty rozwiązania stosunku pracy, zwłaszcza z upływem okresu pobierania przez tego pracownika zasiłku chorobowego, nie traci on uprawnień do odprawy. Wbrew argumentacji pozwanej spółki, związek z art. 92 2 § 1 k.p. nie wyczerpuje się w związku przyczynowym, gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje „z powodu” przejścia pracownika na emeryturę lub rentę. Nie wyczerpuje się on także w związku czasowym, gdy rozwiązanie stosunku pracy zbiega się w czasie z nabyciem prawa do emerytury lub renty. Omawiany związek może mieć bowiem także charakter funkcjonalny, gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje przed ustaleniem prawa do danego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, a przyznanie pracownikowi prawa do tego świadczenia jest następstwem okoliczności, które miały miejsce przed rozwiązaniem stosunku pracy (por. B. Wagner, Kodeks pracy. Komentarz, Warszawa 2009, s. 550; K. Rączka [w:] M. Gersdorf, M. Raczkowski, K. Rączka, Kodeks pracy. Komentarz. LexisNexis 2014, kom. do art.
US 2000/24/888). W ocenie Sądu w rozpoznawanym przypadku wszystkie 4 przesłanki nabycia prawa do odprawy rentowej (określanej w ZUZP jako „odprawa pieniężna”) zostały spełnione. Powód w związku z niezdolnością do pracy trwającą po pełnym okresie pobierania przez niego zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego pozostawał nadal niezdolny do pracy, w związku z czym uzyskał prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przed uzyskaniem prawa do renty, które nastąpiło dnia 3 kwietnia 2016 r. stosunek pracy powoda, w związku z zawarciem z pracodawcą porozumienia, został rozwiązany dnia 31 stycznia 2016 r. Istniał przy tym związek pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy powoda a uzyskaniem przez niego prawa do renty. Nie ulega wątpliwości, iż w rozpoznawanej sprawie zaszedł związek o charakterze czasowym pomiędzy przejściem powoda na rentę a rozwiązaniem stosunku pracy, który jak wskazano, zachodzi jeśli pracownik przeszedł na rentę nawet po rozwiązaniu stosunku pracy, jeśli uzyskanie prawa do renty nastąpiło po okresie nieprzerwanej niezdolności do pracy, która powstała w trakcie zatrudnienia. Tak sytuacja miała miejsce w przypadku powoda, który wykorzystał pełen okres zasiłkowy a następnie korzystał przez okres 12 miesięcy z prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, po zakończeniu którego uzyskał prawo do renty. W niniejszym przypadku zaszedł również związek funkcjonalny, który przejawia się w uzyskaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy nawet po rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyny, która istniała w momencie ustania stosunku pracy. W przypadku powoda przyczyną uzyskania prawa do renty był jego zły stan zdrowia, który istniał na długo przed rozwiązaniem stosunku pracy. Za nieuzasadnione uznać należy również twierdzenia strony pozwanej, jakoby na mocy § 5 porozumienia z dnia 25 stycznia 2016 r. o rozwiązaniu z powodem stosunku pracy, powód zrzekł się prawa do odprawy rentowej. Z treści zapisu porozumienia wynika, iż „warunki przedmiotowego porozumienia wyczerpały wszelkie roszczenia powoda wobec pracodawcy, wynikające ze stosunku pracy i jego rozwiązania.” Zapis taki jednakże nie mógł wywrzeć skutku w postaci nienależności prawa do odprawy rentowej. Po pierwsze, powód z uwagi na fakt, iż prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy uzyskał dopiero decyzją z dnia 5 maja 2016 r., nie mógł w czasie zawarcia porozumienia z pracodawcą w styczniu 2016 r. zrzec się prawa do odprawy rentowej, którego wówczas przecież jeszcze nie posiadał i porozumienie to nie mogło przecież wyczerpywać świadczeń, które dopiero powstały w przyszłości (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2011 r., III PK 18/10, OSNP 2012/5-6/65). Po drugie, stosownie do art. 84 k.p., pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść tego prawa na inną osobę. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, odprawa pieniężna, tak jak wynagrodzenie za pracę pracownika, objęta jest właśnie rzeczoną ochroną. Pracownik nie może więc zrzec się prawa do odprawy, albowiem zakaz ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, którego nie można modyfikować przez czynność prawną (por. wyroki SN z dnia 17 lutego 2005 r., II PK 235/04, OSNP 2005/18/286 i z dnia 14 czerwca 2012 r., I PK 229/11, Lex 1232231). Zrzeczenie się jakiegokolwiek, szeroko rozumianego wynagrodzenia jest nieważne (zob. wyrok SN z dnia 12 listopada 2014 r., I PK 79/14, Lex nr 1551328). Prawo do odprawy emerytalnej przysługuje pracownikowi albo na podstawie przepisów ogólnych, powszechnie obowiązujących (art.
k.p.) albo na podstawie przepisów szczególnych (np. ustaw regulujących odrębnie, poza Kodeksem pracy, stosunki zatrudnienia poszczególnych kategorii pracowników, czyli tzw. pragmatyk), albo na podstawie postanowień zawartych w tzw. autonomicznych źródłach prawa pracy (np. w układach zbiorowych pracy). Ma to znaczenie o tyle, że w art.
został ustalony minimalny standard uprawnień płacowych pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę. Przewidziana w tym przepisie odprawa emerytalna lub rentowa jest świadczeniem powszechnym, ustawowo gwarantowanym, a jej wysokość odpowiada jednomiesięcznemu wynagrodzeniu za pracę pracownika i jest niezależna od posiadanego przez uprawnionego stażu zatrudnienia. Jest to świadczenie, które każdy pracownik powinien otrzymać raz w życiu, gdy traci swój status pracowniczy w związku z przejściem na rentę lub emeryturę. W układach zbiorowych pracy i regulaminach wynagradzania można jednak ukształtować zasady nabywania prawa do tego świadczenia i ustalania jego wysokości w sposób korzystniejszy dla pracowników od wynikającego z powołanego przepisu (por. uchwałę SN z dnia 18 marca 2010 r., II PZ 1/10, OSNP 2010/17-18/208 oraz wyroki SN z dnia 7 lutego 2008 r., II PK 160/07, OSNP 2009/7-8/97; z dnia 7 kwietnia 2010 r., II PK 328/09, Lex nr 603418 i z dnia 9 grudnia 2015 r., I PK 1/15, Lex nr 1959540). W niniejszej sprawie prawo do odprawy rentowej pracowników pozwanej, w tym powoda, zostało określone w Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy z dnia 20 czerwca 2013 r. Zgodnie z ustępem 1 załącznika nr 11 do układu pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę przysługuje odprawa pieniężna zwana dalej odprawą. Podstawę wymiaru odprawy stanowiło miesięczne wynagrodzenie pracownika przysługujące w dniu ustania stosunku pracy. Powodowi w związku z przepracowaniem w pozwanej spółce 43 lat i 5 miesięcy przysługuje więc odprawa pieniężna w wysokości 760% podstawy wymiaru, tj. kwota 13.832,00 zł, która była pomiędzy stronami bezsporna (k. 167). W tym stanie rzeczy, zasądzono na rzecz powoda tytułem odprawy rentowej dochodzoną przezeń kwotę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 31 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty (punkt 1 wyroku). O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p zgodnie, z którym jeżeli dłużnik (pracodawca) opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego (odprawa rentowa), wierzyciel (powód jako pracownik) może żądać odsetek za opóźnienie, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wskazać w tym miejscu należy, iż za datę przejścia na emeryturę lub rentę należy uważać albo datę rozwiązania stosunku pracy po uprzednim przyznaniu pracownikowi jednego z tych świadczeń (ustaleniu do nich prawa), albo datę przyznania świadczenia, jeżeli nastąpiło ono po rozwiązaniu stosunku pracy na wniosek złożony w czasie zatrudnienia. W tym też terminie powstaje roszczenie pracownika o wypłatę odprawy (por. wyrok SN z dnia 2 października 1990 r., I PR 284/90, PiZS 1991/7/15). Jednakże roszczenie jest zawsze wymagalne od dnia rozwiązania stosunku pracy (tak jednoznacznie i trafnie SN w wyroku z dnia 9 kwietnia 1998 r., I PKN 508/97, OSNP 1999/8/267). Stosunek pracy powoda ustał dnia 31 stycznia 2016 r., dlatego roszczenie o wypłatę odprawy stało się wymagalne z tym dniem i od niego zasądzono odsetki, zgodnie ze zgłoszonym żądaniem. O kosztach procesu orzeczono w punkcie 2 wyroku, z uwzględnieniem wyniku sprawy, którą powód wygrał w całości. Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty procesu, które poniósł powód składa się wynagrodzenie ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika i z tego tytułu zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.600,00 zł (75% x 4.800,00 zł). Wysokość przyznanych kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.), przy czym sprawa została wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. O kosztach sądowych orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 97 i 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 623 ze zm.) w zw. z art. 98 k.p.c. Powód był z mocy prawa zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych, w związku z czym zaistniała konieczność orzeczenia o nich w wyroku. Zgodnie z art. 113 ust. 1 cytowanej ustawy, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator lub prokurator Sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w danej instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Taka sytuacja zaistniała właśnie w niniejszej sprawie, stąd nakazano pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 692,00 zł tytułem nieuiszczonej w sprawie opłaty od pozwu (13.832,00 zł x 5%). SSR Marcin Winczewski
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.